Getting back on track #1

Inmiddels ben ik al ruim 2,5 maand geblesseerd en voelt het alsof ik in een bodemloze put zit zonder een manier om eruit te komen. Ik ken een hardloper die na mij een stressfractuur heeft opgelopen, maar inmiddels pijnvrij en in een super tijd een hele marathon heeft gelopen. En dat terwijl ik niet eens 5 kilometer pijnvrij kan lopen. Met stilzitten en looprust is het er niet beter op geworden, en dus vond ik het tijd om daar verandering in aan te brengen.

Vorige week besloot ik maar om weer een klein stukje te gaan hardlopen. Wellicht zit er nog ‘iets’ maar heb ik er geen last van tijdens het rennen. Ik liep maar een klein rondje (in totaal 4 kilometer) waarbij ik 1 minuut hardlopen afwisselde met 1 minuut wandelen. Het ging goed en  het was zo ontzettend lekker om weer even bezig te zijn. Ondanks dat het behoorlijk hard regende heb ik van dit kleine stukje heel erg kunnen genieten. Verbazingwekkend genoeg had ik geen pijn. Ik zag al voor me hoe ik deze route twee keer per week zou kunnen lopen en het wandelen langzaam af zou kunnen bouwen. Helaas dacht mijn lichaam daar iets anders over. Een uur later voelde ik de bekende pijn in mijn heup weer. Ondanks dat het de volgende dag weg was, gaf het me wel een bitter nagevoel.

Afgelopen weekend zou ik toch op zondag weer een stukje gaan lopen. Want als ik alleen een paar uurtjes erna mijn blessure een klein beetje voel, dan vond ik dat ik gewoon kon lopen. Hier is het echter niet van gekomen. Op zaterdag had ik best een intensieve dag en heb ik veel gewandeld – onder ander de route van Glow. In totaal heb ik die dag 20.113 stappen gezet en 11.9 kilometer afgelegd. Dat is best behoorlijk en dat vond mijn heup ook. Aan het einde van de dag voelde ik hem dus. Het was geen pijn, maar wel een signaal waardoor ik rustig aan heb gedaan en het hardlooprondje maar even heb overgeslagen.

Maandag had ik een afspraak bij een podotherapeut staan die me was aangeraden door een andere hardloopster van de vereniging. Hij keek niet alleen naar de pijnlijke plek, maar naar mijn hele lichaam en houding. Zijn conclusie was dat ik mijn gewicht niet evenredig verdeel waardoor ik met de andere kant moet compenseren. Gelukkig heeft hij een plan om dit op te lossen en waarmee ik al vrij snel weer zou kunnen lopen. Hij twijfelde of hij me zooltjes moest geven, maar toen ik hem vertelde dat ik de afgelopen tijd wat last heb gehad van gespannen/geblesseerde kuiten besloot hij dat het toch maar beter is. Deze hoef ik alleen maar de komende tijd te dragen totdat ik weer terug bij de basis ben. Eergisteren heb ik de zooltjes gekregen. Deze moet ik de komende week iedere dag steeds langer dragen totdat ik er helemaal aan gewend ben. Als dat goed gaat mag ik volgende week ook beginnen aan zijn herstel trainingsplan waarmee ik weer langzaam ga opbouwen naar 5 kilometer. Het zullen geen intensieve trainingen zijn waarmee mijn uithoudingsvermogen wordt getest, maar trainingen gericht op herstel.

Het licht aan het einde van de tunnel is dus eindelijk in zicht. Laten we hopen dat dit ook daadwerkelijk het einde van de tunnel is en niet een lamp die ergens halverwege hangt.

Hoe gaan jouw trainingen?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *