Ik heb een nieuwe uitdaging

Mijn vader loopt al een aantal jaar hard; meerdere keren per week maakt hij een rondje van 5 tot 6 kilometer. Ik denk niet dat hij dit doet uit passie voor de sport, maar eerder om fit, sportief en gezond te blijven. Zijn discipline bewonder ik enorm. Vorige week vertelde hij me dat hij samen met zijn collega’s mee gaat doen aan Cruyff Foundation 5K run. Vrij spontaan vroeg hij of ik ook mee wilde. Zonder na te denken zei ik ‘ja.’ Ik vind het super dat hij uit zijn comfortzone stapt en eindelijk met een wedstrijd meedoet. Hier wil ik hem graag bij steunen om hopelijk samen over de finish te komen. Er is alleen een klein dingetje: Ik doe niet aan hardlopen en deze wedstrijd is al over anderhalve maand.

Het was nog even spannend of ik überhaupt wel mee mocht doen. Onze deelname aan de wedstrijd wordt via zijn werk geregeld, in zijn uitnodiging stond dat hij een partner mee mocht nemen. Maar ik ben zijn dochter, niet zijn partner. Gelukkig heeft hij weten te regelen dat ik mag gaan lopen en mijn moeder als supporter mee mag om foto’s te maken. Toen kwam het besef dat ik die wedstrijd dus ook daadwerkelijk moet gaan lopen. Over 6 weken al. In mijn hoofd dacht ik dat het ‘maar’ 5 kilometer is en ik in het ergste geval hem kan uitwandelen. Maar we gaan natuurlijk niet helemaal naar Amsterdam om te wandelen en ik wil als sportfanaat niet afgaan voor de ogen van mijn ouders en mijn vader’s collega’s. En dus moest ik aan de bak.

Ik begon met het opzoeken van trainingsschema’s. Ik kwam er twee tegen die me wel aanspraken (lees: ze hadden een mooie lay-out). De beginners guide van 0 tot 5K en dezelfde guide maar dan voor ultieme beginners, de bankhangers. Ik sport zo’n 6 uur per week en ondanks dat iedereen in mijn omgeving turnen als geen echte sport ziet, voel ik mezelf geen bankhanger. Het probleem met deze beginnersschema’s was alleen dat ze 10 tot 13 weken erover doen om naar de 5K op te bouwen en ik heb dus maar 6 weken. Ook zag ik dat de eerste training bestond uit 30 minuten wandelen. Nu wil ik niemand beledigen, maar in mijn ogen is een wandeling geen sportieve activiteit (tenzij je traint voor de Nijmeegse Vierdaagse) waarbij je conditie opbouwt. Tot slot vertelde de trainingsschema’s mij dat ik zoveel minuten hardlopen moest afwisselen met zoveel minuten wandelen, maar ik heb helemaal geen zin om continue op een horloge te moeten kijken. Ik wil gewoon lekker gaan rennen tot het einde van de straat wanneer ik niet meer kan en dan een stukje gaan wandelen om vervolgens met lood in de schoenen weer verder te gaan hobbelen.

Ik heb dus besloten om te gaan starten zonder schema of actieplan. Ik had een klein rondje in mijn hoofd wat ik op een blauwe maandag jaren geleden eruit had weten te knijpen. Ik trok mijn hardloopschoenen uit de kast, deed voor de verandering het bandje van mijn iPod om zodat ik deze stevig vast kon houden en deed de deur achter me op slot. Vol goede moed begon ik aan mijn rondje, in mijn hoofd rustig herhalend dat ik langzaam moest lopen. Heel langzaam. Ik was mijn straat nog niet uit en ik kwam al een bekende auto tegen; mijn ouders moesten lachen toen ze me zagen. Ze wenste me succes en ik vervolgde mijn weg. Toen ik op het punt aankwam waar ik jaren geleden al kapot was en echt niet meer verder wilde, voelde ik me nog prima. In mijn hoofd sprak ik een punt met mezelf af waar ik wel eventjes zou mogen gaan wandelen. Maar iedere keer als ik bij dat punt aankwam voelde ik me nog goed en kon ik best doorlopen. Dus dat deed ik. Op een rustig tempo liep ik driekwart van mijn rondje toen ik mijn onderbenen begon te voelen.

Ik besloot om heel even te stoppen en mijn kuiten te gaan rekken. Dat voelde enorm goed en ik kon er weer tegen aan. Het plan ontstond om langs mijn huis te gaan lopen, even op het raam te kloppen en weer door te gaan voor nog een klein blokje om. Maar ergens hield ik toch een slag om de arm. Eerst naar huis en dan kijken hoe ik me zou voelen. Maar eenmaal daar voelde ik me nog steeds prima. Dus dat kleine blokje om werd nog een rondje om onze wijk heen. Het leek me verstandig om niet meteen te hard van stapel te gaan lopen en het hierbij te houden.

Het eindresultaat: 2.58 kilometer gelopen tijdens mijn aller eerste hardlooptraining zonder te hoeven wandelen. Ik ben zeer tevreden over dit resultaat. Ik dacht dat mijn conditie wel oké zou zijn, maar had absoluut niet verwacht dat ik de halve afstand op de eerste training zonder problemen zou kunnen volbrengen. Ik ben blij dat ik niet heb hoeven te wandelen en het gevoel heb dat ik nog wel verder kan. Ik ben rustig aan begonnen, maar heb genoeg vertrouwen gekregen om van deze spontane actie een succes te maken.

Heb jij wel eens (geprobeerd) hard te lopen?

Cheers!
Sandra-Anna

2 gedachten over “Ik heb een nieuwe uitdaging

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *