Van dorp naar stadscentrum

Eindhoven centraal station Philips NS zonsondergang skyline city

In april werd de huurovereenkomst getekend en de sleutels in ontvangst genomen en sinds mei ben ik officieel inwoner van Eindhoven. Ik heb mijn leven in het kleine dorpje waar ik ben opgegroeid ingeruild voor een hectisch leven midden in het stadscentrum. Inmiddels woon ik hier al drie maanden, maar hoe bevalt het nu eigenlijk?

In het begin vond ik het moeilijk om mijn vertrouwde omgeving achter te laten. Bij de gedachte alleen al kreeg ik tranen in mijn ogen. Ik ben opgegroeid in dat dorp wat ik altijd maar stom vond, maar ik heb het dorpsleven de laatste jaren leren waarderen. De stad voelde gelukkig op een gekke manier al vertrouwd, maar toch ook weer niet. Ik kwam er op regelmatige basis om te shoppen, sporten of vrienden te bezoeken, maar het was nooit mijn thuis.

De verhuizing van dorp naar stadscentrum was een behoorlijk grote verandering voor mij. De enige “herrie” die ik gewend was waren de spelende kinderen op straat of een buurjongetje dat een drumstel cadeau had gekregen. In het stadscentrum heb je altijd geluiden om je heen. Als het niet van auto’s of voorbij rijdende treinen is, dan is het wel van de mensen op straat of van de bouwvakkers die weer in een van de gebouwen hiernaast aan het klussen zijn. Het is nooit stil en er is altijd leven op straat. Dat zijn van de dingen die je van te voren wel weet, maar wat toch behoorlijk wennen is. Ook zijn er een aantal voordelen van wonen in de stad zoals degene die ik in deze blogpost al heb beschreven.

Aan mijn nieuwe woning ben ik inmiddels helemaal gewend en hier voel ik me inmiddels thuis. Ik heb gewoon alles wat ik nodig heb en doordat het toch best ruim is heb ik ook geen opgesloten gevoel. Ik vind het heerlijk om mijn eigen plekje te hebben, iedere dag in mijn keuken te koken en ’s avonds lekker op de bank tv te kijken. Het zijn ook voornamelijk de praktische dingen van wonen in een dorp die ik hier mis zoals mijn auto op de oprit parkeren in plaats van op een openbare parkeerplaats waar altijd een zwerver zit die om geld vraagt. Maar ook een leuke hardlooproute zonder stoplichten heb ik hier nog niet gevonden, laat staan een geschikte route voor mijn lange duurlopen. Ook woont mijn familie opeens niet meer op 5 minuten afstand en kan ik niet meer “even” iets ophalen of wegbrengen.

Wat ik nog wel vervelend vind is dat ik me minder veilig voel op straat. In het dorp waren er geen “slechte” wijken en kon ik in het donker nog met een gerust hart alleen over straat. Hier is dat wel anders. Zwervers spreken mij regelmatig aan en ik krijg steeds bezorgde berichtjes als ik ’s ochtends vroeg ga hardlopen omdat er nog geen mensen wakker zijn. Ik blijf toch bang dat er iets gebeurd of dat ik iemand tegen kom met slechte bedoelingen. Ik wil niet in angst leven, maar ook niet eindigen zoals Anne Faber. Nu ik hier woon heb ik meer dan ooit het gevoel dat ik zelf maatregelen moet nemen om dat te voorkomen. Als iemand hier tips voor heeft, dan hoor ik het graag!

Het was behoorlijk omschakelen om van een dorp naar het stadscentrum te verhuizen, maar inmiddels ben ik eraan gewend. Wel merk ik iedere keer dat er een soort kalmte over me heen gaat als ik weer in mijn geboortedorp ben. Ik voel me er het meest vertrouwd en heb aan vele plekken natuurlijk mooie herinneringen. Gelukkig hoef ik het ook niet volledig achter me te laten en kom ik er nog op regelmatige basis om mijn ouders te bezoeken of een rondje hard te lopen.

Moest jij ook zo wennen na een verhuizing?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *