Boek review: Ik heb geen zin – Annemerel De Jongh

Annemerel de Jongh blogt al 15 jaar over haar leven en alles wat haar bezig houdt, in december 2016 is ze daarnaast ook (dagelijks) gaan vloggen op haar YouTube kanaal en sinds een aantal jaar heeft ze mij erbij als trouwe volger. Haar grootste hobby is hardlopen en het liefst traint ze voor een buitenlandse marathon. Tips over hardlopen schreef ze in haar eerste boek, als niet-hardloper heb ik die overgeslagen. Maar een boek vol motiverende verhalen? Dat leek mij wel wat.

“Een beetje gek zijn is zo gek nog niet.” ~ Annemerel de Jongh

Met tien marathons op haar naam weet Annemerel de Jongh haarzelf altijd weer te motiveren om haar hardloopschoenen aan te trekken. Maar ook bij haar gaat dat niet altijd vanzelf. Soms is het te koud, te warm, regent het, heeft ze een pijntje of het heel druk. Smoesjes waarom ze beter gewoon op de bank Netflix moet gaan kijken in plaats van naar buiten zou moeten gaan heeft ze in ieder geval in overvloed. In haar ‘Ik heb geen zin’ schrijft ze korte motiverende hardloop-verhalen om al die smoesjes tegen te gaan en je gewoon aan het rennen te krijgen. Naast haar eigen stukjes zijn er ook verhalen geschreven door de hand van onder andere Juliën Hagen, Susan Krumis, Abdi Nageeye, Klaas Boomsma, en vrienden en familie van Annemerel.

“Hou op met excuusjes verzinnen. Dat kost veel te veel tijd. Trek die schoenen gewoon aan en ga naar buiten.” ~ Annemerel de Jongh

Ik ben misschien wel geen hardloopster en val daarmee wellicht niet in de doelgroep waar dit boek voor geschreven is, maar mij heeft het helaas niet geprikkeld om mezelf in het zweet te willen gaan werken. De verhalen waren leuk, maar ik vond ze lang niet altijd motiverend. Bovendien waren vele verhalen voor mij al bekend doordat ik haar blog volg waar ze ontzettend veel deelt. Sommige stukken uit het boek zijn zelfs identiek aan blogs die ze eerder heeft gepost. De verhalen die ik het meest inspirerend vond, waren de verhalen van de gastschrijvers. Ik vond het super interessant om te lezen over hoe zij hebben geknokt en gevochten om te bereiken wat ze hebben bereikt. Hiermee wil ik absoluut niet zeggen dat Annemerel geen topprestaties heeft geleverd tijdens haar marathons, ik bewonder haar hier nog steeds voor en ben haar – ook na het lezen van dit voor mij tegenvallende boek – wel blijven volgen. Wat ik ook jammer vond was dat het boek vrij dik oogt, maar doordat het bladzijden heeft van zwaarder papier en om de haverklap een bladzijde volledig gevuld is met een quote staat er minder in dan ik had gehoopt. Ik ben geen sneller lezer en heb een druk leventje, maar dit boek had ik zo uit. Toen ik het eenmaal uit had heb ik het aan mijn hardlopende vader gegeven. Ook hij had het binnen no-time uit, maar vertelde me dat hij het wel leuk vond om te lezen. Of het hem heeft gemotiveerd weet ik niet, maar mijn vader is zelf erg gedisciplineerd en gaat 3x per week op zijn vaste tijdstippen naar buiten voor zijn vaste rondje hardlopen. Ik ben helaas dus niet zo enthousiast, het boek was leuk om te lezen maar heeft bij mij zijn doel niet bereikt.

Wat is het laatste boek dat jij hebt gelezen?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *