Voor het eerst op de piste

Een mensenleven zit vol met eerste keren. Het eerste woordje wat je spreekt, de eerste stapjes die je zet, je eerste schooldag, je eerste rijles en ga zo maar even door. Mijn eerste wintersport heb ik nooit gehad. Mijn ouders deden niet aan skiën (of aan snowboarden), in plaats daarvan waren we vaak op het ijs te vinden met schaatsen aan onze voeten. Dat was altijd onze wintersport. Als klein meisje kreeg ik schaatsles (ik behaalde mijn A diploma in 1999) en tot op de dag van vandaag vind ik het nog steeds heerlijk om even alles te geven tijdens een rondje. Maar mijn vriend is wel opgegroeid met een plank (of soms twee latjes) onder zijn voeten. Door hem werd ik overgehaald om ook te gaan snowboarden zodat we samen de berg op zouden kunnen.

Voordat we naar een berg gebied zouden vertrekken wilde ik eerst kunnen snowboarden. Ik wil niet bovenaan de piste staan zonder enig idee te hebben hoe ik weer naar beneden kan komen zonder mijn been te breken. Ook wilde ik mijn potentieel reisgezelschap – bestaande uit gevorderde snowboarders – niet tegenhouden door mijn gestuntel. Bovendien weet ik dat snowboarden niet gemakkelijk is en het heel lang duurt voordat je het eindelijk een beetje kunt. Aan de ene kant keek ik heel erg uit naar mijn eerste keer op een snowboard en had ik er ontzettend veel zin in, maar aan de andere kant vreesde ik ook het moment, want niemand wil een gekneusd stuitje en dikke blauwe knieën. Zin in iedere week een uurtje les waar ik veel voor moest betalen had ik niet, daarom leek het mij een goed idee om een hele dag naar een indoor snowcenter te gaan waar een privé leraar (mijn vriend) mij de fijne kneepjes van het vak kon leren.

Ter voorbereiding werd me door meerdere snowboarders aangeraden om een crashpants te kopen. Dit is het meest charmante sportbroekje dat je ooit zult zien. *kuch* Het broekje heeft aan de zijkant en aan de achterkant (voornamelijk bij je stuitje) pads die ervoor zorgen dat je val een beetje wordt gebroken, je geen blauwe billen krijgt en dat je je stuitje niet kneust. Aangezien ik weet hoe het voelt om een gekneusd stuitje te hebben deed ik maar wat graag een crashpants aan. Verder werd me geadviseerd om een skibroek aan te trekken omdat een normale jeans helemaal nat wordt van de sneeuw. Tot slot werd me opgedragen om kniebeschermers aan te doen, ik ben er nog niet helemaal uit of ik deze fijn vond of niet. De mijne zaten zeer oncomfortabel (ze deden zelfs een beetje pijn) dus wellicht dat een ander paar beter zou zijn geweest. Tot slot wilde ik per sé polsbeschermers om, zodat ik niet op mijn pols kon vallen en opnieuw “geblesseerd” zou raken. Ik had de keuze uit mijn spalk, oude polsbeschermers van het skaten en de ietwat te grote snowboard polsbeschermers van mijn vriend. Ik koos voor de laatste optie en ben heel erg blij geweest met die keuze. Ze zorgden ervoor dat ik mijn pols nauwelijks kon bewegen en in mijn situatie was dat hetgeen wat ik graag wilde. Waar ik ook erg blij mee was, was met zijn skihelm. Ik vond het geen fris idee om een helm op te zetten die vele anderen voor mij op hebben gehad, dus ik was blij dat ik de zijne mocht lenen.

De dag had een beetje een roerig begin. De eerste keer dat we bovenaan de piste stonden bleken de bindingen van mijn snowboard nog in duckstand te staan en wij kregen ze niet gedraaid. We zijn naar beneden gelopen, hebben het aan de balie gevraagd en zijn weer omhoog de piste op gegaan. Eenmaal weer boven bleek dat een van mijn bindingen kapot was. Weer helemaal naar beneden gelopen, om een nieuw snowboard gevraagd en opnieuw de piste op. Al met al zijn we hier bijna een uur aan kwijt geweest. Het aandoen van het snowboard was zeker in het begin ook niet gemakkelijk. Ik had de kracht gewoon niet om de gespen te verstellen en zat er gewoon heel er mee te stoeien. Pas toen ik na een paar uur doorhad dat alleen de achterkant losmaken voldoende was ging het een stuk sneller. Bovenaan de oefenpiste kreeg ik mijn eerste les: hoe je moet vallen. Uiteraard erg belangrijk en ik kan me herinneren dat mijn eerste twee schaatslessen ook bestonden uit valtechnieken. Ik vond het een heel eng idee dat ik geduwd zou worden, dus heb me zelf langzaam laten vallen. Zowel achterover als voorover. Behalve dat de juiste techniek belangrijk is om niet geblesseerd te raken, was het ook een geruststellende gedachten dat ik altijd gewoon kan vallen – als ik bijvoorbeeld bijna tegen iemand aan ga botsen – zonder als een lawine naar beneden te rollen.

Tijdens mijn tweede les stond ik met mijn rug naar de berg, knieën onder mijn heupen en met mijn hakken in de sneeuw om stil te blijven staan. Terwijl mijn handen vast gehouden werden moest ik voorzichtig mijn hakken loslaten zodat ik vooruit ging. Een paar seconden en weer stilstaan. Dit deden we een paar keer totdat ik het kon met maar een hand vasthouden, zonder handen en uiteindelijk zelfstandig “hobbelend” naar beneden kon gaan. Hetzelfde deden we ook achteruit. Terwijl mijn vriend in de gaten hield of ik verder naar beneden kon gaan (er waren vele klasjes bezig op dezelfde piste) probeerde ik mijn tenen in de berg te zetten, even los te laten en weer te stoppen. Het leukste vond ik als ik bijna beneden was en het laatste stukje dwars (met mijn zij naar de berg toe) naar beneden mocht glijden. Dit ging best aardig waardoor ik schuin mocht gaan gliden. Door het turnen wist ik wat mijn voorkeursbeen was om voor te hebben. Ik ben een regular (linksbenig), mijn rechterbeen voor hebben (goofy) voelde raar en onwennig. Tijdens het gliden moest ik tussen twee pilaren in eindigen, helaas lukte me dat niet helemaal en stond ik een paar pilaren lager op de piste pas stil. Dat ik linksbenig ben werd bevestigd toen ik van links naar rechts mocht gaan gliden; dit was echt een stuk lastiger.

Na de lunch was het zo druk op de “oefenpiste” dat we toch besloten om de piste op te gaan waar alle ervaren skiërs en snowboarders naar beneden gingen. Ik kon immers al een beetje gilden. Het eerste gedeelte kreeg ik nog een handje, maar na een valpartij ben ik de andere helft van de “berg” zelfstandig naar beneden gegaan. De tweede keer ging ik volledig zelfstandig naar beneden gliden. Van rechts naar links, even stilstaan en weer van links naar rechts. Dit deed ik helemaal zonder te vallen, iets wat ik totaal niet had verwacht, omdat snowboarden zo’n moeilijke sport is om aan te leren en ik alles behalve sportief ben. Ik had het niet voor mogelijk gehouden dat het me zou lukken om daadwerkelijk te “snowboarden” waardoor de euforie en mijn enthousiasme erg hoog was. Ik ging er meer vanuit dat ik met mijn billen in de sneeuw zou zitten dan dat ik naar beneden zou gliden zonder te vallen. Daarna mocht ik  bochtjes gaan leren zodat ik alleen nog maar met links voor naar beneden zou hoeven. Erg makkelijk was het niet. Ik hing steeds teveel naar voren (naar de berg toe) waardoor ik viel, in plaats van op mijn linker been te leunen en rechtop te blijven staan om vooruit te komen. Wat ik wel merkte is dat met mijn rug naar de berg toe naar beneden gliden ontzettend goed ging, al zeg ik het zelf. Ik begon dat echt onder de knie te krijgen en voelde al een beetje aan hoe ik sneller ging, vaart mindere en kon stilstaan. Dat stukje lukte me gewoon zonder problemen met dank aan mijn goede instructeur.

Hierna zat de dag er weer op. Ik ben er nog lang niet en aan de bochtjes mag ik nog echt wel wat werken en meer gevoel voor krijgen. Maar ik kan na mijn eerste dag gewoon zelfstandig van een piste af snowboarden. Ik zal dus niet radeloos en helemaal in paniek bovenaan een berg staan omdat ik geen idee heb wat ik moet doen. Of het normaal is om na een paar uurtjes dit te kunnen en hoe het me is gelukt om dat voor elkaar te krijgen weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik ontzettend blij ben dat ik het op deze manier heb gedaan en stiekem ook wel een beetje trots ben op hoever wij zijn gekomen. Het was echte teamwork en op het opstaan na een val na (dat lukte me niet zo goed) heb ik erg veel plezier gehad en ben ik voornamelijk lachend naar beneden gegaan. Ik heb een nieuwe hobby gevonden en kijk heel erg uit naar de volgende keer dat ik een snowboard onder mijn voeten mag binden.

Ben jij meer van het skiën of snowboarden? Of heb je ook nog nooit een van beide geprobeerd?

Cheers!
Sandra-Anna

2 gedachten over “Voor het eerst op de piste

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *