Wat als je plotseling een oproep krijgt voor een reanimatie?

Hartslag

In juli 2017 schreef ik in dit artikel dat ik een reanimatie cursus heb gehad in het Philips Stadion. Doordat er een te kort was aan burgerhulpverleners heb ik deze gratis kunnen volgen. Tijdens die cursus leerde ik de theorie en de praktijk door te oefenen met poppen en een neppe AED. Vervolgens heb ik me ingeschreven als burgerhulpverlener zodat ik mensenlevens zou kunnen redden. Maar wat gebeurt er nu als je plotseling een oproep krijgt om te gaan reanimeren?

Je moet je voorstellen, je zit rustig achter je computer te werken of hebt een luie zondag ochtend waarop je in bed de laatste aflevering van Wie Is De Mol? Terug kijkt en opeens gaat je telefoon af. Een oorverdovend geluid alsof het luchtalarm tegen je oor aan gehouden wordt. Een ding is zeker; je kunt er niet omheen. Verbaasd en toch wel een beetje geschrokken van het geluid kijk je op je telefoon en zie je het volgende SMS’je:

HartslagNu OPROEP!
Sandra-Anna, haal direct een AED op adres: [adres], tegenover de voordeur. Pincode: XXXX Ga vervolgens naar het slachtoffer op adres: [adres].

Onder het SMS’je staat een Google Maps kaartje dat precies liet zien op welke twee locaties ik moest zijn. Ik kreeg de oproepen thuis, waardoor ik de straatnamen kenden en al wist waar ik moest zijn. Dat was fijn, want zo kon ik meteen direct naar het juiste adres gaan. De eerste keer dat ik een oproep kreeg ging mijn eigen hartslag als een razende te keer. Ik vond het behoorlijk spannend en ergens ook wel een beetje eng want je weet niet wat je gaat aantreffen. Snel rende ik naar beneden en zei ik haastig tegen mijn moeder dat ik een oproep had gekregen voor een reanimatie. Terwijl ik mijn jas aantrok zette zij haar fiets buiten zodat ik snel ter plaatsen zou kunnen komen. De AED lag maar een paar honderd meter bij mij vandaan. Toen ik daar aankwam was er al iemand die hem pakte. Op mijn fiets sprintte ik vervolgens naar het adres van de reanimatie. Terwijl ik hijgend probeerde door te trappen hoorde ik het geluid van de ambulance in de verte al aankomen. Eenmaal bij het juiste gebouw zag ik dat de politie al aanwezig was. Een bewoner kwam toevallig naar buiten en deed voor mij de deur open. Snel vroeg ik of ze er even wilde blijven staan zodat de mevrouw met de AED ook naar binnen kon. Ondertussen rende ik alle trappen op naar de bovenste verdieping. Toen ik daar helemaal buiten adem eenmaal was aangekomen stond de politie al in de deuropening en werd me verteld dat onze hulp niet nodig was. De mevrouw in kwestie was gevallen en bang dat ze mogelijk een hartstilstand zou krijgen wat niet het geval was. Buurtbewoners die ons zagen rennen naar het juiste appartement vonden het een fijn idee dat er zoveel mensen uitrukken in geval van nood. Maar dit was gelukkig een vals alarm waardoor alle burgerhulpverleners hun hartslag weer konden laten zakken en rustig naar huis konden gaan.

De tweede keer dat ik werd opgeroepen lag ik dus nog in mijn pyjama in bed rustig tv te kijken en was er niemand thuis die snel mijn fiets buiten kon zetten. Doordat ik zo onvoorbereid was (hier kun je je natuurlijk ook niet op voorbereiden) kostte het me veel tijd om ter plaatsen te kunnen komen. En tijd is juist zo cruciaal in zo’n situatie. De eigenaar van het huis waar de AED hing had zelf ook een oproep gekregen en stond al buiten. Hij pakte zijn auto terwijl ik wederom fietsend naar het juiste adres vertrok. We kwamen beide tegelijk aan en konden met de lift naar boven toe. De politie was er met hun AED al en deed de deur voor ons open. Ik bevroor eventjes en liep stilletjes achter de andere man aan die gelukkig het voortouw nam. I tried getting my shit together. Ik zag dat de andere burgerhulpverlener heel goed bezig was. Hij communiceerde met de vrouw en vroeg hoe het met haar ging. Ze had gelukkig geen hartstilstand, maar kon onze hulp wel gebruiken. Haar dochter was aanwezig en vertelde dat het eten waarschijnlijk niet goed op de maag is gevallen. De vrouw had de nijging over te geven en in de houding waarin ze nu lag was dat erg gevaarlijk in verband met stik gevaar. Met drie man sterk hebben wij haar in de stabiele zijligging gekanteld. Omdat ze erg zwak was wilde ze terug rollen; ik ging achter haar zitten zodat ik haar vast kon houden in deze positie. Samen met de politie agenten en de andere burgerhulpverlener deden we ons best om haar zo comfortabel mogelijk te krijgen en haar en haar dochter gerust te stellen. We herhaalden bijvoorbeeld dat de ambulance al onderweg was en ieder moment hier kon zijn. Toen de broeders er waren mochten wij gaan nadat we onze naam en geboortedatum hadden doorgegeven aan de politie agente.

Beide keren dat ik een melding kreeg was het dus vals alarm. Ik heb hetgeen wat ik aan het doen was direct moeten laten vallen om snel ter plaatsen te kunnen komen. Klinkt misschien vervelend, maar in het moment zelf denk je helemaal niet na over hetgeen wat jij aan het doen was, maar aan het leven wat je wellicht zou kunnen redden. Ook vond ik het niet vervelend dat ik twee keer voor ‘niets’ ergens naartoe ben gegaan. De tweede keer heb ik kunnen helpen, maar reanimatie was niet nodig. Zowel ik als de andere burgerhulpverleners waren blij dat het loos alarm was; niet omdat we niet bereid waren te reanimeren, maar omdat het betekende dat het niet nodig was en er dus ook niemand potentieel het niet zou overleven. Mocht ik nog een oproep krijgen, dan probeer ik er weer voor te zorgen dat ik zo snel mogelijk ter plaatsen ben, wat ik overigens niet verplicht ben om te doen.

Heb je een reanimatie cursus gehad (minder dan een jaar geleden) en twijfel je nog om je op te geven als burgerhulpverlener? Dan zou ik het gewoon doen. Behalve dat je wellicht iemands leven kunt redden – de reden dat je de cursus bent gaan doen – is het ook een erg dankbaar ‘beroep’.

Heb jij al eens een oproep gehad van HartslagNu?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *