Blessurevrij, yay!

hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman orange zonnebril sunglasses good sport watch sporthorloge GPS Garmin running shoes hardloopschoenen hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman yellow green

Mensen klagen van nature behoorlijk veel; de een nog meer dan de ander. We zeggen dat het hondenweer is of dat het juist veel te warm is. Dat de trein alweer vertraging heeft of dat alle stoplichten op rood staan. Het lijkt wel alsof het soms nooit goed is. Ik klaag ook en waarschijnlijk val ik in de categorie “klaagt-veel-te-veel-en-veel-te-vaak.” Sorry, ik kan er niets aan doen, het zit gewoon in mij. Maar om het een beetje goed te maken doe ik in deze blog het tegenover gestelde van klagen. Ik ga dankbaar zijn. Dankbaar dat ik al een half jaar blessurevrij ben. Yay!

Eind vorig jaar ben ik ruim 5 maanden geblesseerd geweest waarbij mijn dagelijks leven in het teken van die blessure stond. Maar toen dat eenmaal verholpen was, stond ik nooit meer stil bij het feit dat ik heel veel geluk heb dat ik weer pijnvrij kon lopen. Je neemt het voor lief alsof het vanzelfsprekend is. Deze week loop ik weer 6 maanden zonder last te hebben van blessures of pijntjes die niet weg willen gaan.┬áIk klop hem ook maar meteen even af *klopt op de tafel* om niks te jinxen. Na het uitlopen van de halve marathon ben ik me hier opeens heel erg van bewust geworden. Ik ging toen niet meer naar buiten om een rondje te gaan hobbelen omdat het in mijn trainingsschema stond, maar omdat ik dat zelf graag wilde. Van ‘moeten’ ging het opeens naar mogen. Omdat ik nergens voor aan het trainen was kon ik ook voor het eerst weer doen waar ik zelf zin in had. Was dat een klein rondje? Prima. Was dat een interval training? Ook prima.

Door deze flexibiliteit die ik mezelf gegeven heb vond ik het plezier in lopen weer helemaal terug nadat ik even klaar was met al die lange duurlopen. Ik deed waar ik zin in had en wanneer ik er zin in had. Mijn belangrijkste doel was om te genieten. En ik genoot zoveel dat ik me opeens besefte hoe bijzonder het is. Dat ik daar op dat pad kan lopen. Dat ik die mogelijkheid heb doordat ik in een vrij land woon en doordat mijn vriend mij gewoon de deur uit laat gaan zonder te zeuren dat ik weinig thuis ben. Maar bovenal, doordat ik in goede gezondheid verkeer en mijn benen het aankunnen om al die kilometers te lopen. Pas als het wegvalt is het opeens niet meer zo vanzelfsprekend. Daarom ben ik juist nu zo dankbaar dat ik blessurevrij kan hardlopen. Al 6 maanden lang.

Hopelijk komen daar nog vele maanden bij zodat ik kan doen wat ik het liefste doe. Sporten, bewegen en genieten van de omgeving waarin ik mag lopen.

Sta jij ook wel eens stil bij de dingen die zo vanzelfsprekend zijn?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *