Alweer geblesseerd?

Als je me al een jaar volgt dan is het je vast niet ontgaan dat ik vorig – na een hele zomer keihard trainen – tijdens de Tilburg Ten Miles geblesseerd ben geraakt. Zes weken voor de halve marathon waar ik ruim een half jaar naar toe aan het werken was. Ondanks dat ik positief bleef en aan wilskracht geen gebrek had, ging die halve marathon niet zoals gepland. Begin vorige maand kreeg ik opeens pijn na een duurloopje. Was dat het begin van een nieuwe blessure?

Het was zaterdagochtend en ik had net mijn eerste training door de bossen afgerond. Het ging lekker en het was heerlijk om ’s ochtends door de natuur te lopen. Op het moment dat ik mocht stoppen en ging wandelen voelde ik iets in mijn rechter enkel. Een beetje stijfheid. Tenminste, dat dacht ik. Ik draaide hem om hem los te maken, maar eigenlijk werd het alleen maar erger. Toen ik ’s avonds op wilde staan nadat ik een film in de bioscoop had gekeken kon ik er niet eens meer op steunen. Dit was geen stijfheid maar echte pijn. Na een stukje ‘gelopen’ te hebben kon ik er weer op steunen en merkte ik dat stilzitten de boosdoener was en hij vooral in beweging moest blijven. Na dat weekend trok de pijn weg en heb ik er geen last meer van gehad.

Totdat de sport arts tijdens mijn Groot Sport Medisch Onderzoek opmerkte dat ik een bewegingsrestrictie had in die enkel. Als het na een week niet beter zou zijn moest ik naar de fysio gaan om hem even los te maken. Dus anderhalve week later stond ik op de stoep van mijn nieuwe fysio. Een vriendelijke jongen die geen probleem in mijn enkel kon ontdekken. Mijn hele kuit en alle spieren rondom waren gespannen, maar er was geen specifieke plek waar de pijn vandaan kwam. Hij adviseerde mij om mijn kuiten en schenen dagelijks los te maken met een foamroller of een rollenstick. Dat deed ik braaf. Ja, echt! Ik sta er zelf ook versteld van. De spanning ging weg, evenals mijn zorgen.

Totdat ik zo’n twee weken geleden weer dat pijntje in mijn enkel begon te voelen. Dit keer op een zeer specifieke en lokale plek. Na de training van woensdag 28 augustus werd het mij heel erg duidelijk; ik was geblesseerd. ’s Avonds lag ik bijna huilend in bed en wilde ik het liefst de hele wereld uitschelden. Wéér zes weken voor de halve marathon van Eindhoven geblesseerd. Ik probeerde mezelf wijs te maken dat het niet erg is, dat ik ook later in het jaar nog een halve marathon kan lopen. Dat Eindhoven toch niet goed uitkomt in de planning. Maar hoe meer ik nadacht over het niet lopen van die halve marathon, hoe verdrietiger ik werd. En dan stond ook nog eens de Tilburg Ten Miles voor de deur die de zondag erna al was. Het zou een groot feestje worden waar ik weken naar uit had gekeken.

hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman orange zonnebril sunglasses good sport watch sporthorloge GPS Garmin running shoes hardloopschoenen hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman green

Ik wees de plek aan waar ik pijn had en mijn vriend (oud topsporter) wist mij te vertellen dat precies op de plek die ik aanwees een pees loopt. Hij dacht aan een irritatie of ontsteking in de pees. Ik had rust nodig en zondag 16,1 kilometer hardlopen zou onverstandig zijn. De volgende dag belde ik meteen de fysio. De eerste mogelijkheid om een afspraak in te plannen was drie weken later. Die tijd had ik niet, want ik wilde weten of ik op 1 september kon starten zonder iets in mijn lichaam te beschadigen. Zo stond ik op zaterdagochtend nog voor 8:00 op de stoep van de fysio voor het inloopspreekuur.

De fysio keek naar mijn enkel en vergeleek hem met mijn andere. Hij zag hoe graag ik wilde lopen en dat ik niet zat te wachten op het advies om te rusten. Zolang ik niets kapot zou maken wilde ik blijven lopen. Ik had het niet verwacht, maar hij constateerde dat de spier aan de buitenkant van mijn rechter enkel overbelast is. Waarschijnlijk als gevolg van lopen op een onverharde ondergrond zoals in de bossen. Mijn enkel moest teveel naar stabilisatie zoeken en was daar niet sterk genoeg voor. Volgens hem kon het geen kwaad als ik op asfalt zou lopen. Zolang ik maar zachte ondergronden zou vermijden en zou stoppen als de pijn tijdens het lopen teveel aanwezig zou zijn. Ik kon de Tilburg Ten Miles lopen!

Tijdens het lopen van de wedstrijd had ik alleen de eerste paar kilometers last van mijn enkel. Daarna waren mijn spieren dusdanig opgewarmd dat ik geen enkele pijn meer voelde. Pas toen ik klaar was met lopen en ging wandelen kwam de pijn terug. Toen ik ’s avonds weer thuis op de bank zat werd de pijn in mijn enkel alleen maar erger. Ik besloot hem toch maar even te koelen en rust te geven. De dagen die volgde bleef de pijn nog wel aanwezig. Pas op woensdag kon ik weer pijnvrij wandelen, alleen trappen lopen (met name naar beneden) deed nog wel pijn. Toch bleef ik gewoon doortrainen aangezien een overbelasting geen kwaad kon en de pijn draaglijk genoeg was. Tijdens mijn lange duurloop van afgelopen zaterdag heb ik heerlijk ontspannen kunnen lopen. Uiteraard kreeg ik daarna weer last van napijn. Ik merkte wel dat de pijn veel minder was én sneller wegging nadat ik hem meteen thuis heb gekoeld.

Ja, ik ben alweer geblesseerd. Maar net als vorig jaar blijf ik hoopvol. Ik geef deze droom nog niet op. Ik ben sterker dan die stomme spier in mijn enkel. Ik weet inmiddels dat ik er goed aan doe door mijn enkel direct na het lopen te koelen. Aanstaande woensdag heb ik weer een afspraak bij de fysio en ik ben heel erg benieuwd wat ik dan te horen ga krijgen. Duim je met mij mee dat ik op 13 oktober gewoon aan de start kan verschijnen?

Hoe gaan jouw trainingen?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *