Hoe mijn eerste wintersport eindigde op de EHBO

Voordat ik naar Frankrijk vertrok voor mijn eerste wintersport vakantie was ik slim genoeg om een reisverzekering met wintersport dekking af te sluiten. Nog even checkte ik of ik wel voor ongevallen en schade aan gehuurd materiaal was verzekerd, je weet maar nooit. En dat is maar goed ook, want ondanks dat we maar twee dagen van de pistes af gingen, eindigde mijn snowboard avontuur helaas bij de EHBO. Een onvergetelijke reis werd het dus zeker.

Voordat de vakantie geboekt werd had ik niet echt stil gestaan bij het feit dat als je op een plank van een berg af naar beneden wilt glijden, je eerst die berg op moet zien te komen. Ik heb hoogtevrees; het soort waarmee ik wel in een achtbaan durf te gaan, maar een houten bruggetje van 1 meter hoog mij teveel wordt. Ik heb vaker in een auto door de bergen gereden als mede passagier. De laatste keer was zo’n 6 jaar geleden in de Pyreneeën en ik kan me herinneren dat ik dat niet eng vond doordat er overal een goede vangrail was. Maar in Frankrijk richting Grenoble was dat niet altijd het geval. Soms moesten we het met lullige paaltjes doen, en soms was er helemaal niets behalve een paar bomen. Daarbij passeerde we een bord waarop stond dat we sneeuwkettingen om mochten leggen. Die hadden we wel netjes gekocht, maar we zagen zo snel niet hoe we ze om moesten leggen. En tot overmaat van ramp begon de zon aan de hemel te zakken en werd het pikdonker. Hoe donkerder de horizon kleurde, hoe hoger we de berg op reden, hoe stiller ik werd. Doordat het donker was konden we niet ver vooruit zien of hoe diep de afgrond was. Knijpend in de handschoenen die ik vast hield kwamen we bij ons hotel aan. Daar was ik gewoon ziek geworden door de angst. Gelukkig kon ik even bijkomen en trok dit na een cola en een stuk pizza weer weg.

De volgende dag ging de wekker extra vroeg (6:30 uur) zodat we tijd hadden om de sneeuwkettingen eronder te leggen (die we uiteindelijk toch niet nodig hadden) en ons klaar te maken voor mijn eerste dag op de piste. De rit van het hotel naar Villard de Lans (het skigebied waar wij zouden gaan snowboarden) was veel beter te doen. Doordat het licht was konden we de afloop van de weg zien, zag ik dat de afgrond niet overal zo diep was als ik me voorstelde en werd ik afgeleid door de schoonheid van de omgeving. Met de kabelbaan gingen we naar boven, en daar stond ik dan in mijn nieuwe ski-outfit. Eindelijk kon ik met mijn eigen ogen zien hoe het was om bovenop een berg te staan. Helaas ging mijn eerste afdaling niet zoals ik had bedacht. Ik moest er weer helemaal opnieuw inkomen. Ondanks dat ik nog precies wist wat ik moest doen, voelde het erg onwennig. Voor mijn gevoel was ik weer terug bij af en moest ik het opnieuw gaan leren.

Na een tijd lang geklungeld te hebben kwamen we op 1/3 van onze route aan bij het restaurant. Het was behoorlijk zonnig en erg warm. De helmen gingen af, de handschoenen gingen uit, de zonnebrillen kwamen tevoorschijn en buiten op het terras kon ik zelfs mijn ski jas uittrekken. Na de lunch met het prachtige uitzicht stelde we onze plannen bij en gingen we verder aan onze afdaling. Dat verliep nog steeds niet soepel, maar wel al beter dan in de ochtend. Aan het einde van de dag had ik weer het gevoel dat ik controle had over het snowboard. Ik kon weer een beetje sturen, snelheid maken en remmen. Heelhuids zijn we naar beneden gekomen. Daar hadden we alleen een klein probleempje: we waren ergens anders terecht gekomen dan waar de auto stond en de verhuur was waar we de snowboards in mochten leveren. Er ging alleen een stoeltjeslift omhoog, maar ik was absoluut nog niet bekwaam genoeg om daarmee naar boven te kunnen. Er zat dus niets anders op dan het hele stuk te gaan lopen met het snowboard in de hand. Na de eerste heuvel die we opklommen waren we al helemaal uitgeput. Geen van beide hadden zin om de hele weg terug door de bergen te lopen. Tegen een hekje aan leunend rustten we even uit toen ik een bus voorbij zag rijden. Toen kwam ik met het geniale idee dat we misschien wel met de bus terug zouden kunnen gaan. Of het op de planning van de buschauffeur stond weet ik niet helemaal, maar hij bracht ons slingerend door de bergen gratis terug bij ons beginpunt. Wat een opluchting was dat.

Toen we de volgende dag weer met de kabelbaan naar boven gingen konden we de grond onder ons of de bomen naast ons niet meer zien. Het was zelfs zo mistig dat alles om ons heen wit was. De palen waar we aan hingen waren niet meer zichtbaar. Bovenaan de berg werden we geconfronteerd met een deken van mist in plaats van een heldere lucht met zon. We deden dezelfde afdaling als de dag ervoor, maar in plaats van dat ik de techniek weer onder de knie moest krijgen, moest ik echt wat meer confidence krijgen. Ik had totaal geen vertrouwen meer in mijn kunnen wat ervoor zorgde dat het alleen maar slechter ging. De mist maakte het ook niet makkelijker, want je kon misschien net een meter voor je uitkijken. Ik moest me echt focussen op een groepje skiërs dat ergens stond, een boom of de oranje palen van de skilift. Ik had het gevoel dat mijn bril beslagen was, maar de anti fog zorgde ervoor dat mijn glazen helder waren.

Ondanks dat we ruim een uur later aan de afdaling waren begonnen dan de dag ervoor en we erg voorzichtig moesten zijn door de mist, kwamen we ruim voor de lunch weer aan bij het restaurant. Door de mist moest ik wel enigszins fatsoenlijk snowboarden. Door zeer alert te zijn en voor iedere bocht een plan te maken kreeg ik mijn vertrouwen weer terug wat ervoor zorgde dat we behoorlijk snel naar beneden waren gekomen. Toch leek het ons niet verantwoord om verder naar beneden te gaan. We hebben op ons gemak gelucht en van 11:00 uur tot ongeveer 14:00 uur in het restaurant gewacht in de hoop dat de mist zou opklaren. Helaas zag ik geen verbetering, maar wel het horror scenario dat ik weer in het donker door de bergen zou moeten. We begonnen dus maar aan de rest van de route.

Het eerste gedeelte was nog mistig, maar al vrij snel werd het weer helder en konden we piste en omgeving weer zien. De mist was gelukkig naar boven getrokken waardoor wij heerlijk achter elkaar aan konden snowboarden. Het deed mijn zelfvertrouwen veel goed dat ik het tempo bij kon houden, weliswaar niet helemaal op de manier die zou moeten. Op de behoorlijk vlakke stukken probeerde ik dwars te gaan. Ik had ook minder moeite met snelheid maken dan de dag ervoor, zolang ik maar controle bleef houden over het board. Ongeveer halverwege ging ik weer een poging doen om bochtjes te maken. Dat ging niet altijd vlekkeloos, maar de euforie was groot toen ik een paar bochten achter elkaar kon maken zonder te vallen. Voor mijn gevoel ging ik behoorlijk lekker; ik had zojuist drie bochtjes achter elkaar gemaakt zonder te vallen of pauzeren en was bij de rand van de piste om weer een bochtje te maken en de andere kant op de boarden. Toen hoorde ik opeens een mannelijke stem iets schreeuwen en een fractie van een seconde later werd ik gepasseerd door een snelle skiër die de halve meter tussen mij en de bomen benutte om tussendoor te razen. Door de waarschuwing van hem was ik alert, raakte ik niet in paniek maar stopte ik door de bocht te maken naar mijn comfortabele kant. Ik vond het stom. Het ging net zo goed en nu moest ik door hem stoppen.

Gelukkig liet ik me niet uit het veld slaan en ging ik gewoon door. Lekker naar beneden zoofen en bochtjes proberen waar mogelijk. Ik begon het echt leuk te vinden en vond het behoorlijk jammer dat we bijna beneden waren. In mijn gedachte hoopte ik dat er nog tijd zou zijn om nog een keer naar boven te gaan. Van dat laatste is het echter nooit gekomen. Ik ging lekker naar beneden toen ik opeens door een persoon op gele skies werd afgesneden. Ik schrok behoorlijk van hem en in een reflex zorgde ik ervoor dat ik naar achteren viel in plaats van tegen hem aan botste. Helaas viel ik niet recht naar achteren op mijn billen, maar viel ik schuin. Door de polsversteviger die ik om had kon ik me niet met platte hand opvangen (dat hield de polsversteviger tegen), in plaats daarvan viel ik met mijn volle gewicht op mijn duim. Meteen voelde ik een pijn, begonnen de tranen over mijn wangen te rollen en wist ik dat het mis was.

Daar zat ik dan; huilend op mijn knieën in de sneeuw, vooroverbuigend met mijn rechterhand die mijn linker ondersteunde. Ik ging er niet vanuit dat het gebroken was, maar voelde ook wel dat het geen pijn was die na 5 minuten over zou zijn met alleen een blauwe plek als gevolg. Mijn vermoede was dat ik het bandje of de spier had opgerekt en dat hij gespalkt moest worden. Met een beetje hulp trok ik mijn handschoen uit, er was gelukkig niets te zien. Maar het snowboard werd ook losgemaakt en het laatste stuk wandelden we terug waarna we opzoek gingen naar de EHBO. Na mijn zorgverzekeringspasjes bekeken te hebben deed hij me een mitella om en wees ons de weg naar de dokterspraktijk in het centrum van Villard de Lans. In de auto was ik inmiddels al gekalmeerd en kon ik wel lachen om de situatie. De huisarts kneep en paar keer in mijn duim wat uiteraard voor pijn zorgde, vervolgens maakte hij drie röntgenfoto’s van mijn hand. Mijn vermoedens werden bevestigd want er was geen breuk te zien, waardoor de dokter concludeerde dat ik inderdaad het bandje had opgerekt. Ik kreeg een recept en een plattegrond mee die ons naar de apotheek leidde. Er werden me verschillende pijnstillers en een brace/spalk voorgeschreven die ik drie weken lang om moet houden.

Ondanks dat ik er voor het eerst in mijn leven van baal dat ik geen ongelijke brug mag turnen waar ik naar uit had gekeken, besef ik me ook heel goed dat het ook anders had kunnen aflopen. Met mijn klunzigheid had ik ook een been kunnen breken of aan het begin van de vakantie kunnen vallen, nu valt het dus relatief mee. Dit ongeluk heeft me in ieder geval niet bang gemaakt en ik ben zeker van plan om vaker te gaan snowboarden. Wellicht dat ik dan nog verstandiger ben en niet alleen een reisverzekering met wintersport dekking afsluit, maar ook wat snowboardlessen neem. Ik geloof dat ik die toch nog wel kan gebruiken. In mijn hoofd ging het heel erg goed, maar de afloop van dit avontuur en de GoPro beelden die ik later bekeek vertellen me toch iets anders.

Van alle beelden heb ik nog een korte video met sfeerimpressie en mijn snowboardkunsten gemaakt:

Heb jij wel eens gesnowboard of geskied?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *