Ik moet opnieuw revalideren

De klap was groot toen ik op de echo van mijn pols en zwart gat zag. Twee artsen bevestigde hetgeen waar ik zo op gehoopt had dat het niet waar kon zijn. Mijn ganglion was terug. En zo snel al. Op 20 januari van dit jaar ben ik geopereerd aan mijn pols. Een ganglion (een blaasje gevuld met vocht wat op mijn zenuw drukt) zorgde jarenlang voor pijn. Op het ergst was de pijn zo heftig dat ik mijn pols niet eens een millimeter kon bewegen zonder een pijnscheut te krijgen. Ik zat in Engeland en weet nog heel goed dat ik huilend mijn moeder opbelde die op dat moment op een feestje was. Ik was wanhopig en zocht naar iets wat mijn pijn zou verlichten. Helaas was voor mij de enige optie om hem operatief te laten verwijderen. En dat heb ik gedaan.

Op 18 februari – nog geen maand na de operatie aan mijn pols – had ik een turnwedstrijd in Eindhoven, die ik nota bene zelf had georganiseerd. Ik moest en zou meedoen, kosten wat het kost. En dus ging ik revalideren. Deed ik mijn oefeningen uitstekend, en zelfs nog een beetje meer. Alles om ervoor te zorgen dat ik op tijd klaar zou zijn om mijn balk en vloer oefening te kunnen turnen. Dat is gelukt. Ook daarna ben ik vol blijven houden, ik wilde weer back in the game zijn en na al die jaren weer pijnvrij kunnen turnen. Volgens mijn handtherapeut was ik echt de perfecte patiënt. Het herstel verliep  soepel en mijn litteken zag er erg mooi uit. Er zijn zelfs momenten waarop ik hem bijna niet kan zien.

Tot die bewuste dag. Op controle drie maanden na mijn operatie was er nog niets aan de hand. Maar een paar weken later begon ik weer pijn te voelen in mijn pols. Ik dacht dat ik mijn pols misschien weer even had overbelast, of dat het littekenweefsel was gaan ontsteken. Ik ging terug naar de kliniek waar ik behandeld was, kreeg en echo en een kei harde klap recht in mijn gezicht.  Ik had de grootste moeite om mijn tranen binnen te laten. Nog geen twee maanden na de operatie was de ganglion weer terug gekomen. Ik was hier van te voren voor gewaarschuwd, maar had het nooit voor ogen gehouden dat het zo snel al zou kunnen. Ik dacht dat hij misschien na 1 of 2 jaar als ik weer intensief aan het turnen was terug zou komen. Niet na 4 maanden door het typen van een scriptie.

Omdat ik weer wil turnen zit er voor mij niets anders op dan op 11 juli nog een keer onder het mes te gaan en opnieuw te revalideren. Gelukkig weet ik nu precies wat mij te wachten staat. Zoals je kunt begrijpen typ ik dit vooruit, omdat ik weet dat op het moment dat deze blog live staat ik ontzettend veel moeite moet doen om mijn vingers 1 centimeter te kunnen bewegen. Doordat ze mijn pezen en spieren aan de kant moeten leggen om bij de stam van de ganglion te komen, moet ik mijn vingers, hand en pols opnieuw leren te bewegen. Maar ik weet ook dat dit heel erg snel gaat. Na ongeveer een week zou ik alweer een glas drinken op moeten kunnen pakken, en na ruim twee weken weer auto mogen rijden. De vorige keer had ik 10 dagen na de operatie mijn eerste werkdag op stage. Typen deed toen nog pijn, maar het stimuleerde wel de beweging in mijn hand en vingers. Aan het eind van mijn eerste stageweek kon ik weer moeiteloos en pijnloos typen.

Deze zomer zal voor mij dus niet in het teken staan van lekker luieren in de zon, maar van mijn revalidatie. Ondanks dat ik in twee weken al veel vooruitgang zal boeken, mag ik pas na 6 weken weer voorzichtig aan beginnen met turnen. Als mijn revalidatie hetzelfde gaat als de vorige keer duurt het nog minstens 3/4 maanden voordat ik weer volledig pijnvrij kan turnen. En hopelijk blijft het deze keer ook zo. Laat twee alsjeblieft mijn geluksnummer zijn deze keer. Duim voor me.

Cheers!
Sandra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *