Race verslag: Dommelloop 5km

hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman pink orange

Na maanden ernaar uitgekeken te hebben was het gisteren dan eindelijk zover; de Dommelloop. Dit is een hardloopwedstrijd op het TU/e terrein wat georganiseerd wordt door mijn hardloopvereniging Asterix. Ik had me hier al maanden geleden voor ingeschreven toen ik nog in de lappenmand zat  waardoor ik besloot om voor de 5 kilometer te gaan met de gedachte dat als ik nog steeds geblesseerd zou zijn, me dat in ieder geval nog wel zou lukken. Daar was ik gisteravond – inderdaad geblesseerd – heel erg blij mee. Hoe de wedstrijd ging? Dat lees je in deze blog.

De blessure die eindelijk weg leek te zijn is bijna twee weken geleden weer terug gekomen. Even zag het ernaar uit dat ik niet zou kunnen starten. Gelukkig kreeg ik groen licht om lekker te blijven lopen, alleen mocht ik geen versnellingslopen doen. Prima, dan doe ik het gewoon zonder warming-up. De hoop dat ik een PR zou gaan lopen en binnen het half uur zou finishen liet ik wel varen, ik was immers geblesseerd. Na een paar kniehefjes en een beetje met mijn armen gezwaaid te hebben liep ik naar het startvak waar ik veel bekenden zag staan. Het rondje wat ik tijdens deze wedstrijd twee keer moest lopen heb ik in trainingen al een paar keer geoefend, maar tot mijn verrassing liepen we de andere kant op dan ik had verwacht. Maakte natuurlijk helemaal niks uit, het heeft ook niet mijn loopprestaties beïnvloed.

Na het startschot merkte ik dat ik het moeilijk vond om in het juiste tempo te gaan lopen. Doordat ik van alle kanten werd ingehaald door snellere lopers vond ik het lastig om aan te voelen hoe hard ik nu liep. Ik wilde proberen om met een pace van 6’00 te lopen en besloot om wat sneller te starten (5’50) zodat ik marge kon inbouwen voor het middenstuk waar ik altijd een dipje heb. De eerste kilometer liep ik gemakkelijk en kwam ik door in 5:40. Fijn, ik was nu niet uitgeput maar had wel al een beetje marge opgebouwd voor de komende kilometers. En dat was maar goed ook want onbewust liep ik de tweede kilometer een stuk langzamer. Toen ik dat zag wist ik dat ik er een tandje bovenop moest doen dus dat deed ik. Toen ik onder de finishboog doorliep na mijn eerste randje zag ik dat er nog een ’14’ op de klok stond. Mooi, ik lag nog op schema voor een PR.

hardlopen hardlopers runners running wedstrijd race

Nog voordat ik de eerste bocht om was voelde ik pijn in mijn schouder. Wat ik ook probeerde, de pijn wilde niet zakken maar werd alleen maar erger. Opgeven wilde ik niet, zeker niet voor alle andere leden van Asterix die langs de kant stonden als vrijwilliger. Maar de pijn was heftig en in mijn hoofd was ik aan het uitrekenen of ik genoeg marge had om 10/20 seconden te kunnen wandelen omdat dit tijdens mijn vorige 5 kilometer wedstrijd ervoor heeft gezorgd dat de pijn weg zakte. Ik ging wandelen en verloor de hoop op een PR. Toen ik na een paar meter weer ging aanzetten om te lopen voelde ik meteen dat de pijn weer terug was. Het had dus niet geholpen waardoor ik nu de laatste kilometers maar gewoon door de pijn heen moest zetten.

Met nog 1,5 kilometer te gaan zag ik op mijn horloge dat ik nog 10 minuten had om binnen het halfuur te finishen. Ik bedacht me dat dat mogelijk was en zette de versnelling in. De man achter wie ik een aantal kilometers had gelopen maar uit het oog verloor toen ik ging wandelen kwam weer in zicht. Ik haalde hem, net als vele anderen, in de laatste kilometer nog eventjes in. In de laatste paar honderd meter wilde ik mijn eindsprint inzetten, maar de mensen voor me waren zo breed naast elkaar aan het lopen dat ik er gewoon niet voorbij kon. Heel erg frusterend. Toen ik een gaatje zag ben ik ervoor gegaan en kwam ik alsnog met een eindsprintje over de finish. Mijn eindtijd? 29:37! Het is me gelukt om geblesseerd alsnog een PR te lopen en mijn doel (onder het half uur finishen) te behalen.

Nadat ik over de finish was gelopen wilde ik meteen gaan zitten. Ik pakte een bekertje water en ging op het stoeprandje ging zitten. Ik denk dat ik wel vier bekertjes water had gedronken voordat ik weer op kon staan. Ik voelde me op dat moment niet heel erg levend en had gemende gevoelens. Doordat de wedstrijd zo ongelofelijk slecht ging was ik niet euforisch dat ik een PR had gelopen zoals ik wel had verwacht. Het voelde alsof ik dat PR niet had verdiend. Als een zombie liep ik over het gras en maakte ik een praatje met andere leden van Asterix. De meeste hadden ook een PR en vonden dat ik juist trots mocht zijn dat ik ondanks alle tegenslagen en dat de wedstrijd niet lekker ging ik alsnog een PR had gelopen. Toen me een appel aangeboden werd dacht ik dat het wel een goed idee was om iets te eten. Ik nam de appel en merkte meteen dat ik weer wat begon op te leven. Toen realiseerde ik me dat het inmiddels al half 8 was, maar dat ik nog steeds niet had gegeten. Na de wedstrijd had mijn lijf gewoon geen energie meer over. Uit mijn tas haalde ik nog een eiwitreep zodat mijn spieren ook konden herstellen. Daarna wachtte ik nog even op de prijsuitreiking en ging daarna weer naar huis.

Nu, een dag later, kan inmiddels wel trots zijn op mijn prestatie. Ik ben blij dat ik niet zomaar heb opgegeven en dat ik toch heb doorgezet. Wel hoop ik snel een manier te vinden om de pijn in mijn schouder te voorkomen of om er snel vanaf te zijn. Als je nog tips hebt, dan hoor ik het graag!

Heb jij in de afgelopen tijd nog een wedstrijd gelopen?

Cheers!
Sandra-Anna

Een gedachte over “Race verslag: Dommelloop 5km

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *