Hardloop update: Nog maar een maand tot de 5K

Ruim twee weken geleden ben ik begonnen aan een nieuwe uitdaging. Over een maand sta ik aan de start van de Cruyff Foundation 5K run. En alhoewel ik er in eerste instantie licht overdacht (‘ik sport 6 uur per week en wat is nu 5km lopen? Makkie!’), krabbel ik daar nu misschien toch wel van terug.

Toen ik het plan bedacht dat mij in zo’n korte tijd van de 0 naar de 5km zou helpen zonder geblesseerd te raken (dat is nog wel een dingetje bij mij) had ik er geen rekening mee gehouden dat ik ook ziek zou kunnen worden. Of het te druk kan krijgen met school… De eerste paar runs gingen prima, boven verwachting goed zelfs. Maar toen ik ging voor een wat sneller rondje met mijn vader na de lunch kreeg ik pijnlijke steken in mijn maag. Ze waren anders dan de steken die ik normaal had als ik te vroeg na het eten ging sporten. Ik kon niet meer en moest echt even stoppen. Maar daar werd de pijn niet minder van dus besloot ik door te gaan in de hoop het eruit te lopen. Dat lukte gelukkig, maar op het lange rechte stuk had ik moeite om het hogere tempo bij te houden. Halverwege kwamen de steken weer en zijn vervolgens niet meer weg gegaan. Deze run was echt een gevecht met mezelf, had ik geen wedstrijd gepland staan dan was ik waarschijnlijk na 100 meter al omgedraaid. Ik baalde zo hard, wilde het graag goed doen voor de ogen van mijn vader. Maar goed, je hebt de slechtere runs nodig om de betere te kunnen waarderen.

Toen ik zei dat pijn in mijn maag niet weg ging, bedoelde ik dat ook letterlijk. Iedere beweging die ik maakte deed pijn, ook ’s avonds nog waardoor ik helaas niet kon turnen. Maandagavond werd ik opeens geterroriseerd door buikpijn en krampen zonder duidelijke aanleiding. Door de pijn heb ik dinsdag bijna niets gegeten en mijn rondje van 3km nog maar even uitgesteld. Woensdagochtend had ik geen keus; ik moest mijn hardloopschoenen aantrekken en naar buiten gaan.

Ik had van te voren mijn enkels los gemaakt en een mini-warming upje gedaan omdat het maar 2 graden was buiten. Hierdoor had ik geen last van opgerekte enkelbanden of pijnlijke kuiten. Ik had ook het idee dat ik last kreeg van mijn schouder doordat ik mijn iPod of telefoon in mijn hand vasthield en hierdoor mijn arm niet helemaal ‘vrij’ bewoog. Mijn iPod moest ik noodgedwongen thuis laten (lege batterij) en mijn telefoon stopte ik in het zakje op mijn rug. Omdat ik me dus al een paar dagen niet lekker voelde een de dag ervoor bijna niets had gegeten, wilde ik het rustig aan doen. Gewoon op een rustig tempo lopen en dan zie ik wel hoever ik kom. Het zou niet erg zijn als ik de geplande 3 km niet zou lopen. Doen wat goed voelt, gaan wandelen als het nodig is en rechtstreeks naar huis als het niet meer gaat. Ik had geen verwachtingen meer, net zoals bij mijn eerste rondje. En blijkbaar was dit de juiste tactiek.

Ergens in mijn achterhoofd had ik wel het 3 kilometer rondje. Ik zou die gaan lopen en afhaken als het nodig was. Maar het ging gewoon goed. Ik had nergens last van en wist mezelf te blijven motiveren. Doordat het wel lekker ging kreeg ik vertrouwen in deze run. Het gevoel van ‘ik kan dit’ kwam weer terug. Op zo’n 1.5 km begon ik mijn rechterkuit te voelen, waardoor ik even ben gestopt om mijn benen te rekken. Daarna kon ik weer rustig doorlopen zonder ongemakken. Toen het moment kwam waarbij ik niet zeker wist welke afslag ik nodig had besloot ik maar degene te pakken die het grooste rondje zou opleveren. Op dat moment wist ik dat ik de 3K gewoon ging halen en zou ik teleurgesteld zijn als bij thuiskomst zou blijken dat ik maar 2.9K heb gelopen. Ik liep door een wijk waar ik bijna nooit kom waardoor ik toch een beetje moest zoeken naar de weg terwijl ik me vergaapte aan de grote huizen die er stonden.

Toen ik eenmaal weer in mijn wijk was realiseerde ik me dat in mijn rondje ik nog een klein stukje om moest in plaats van recht naar huis te lopen. Even zakte de moed in mijn schoenen, had ik er geen zin in. Maar eenmaal aangebroken ging het prima en pakte ik de “buitenbocht” om het rondje zo groot mogelijk te maken, want wederom spookte in mijn hoofd de angst dat ik net geen 3 kilometer zou hebben gelopen. Toen ik de bocht door kwam was ik tot mijn verbazing al bijna bij mijn buurman op de stoep. Snel pakte ik mijn telefoon erbij die heel onhandig in dat zakje zat, zodat ik de afstand kon zien. In mijn hoofd was ik mijn huis al voorbij aan het lopen om toch de beoogde afstand te halen. Toen ik Strava eindelijk had geopend stond daar het getal. 3.1 kilometer gelopen. Terwijl ik naar mijn scherm keek en mijn huis in het versier had sprong de 1 naar een 2. Wat een opluchting en blijdschap dat ik 3.2 kilometer heb gelopen.

Mijn planning is dus nog niet helemaal in de soep gelopen door die ene slechte run. Ik heb nog 4 weken nodig om naar de 5K te gaan. Hetgeen wat ik absoluut niet van mezelf mag doen is te hard van stapel lopen en geblesseerd raken. Vandaar dat ik besloot om twee keer per week een rondje te maken. Een keer een rondje van 2.5K die ik hopelijk steeds sneller kan (en als dat niet zo is, is het ook niet erg) en een keer voor een rondje dat ik steeds met 500 meter uitbreid. Volgende week hoop ik dus de 3.5K aan te tikken. Moet lukken.

Voor welke wedstrijd ben jij je aan het voorbereiden?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *