Update: Hoe gaat het met mijn revalidatie?

Het is vandaag precies een maand geleden dat ik voor de tweede keer werd geopereerd aan mijn pols. In de afgelopen tijd is het drukverband is eraf gehaald, de hechtingen zijn eruit gepeuterd en ben ik weer begonnen met werken en bloggen. In deze blogpost vertel ik hoe ik de operatie en de eerste maand erna heb ervaren.

Doordat ik deze keer precies wist wat er ging komen was ik eigenlijk niet zenuwachtig voor de operatie. De dag ervoor begon ik wel wat twijfels te krijgen omdat het toch risico’s met zich meebrengt. Deze heb ik allemaal aan de kant gezet en ben met een gerust hart naar de kliniek gegaan. Dit keer werd ik pas ’s middags geopereerd waardoor ik twee maaltijden over heb moeten slaan (voor de verdoving moest ik nuchter zijn) en behoorlijk hongerig was. Ik zat nog geen 5 minuten in de wachtkamer van de OK toen ik al naar binnen geroepen werd om klaar gemaakt te worden voor de operatie. Zo werd bijvoorbeeld mijn hartslag gemeten en een infuus met extra zuurstof aangelegd. Een half uurtje zou ik op de uitslaapkamer moeten wachten voordat ik geopereerd werd. Helaas liep de patiënt voor me uit, waardoor ik wat langer zou moeten wachten. Maar een paar minuutjes werd uiteindelijk 1 uur en 40 minuten. Die ruim anderhalf uur lag ik  daar helemaal alleen en volledig geprepareerd voor de operatie. Iedere minuut op de klok heb ik gezien en ik werd langzaam echt gek. Het was killing om daar te moeten liggen en wachten niet wetend hoelang het nog gaat duren. Ik herinner me nog dat ik toen ik daar een half uur lag met tranen in mijn ogen dacht: “Dit kan ik niet nog een half uur volhouden.” Ik kan niet uitleggen waarom het voor mij zo zwaar was om daar te liggen, maar nu ik eraan terug denk besluipt me weer het nare gevoel. Bah. Om deze alinea toch positief af te sluiten: dit was het meest vervelende van het hele proces.

Toen ik wakker werd van mijn narcose was ik in een soort shock. De tranen begonnen weer over mijn wangen te rollen omdat ik het gewoon niet begreep. Zoals verwacht lag mijn arm bovenop mij en zat ik tot aan mijn elleboog in het drukverband. Ik was zo geschokt omdat ik mijn vingers nog kon bewegen en zelfs mijn pols een heel klein beetje. Ik wist niet goed hoe dit kon en dacht meteen dat de operatie niet goed was gegaan. Ondanks dat de zuster zij dat alles goed is verlopen, had ik hier geen vertrouwen in. Ik was behoorlijk onrustig en wilde gewoon zo snel mogelijk naar huis. Ik vond het helemaal niets dat ik eerst wat wakkerder moest worden, eten, en vervolgens moest wachten voordat het infuus uit mijn arm gehaald werd. Eenmaal thuis was ik gelukkig al een stuk kalmer doordat ik in een fijne omgeving was en mijn moeder in de buurt had voor als er iets was.

Het meest vervelende van de eerste 8 dagen na mijn operatie was het slikken van de medicijnen. Ik heb slikangst waardoor het iedere dag weer een gevecht was om alle dertien pillen in een keer achterover te gooien met een slokje water. Het onbegrip in mijn directe omgeving hielp ook niet mee, helaas. Ik heb alleen niet het gevoel gehad dat ik de pillen ook echt nodig had. Al vrij snel minderde ik de voorgeschreven hoeveelheid paracetamol die ik moest slikken, na een paar dagen stopte ik hier zelfs volledig mee. Alleen de maagbeschermer en Diclofenac wat ook een ontstekingsremmer is, bleef ik slikken om de kuur af te maken. Ik heb dus vrijwel geen pijn gehad en kon zelfs met mijn hand in het drukverband mijn vingers overstrekken en ook behoorlijk goed bewegen. Alleen een dichte vuist maken ging niet, puur omdat het drukverband daarvoor in de weg zat. Toen dit eraf ging had ik de volledige beweeglijkheid in mijn vingers weer terug. Wel merkte ik dat het nog wat zwaarder was, maar na een paar dagen was dit gevoel al weg en kon ik bijvoorbeeld al weer typen.

Bron foto

Twee dagen na mijn operatie kon ik zelfs mijn pols al een klein beetje bewegen! Ik stond echt versteld hoe goed dit ging. Op dag twee was ik even ver in mijn revalidatie als na anderhalve week van de vorige keer. Ook nadat het drukverband eraf gehaald was bleef ik vrijwel pijnloos. Ik heb wel wat pijn gevoeld, maar echt niets in vergelijking met hoe ik dit na de eerste operatie heb ervaren. Na ongeveer twee weken zijn de hechtingen eruit gehaald en de wond ziet er weer netjes uit.

Ik heb geen pijn meer, maar moet nog wel behoorlijk veel oefeningen doen iedere dag om de bewegelijkheid terug te krijgen, voor stabiliteit en om ervoor te zorgen dat het litteken los blijft zitten. Vorige week stond ik op de middenstip van het Willen II stadion en kon het niet laten om een handstandfoto te maken. Hierbij voelde ik wel wat pijn, maar dit trok gelukkig snel weer weg. Afgezien van deze handstand heb ik niet meer geturnd en dat vind ik eigenlijk wel prima. Mijn doel was om het rustig aan te doen deze keer en dat gaat aardig goed. Ik voel goed aan wanneer ik teveel met mijn pols heb gedaan en doe dan mijn best om hem zoveel mogelijk te laten rusten. De vorige keer turnde ik nog geen maand na mijn operatie een wedstrijd, op dit moment kan ik me hier niets bij voorstellen. Ik weet dat mijn wil en doorzettingsvermogen toen zo ontzettend groot was, maar nu realiseer ik me dat het behoorlijk onverstandig was. Ik denk dat deze rust niet alleen mijn pols, maar ook mijn mentale gesteldheid goed doet. Mijn doel is uiteindelijk nog steeds om weer te gaan turnen en aan studentenwedstrijden mee te doen, maar pas na de zomer.

Voor nu gaat het dus ontzettend goed met mij en het herstel van mijn pols. De komende tijd moet ik vooral nog werken aan de bewegelijkheid en om mijn kracht weer terug te krijgen. Dit zal misschien nog lastig worden omdat dit na de vorige operatie nog niet hersteld was. Gelukkig heb ik hier voldoende tijd voor en er in het dagelijks leven geen last van, behalve dat ik nog steeds geen zware dingen kan tillen. But I aint complaining.

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *