Selectiedag Holland Heineken House

Afgelopen zomer kwam ik een advertentie van Adecco tegen waarin stond dat ze opzoek waren naar crew members voor het Holland Heineken House tijdens de Olympische Winterspelen in Peyongchang, Zuid-Korea. Wat een ongelofelijk gave ervaring zou dit zijn?! De timing was ook perfect, het vliegtuig vertrekt het weekend na mijn laatste week op de universiteit, alsof het meant to be was. Ik twijfelde geen moment en gaf me meteen op. Half september kreeg ik een mailtje met daarin het goede nieuws dat ik me met mijn aanmelding had gekwalificeerd voor de selectiedag die in oktober plaats vond in de Heineken Experience. Vandaag vertel ik hoe het was om tijdens de selectiedag te strijden voor een van die felbegeerde vrijwilligersplekken in het Holland Heineken House.

Om 9:30 uur in de ochtend moest ik me melden bij de Heineken Experience in Amsterdam. Toen ik daar rond 9 uur ’s ochtends aankwam en even wilde checken of ik wel op het juiste adres was, werd ik meteen door personeel van Heineken aangesproken en naar binnen begeleid. Daar waren al een aantal kandidaten gespannen aan het wachten. Ik ging bij hen zitten en maakte een praatje met ze. Het was goed te merken dat iedereen net zo gemotiveerd was als ik en ontzettend veel zin had in deze dag. Rond 10:00 uur werden we in kleine groepjes met de lift naar boven gebracht. Daar moest ik me inchecken, kreeg ik een aantal formulieren en een pasje omgehangen en mocht ik vervolgens de trap op naar de zolder. Op het formulier stonden vragen die ik moest beantwoorden. Deze liepen erg uiteen: van mijn beste sport prestatie ooit tot het nummer waarmee ik helemaal los ga op de dansvloer. Daarna werd de dag afgetrapt door een medewerker van Heineken, een medewerker van Adecco en werden we tot slot voorgesteld aan een van de twee gezichten van deze editie van het Holland Heineken House: Olympisch kampioen Stefan Groothuis. Ook kregen we te horen dat er ruim 800 aanmeldingen waren, dat betekende dat ik – en alle andere kandidaten bij de selectiedag – al bij de laatste 20% zaten. Na een praatje en een korte uitleg mochten we van start.

Op de achterkant van de pas die ik gekregen had stonden twee tijden aangegeven; een voor mijn selectiegesprek en een voor de groepsopdracht. Daarnaast waren er nog drie andere activiteiten (videopitch, fotoshoot en kleding passen) waaraan ik moest deelnemen. Omdat ik mijn selectiegesprek pas om 11:00 uur had besloot ik om te beginnen met de fotoshoot. Ik kreeg een schort om, mocht achter de bar gaan staan moest vervolgens lachend in de camera een Heineken biertje geven aan de denkbeeldige klant tegenover mij. Achter me stond een heel groot oranje bord met “Peyoncheng 2018” in koeienletters. Het voelde even alsof ik echt achter de bar stond in het Holland Heineken House. Van de fotograaf kreeg ik positieve feedback, de opdracht om nog even heel enthousiast te zijn en een paar klikken later was ik al klaar met de eerste opdracht.

Ik wilde het zekere voor het onzekere nemen en ben ruim op tijd gaan wachten voor mijn selectiegesprek. Dit was een tien minuten gesprek met een medewerker van Heineken, een medewerker van Adecco en ik geloof een stagiaire van Heineken die alleen maar heeft geluisterd. De twee vrouwen stelde mij tien minuten lang allerlei vragen over mijn motivatie, mijn werk ervaring, mijn sportheld etcetera. Dit was gewoon een leuk ontspannen gesprek waar ik met name mijn enthousiasme kon overbrengen, wat zeker is gelukt. Toen de tien minuten voorbij waren, was mijn mond zo ontzettend droog van het praten dat het me verstandig leek om nog even met de pitch te wachten. Ik nam een slokje water en ging de kleding passen waarin de crew members in februari zullen rondlopen. Het pakket bestaat uit een zwarte polo, een vest, een hele dikke winterjas (mag denk ik ook wel bij de Winterspelen), een broek en een paar schoenen. Waarschijnlijk moesten we dit passen en onze maten doorgeven zodat de organisatie precies weet in welke maten ze de kleding moeten bestellen, best slim.

Daarna moest ik er toch echt aan geloven en ben ik in de lange rij voor het café gaan staan. Niet om een biertje te bestellen, maar om mijn pitch op te nemen. In de mail die ik had gekregen stond helemaal niets over het programma, behalve dat ik een pitch van 40 seconde moest voorbereiden. En in plaats van deze voor een soort jury of een zaaltje mensen te houden zoals ik had verwacht, mocht ik vriendelijk lachen in de camera en vooral niet naar mezelf op het schermpje kijken. Bleek nog knap lastig te zijn. Ondanks dat ik mijn pitch goed had voorbereid werd ik iedere stap die ik zette in de richting van het café steeds zenuwachtiger. En zenuwachtig zijn is helemaal niets voor mij. Maar ja, wat moet je anders als je al je voorgangers paniekerig en bijna in tranen het hokje uit ziet gaan? Gaat mij niet overkomen! 4, 3, 2, 1 en de camera begon te lopen. Een teller tikte precies terug vanaf 40 seconden, na die 40 zou de camera automatisch stoppen en zou alles wat ik daarna nog zou zeggen of doen niet worden opgenomen. Ik haalde diep adem en begon aan mijn speech. Maar nog voordat ik de tweede zin had uitgesproken was mijn hoofd helemaal leeg. Ik was al mijn tekst kwijt en wist niet meer wat ik moest zeggen. Ik keek naar de jongen naast de camera, ik keek naar mezelf op het schermpje en ik zag hoe de teller de secondes weg tikte. Het duurde maar een split second voordat ik me realiseerde dat ik hier niet zwijgend met mijn mond vol tanden moest gaan staan. Ik schudde het van me af en vertelde vrolijk mijn verhaal. Nu baal ik natuurlijk van die 2 seconde stilte. Maar aan de andere kant zien ze wel dat ik meteen de draad weer op kan pakken nadat ik het even niet meer weet. Opstaan en doorgaan, als een echte sporter.

Om 12:10 uur was het tijd voor mijn groepsopdracht. Toen ik het hoekje om liep en achter het scherm keek, zag ik daar tot mijn verbazing Stefan weer staan. Nadat de opdracht was uitgelegd werd het me al snel duidelijk waarom hij daar was. Er moest namelijk een confetti popper worden geknald en die taak nam hij met veel plezier op zich. Met z’n allen kregen we verschillende enveloppen, maar voordat we die mochten openmaken moesten we eerst een puzzel maken. Hierin nam ik de leiding en binnen no time was het klusje geklaard. Op de puzzel stond de verdere uitleg van het spel dat we binnen 7 minuten moesten oplossen. De boel (die volledig op z’n kop was gezet) moesten we met z’n allen omtoveren tot een echt Holland Heineken House, als dat was gelukt zou er een code uitkomen waarmee we een kluis konden openen en de bel (waarmee het Holland Heineken House officieel zou worden geopend) luiden. Dit mochten we pas doen als we er met z’n allen over eens waren dat alles goed was. Helaas waren een aantal mannen al begonnen met de code, terwijl een aantal vrouwen nog een verwoede poging deden om alle confetti snippers van de grond te krijgen. Wanhopig probeerde ik hier nog iets van te zeggen, helaas lukte het me niet om tot de rest door te dringen. Ik heb het in ieder geval geprobeerd en het is ons gelukt om ruim binnen de tijd de bel te laten klinken. Omdat er nog wat tijd over was, kon ik nog even een praatje met Stefan maken en ons enthousiasme voor deze editie van de Olympische Winterspelen met elkaar delen.

Na de groepsopdracht zat het er alweer op. Ik ging terug naar de zolder waar ik nog gezellig verder kletste met de andere kandidaten die ik die dag daar had leren kennen. Het was een leuke groep met stuk voor stuk geschikte kandidaten. Na de afsluiting kreeg ik nog een souvenir mee als aandenken aan deze onwijs leuke ochtend. Vandaag (niet geheel toevallig) krijg ik te horen of ik in januari mijn koffer mag inpakken of op zoek moet gaan naar een baan. Maar 8% zal uiteindelijk in het vliegtuig naar Zuid-Korea stappen en dat betekend dat meer dan de helft van de kandidaten die aanwezig waren bij de selectiedag nog moet afvallen. De kans dat ik daarbij zit is natuurlijk ontzettend groot, maar ergens blijf ik nog een klein sprankje hoop houden. Een ding is zeker; voor Tokio meld ik me sowieso opnieuw aan.

Kijk jij al uit naar de Olympische Winterspelen?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *