Ik heb het voor mezelf verpest

Toen Kensington hun tweede album uitbracht (Vultures) werd ik fan van deze rockband van Nederlandse bodem. Ik wist niet dat ik van rockmuziek hield, maar toen ik deze nummers hoorde was ik meteen verkocht. Het was lekkere muziek en paste helemaal in mijn straatje. Mijn liefde voor Kensington groeide exponentieel toen de videoclip van Wars uitkwam. Ze gaven het toneel aan Epke, Bart en Casimir en verkondigde dat dit nummer het krijgslied was om de mannelijke turners aan te moedigen op hun weg naar Rio. Vervolgens kwam Ridles, wat tot op heden nog steeds een van mijn favoriete nummers is. Ik wilde ze maar wat graag live zien, zeker nadat ze door 3FM bekroon werden tot beste live act. Maar mijn vrienden waren niet zo’n grote fan als ik, en alleen was ook maar zo alleen. Afgelopen zomer had ik mijn festival ontgroening en zag/hoorde ik Kensington dan eindelijk voor het eerst live. Het was prachtig, ik heb genoten, maar het ook voor mezelf verpest.

Bron foto: Instagram.com/Kensingtonband

Gewapend met dikke lagen kleding en een waterafstotende jas trotseerde ik de regen en blubber om er vervolgens achter te komen dat het festival in een tent was en ik me eigenlijk veel te warm had aangekleed. Ik moest nodig naar de wc, maar wilde hier niet aan toe te geven bang dat ik 1. te laat zou zijn en het optreden zou missen, of 2. helemaal achteraan zou staan waardoor ik niets zou zien. Dus met samen geknepen billetjes wachtte ik vol spanning af terwijl crewmembers voor me op het podium alle spullen klaarzetten. Af en toe ving ik een glimp op van een van de bandleden waarna er een golf van energie door me stroomde. De muziek klonk steengoed, ze wisten het publiek mee te krijgen en de sfeer zat er (ondanks het slechte weer) goed in. Ik heb van iedere seconden genoten en mijn longen uit mijn lichaam “gezongen.” Het was bijna magisch, zo mooi.

En dat is nu het probleem waar ik tegenaan loop, ik heb het voor mezelf verpest. De muziek klonk zo waanzinnig goed live, dat als ik het nu terug luister op mijn iPod, het nog niet half zo goed klinkt. Het is platter, alsof ik de dimensie in de muziek mis. Het geeft me nog steeds dat kippenvel gevoel en doet me nu aan die fantastische avond terug denken, maar het kan hun live optreden nog niet eens bijna evenaren.

Welke artiest heb jij live gehoord, waarna je hun opgenomen muziek een stuk minder goed vindt klinken?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *