Mijn negatieve ervaring als vrijwilliger

Waar en wanneer ik ook maar kan sta ik altijd klaar om te helpen. Ik ben met name enthousiast geworden van vrijwilligerswerk tijdens (grote) sportevenementen. Op mijn lijstje staat de KNGU 1/8e NK heren turnen, Manchester City, NSTB NSTC2 en WEURO 2017. Tijdens die evenementen heb ik ervaren hoe dankbaar werk het is om vrijwilliger te zijn. “Volonteers don’t get paid because they’re wortless, but because they’re priceless.” Dat is een quote die ik al meerdere keren heb gehoord en wat ik met name tijdens WEURO heb ervaren. Het was zo’n dankbaar werk, ik ben bijvoorbeeld meerdere keren persoonlijk bedankt, maar ook voor iedere wedstrijd kwam een woord van dank groot op het scherm te staan waarna de hele tribune spontaan begon te applaudisseren. Vrijwilligers hebben niet de tijd om het te doen, maar het hart. En dat was precies hoe ik me voelde; hoe druk ik het ook had, ik stond altijd klaar om ergens vrijwillig te helpen. Tot vorige week vrijdag.

Via EventMakers waar ik me bij heb aangemeld kreeg ik meerdere keren een e-mail waarin stond dat ze voor vrijdag 15 september vrijwilligers te kort hadden en de vraag of ik zou kunnen helpen. Ondanks mijn drukke schema had ik besloten ze uit de brand te helpen en heb ik me aangemeld om vrijwillig te zijn bij de ITU World Triathlon Grand Final 2017 in Rotterdam. Omdat het op een vrijdag was kon ik ten slotte gratis met het openbaar vervoer reizen (dank je wel studenten OV), waardoor ik geen extra reiskosten had. Het leek me wel leuk om nog een keer bij een groot evenement te helpen en had er zin in. Toen ik mijn werktijden hoorde werd dit al wat minder. Ik moest me om 6:00 uur ’s ochtends melden en zou een dubbele shift hebben die tot 19:30 duurt. Heel erg leuk wat ze bedacht hadden, maar een wekker om 6:30 hebben voor mijn eerste college vind ik al te vroeg. Laat staan dat ik dan al in Rotterdam moet zijn vanuit regio Eindhoven. Al zou ik de eerste trein pakken, dan zou ik nog steeds met geen mogelijkheid op tijd kunnen zijn. En ruim 13,5 uur werken op een dag?! Pffff.

Ik heb ze een mailtje gestuurd omdat ik graag mijn shift een paar uur later wilde beginnen omdat het echt niet mogelijk was om zo vroeg al aanwezig te zijn en ik een iets mindere lange shift ook wel kon waarderen. Ik kreeg als antwoord terug dat ik om 7:00 mijn kleding en accreditatie mocht ophalen, zodat ik om 7:30 alsnog aan mijn shift kon beginnen. Dat was niet het antwoord wat ik wilde hebben. Maar goed, ik legde me erbij neer en probeerde er iets positiefs van te maken. Afgelopen vrijdag werd ik dus om 4:00 ’s ochtends wakker, bleef nog even in mijn bed liggen en maakte me vervolgens klaar om om 5:00 de deur uit te gaan. Netjes zoals beloofd was ik er om 7:00 om me aan te melden en mijn spulletjes op te halen. Daar was niemand die zei wat ik moest doen of waar ik naartoe moest. Na mijn mail nog eens goed door te hebben genomen bleek dat ik me op een andere locatie moest melden. Prima, maak ik nog eerst even wat foto’s van de zon die langzaam opkomt achter de Erasmusbrug.

Mijn navigatie gaf aan dat ik op de juiste locatie was, maar er was niets of niemand te vinden om me bij aan te melden. Er stonden een paar verkeersregelaars waar ik de weg aan heb gevraagd, maar zij bevestigde dat ik inderdaad op de juiste locatie was. Ik kreeg het advies om het bij “dat grijze hokje daar” te proberen, wellicht dat ik me daar moest melden. Dat bleek helaas niet zo te zijn, wel zag ik vanuit het hokje een groepje andere vrijwilligers staan waar ik me bij aan heb gesloten. Zij wisten zeker dat ze op de opgegeven plek waren, maar ook hier was niemand te bekennen. Met een man of twintig stonden we daar te wachten in de regen terwijl de klok langzaam verder tikte. We probeerde de verantwoordelijke te bellen, en uiteindelijk kwam ruim een uur later iemand aanzetten. Zo’n zeven man kregen een taak, en de andere vijftien – waaronder ik – de opdracht om naar het parkje te lopen en daar te wachten. En wachten deden we. Terwijl de klok vrolijk verder tikte werd ons humeur er niet beter op. We waren zo hard nodig, maar niemand leek te weten dat er een groep van vijftien man aan het wachten was of miste ons. Meerdere keren hebben we gebeld, en meerdere keren werd ons beloofd dat er iemand zou komen. Maar dit gebeurde maar steeds niet.

Toen deed ik iets wat ik normaal nooit zou doen. Ik heb mijn vrijwilligerskleding uitgedaan, mijn tas gepakt, ben omgedraaid en weg gelopen. Waarom ben ik om 4 uur wakker geworden en moest ik me om 6:00 vanochtend melden om vervolgens 3 uur lang buiten in de regen te wachten?! I was not amused. Dit was niet hoe je met vrijwilligers om hoort te gaan. Je hoeft echt niet de grond voor me te kussen of me van een vijf-sterren diner te voorzien, maar een beetje respect, dankbaarheid en een taak is wel gewenst. Gek genoeg sloeg mijn humeur meteen om toen ik op de metro aan het wachten was. Ik was weer vrolijk en keek uit naar een vrije dag. Alle uren die ik opeens voor me had, wat een luxe! Uiteindelijk was ik dus veel eerder thuis dan verwacht, heb ik een beetje uitgerust, wat gestudeerd en een wijze les geleerd. Blijkbaar is vrijwilliger zijn niet altijd een dankbare taak. De volgende keer dat ik benaderd word voor vrijwilligerswerk moet ik gaan nadenken of ze mijn kostbare tijd wel waard zijn, en dat vind ik ontzettend jammer.

Hebben jullie wel een leuke dag gehad?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *