Race verslag: Halve marathon Eindhoven

Banner halve marathon hardlopen Eindhoven rennen Nike finish medaille medal

Zo, wat was dit een zware wedstrijd zeg! Ik denk niet eens dat mijn blessure, gebrek aan trainingen in de laatste maand of de blaar die ik al vrij vroeg in de wedstrijd kreeg het zo zwaar hebben gemaakt, maar vooral het warme weer. Ik kan niet zo goed tegen de warmte en om dan in 25 graden met strakblauwe lucht te moeten hardlopen is verre van ideaal. In tegenstelling tot Den Bosch en Tilburg waar er overal extra waterposten en sproeiers waren ingezet voor verkoeling, was dat in Eindhoven niet het geval. Vandaag deel ik hoe het kwam dat mijn droom eindigde in tranen.

De dagen vooraf was ik behoorlijk zenuwachtig, maar toen ik in het startvak stond was ik vrij kalm. Wel had ik het toen al ontzettend warm en ik was nog niet eens begonnen. Langzaam liepen we naar voren, naar de start toe. Toen deze in zicht was realiseerde me dat ik moest gaan lopen. Ik wilde helemaal niet lopen. Toen ik begon wilde ik niets liever dan blijven lopen. Ik kon het nog niet echt geloven dat ik daadwerkelijk aan het rennen was, ik vond het nog een beetje onwerkelijk. Ik was ontzettend blij en genoot van iedere stap die ik zette met een dikke glimlach op mijn gezicht. Rond 3 kilometer kreeg ik het mega warm en wilde ik ontzettend graag verkoeling die er niet was. Het flesje water wat ik in mijn hand had wilde ik zoveel mogelijk sparen, maar na 5 kilometer was deze al voor de helft leeg. Ik hoopte dat na een drinkpost, waar ik goed zou kunnen drinken, het gevoel weg zou zijn, maar 100 meter later was het gewoon weer terug.

De eerste paar kilometer liep ik ontzettend lekker en op prima tempo. Dit veranderde toen rond 4/5 kilometer mijn rechtervoet begon te slapen. Met iedere stap die ik zette werd dit alleen maar meer waardoor ik uiteindelijk ben gestopt en mijn veters iets losser heb gemaakt. Een halve kilometer later was hij weer aan het slapen waardoor ik nogmaals ben gestopt en mijn veters nog een keer losser heb gemaakt. Dat hielp gelukkig, maar ik vermoed dat mijn schoen iets te strak heeft gezeten wat een pijnlijke blaar heeft veroorzaakt.

halve marathon hardlopen Eindhoven rennen Nike finish medaille medal

Door dit hele gedoe was mijn tempo behoorlijk gezakt en het schaap over de dam. Daarna was het voor mij makkelijker om eventjes te stoppen en een paar meter te wandelen ondanks dat ik dat eigenlijk niet wilde. Ik wilde gewoon lopen, die finish halen, doorgaan. Maar ik had het ontzettend zwaar en mega warm. Het lukte me maar niet om af te koelen. Als ik natte spons boven mijn hoofd uitwrong, dan had ik het een paar honderd meter later weer veel te warm. Ik had het zo moeilijk dat mijn tempo niet meer op koers lag voor de tijd die ik wilde lopen, maar dat ik meer aan het dribbelen was op oma’s tempo – zoals mijn trainer dat zou zeggen.

Maar het kleine beetje publiek wat er nog stond moedigde me aan om door te gaan en ik wilde niets liever dan dat. Ik keek heel erg uit naar het punt waar mijn ouders zouden staan. Vanaf daar zou het beter gaan omdat je daar onder de bomen door loopt met veel schaduw. Helaas heb ik dat punt nooit bereikt. Na 12 kilometer werd ik gestopt door een norse man van de organisatie. Ik zou de finish niet meer voor 17:00 uur halen. Dikke onzin, want ik had anderhalf uur gelopen (de helft van de tijd die ik had) en was al over de helft. Maar ik mocht niet door en met tranen in mijn ogen moest ik in het busje stappen. Mijn droom was over. Nog geen 20 meter verderop zag ik mijn moeder opeens langs de kant staan. Ik klopte op het raam maar ze hoorde en zag me niet. De mensen in het busje hadden het in de gaten en stopte waardoor ik uit kon stappen. Ik rende naar haar toe, vloog haar in de armen en de tranen waren niet meer te stoppen. Ik was zo ontzettend teleurgesteld en boos, Ik wilde gewoon lopen, iedere kilometer was er een, maar dat werd me ontnomen.

halve marathon hardlopen Eindhoven rennen Nike finish medaille medal

Na mij moesten nog twee andere lopers die samen liepen stoppen, daarna reden we achter een man die alleen maar aan het wandelen was. Hij mocht wel door terwijl wij nog liepen, weliswaar op een langzaam tempo, maar we liepen. Heel erg oneerlijk vonden we het. Een van de medepassagiers werd zo’n 4 kilometer voor de finish niet goed waardoor we van het parcours zijn afgeweken en naar het Beursgebouw zijn gereden. In het busje hadden we het er de hele tijd over dat we graag de laatste kilometers nog wilde lopen. De bestuurders zeiden dat onze nummers niet waren opgeschreven en zij ons niet tegen gingen houden.

Toen we er bijna waren zag ik iedereen met een medaille om zijn nek hangen, iedereen behalve ik. Ik was vastberaden om de finish te halen en met nog 10 minuten te gaan voor de finish zou sluiten stapte ik uit het busje en liep in een rap tempo naar het centrum. Daar vond ik een gat in het hek van het parcours op een gedeelte waar geen publiek stond en ben ik het parcours weer opgestapt om alsnog de laatste mijl te lopen. Toen ik over de markt kwam werd ik luid aangemoedigd en omgeroepen. Ze hadden niets in de gaten. Ik liep in een vaart door, haalde iedereen in en vloog naar Stratumseind. Daar stond het zo dicht dat ik even dacht dat ik linksaf moest slaan, dat was niet het geval. Ik rende door de menigte heen, aangemoedigd door mensen met iets te veel overwinningsbiertjes op. Eenmaal op de Vestdijk vroeg ik me af waar de finish was. Nog 300 meter hoorde ik mensen zeggen. En ja, hoor daar zag ik hem. Met een gemengd gevoel liep ik eronder door. Niet veel later kreeg ik alsnog mijn medaille omgehangen. Deze was niet terecht, maar wel verdiend. Ik heb gevochten, maar verloren.

Hoe was jouw wedstrijd gegaan?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *