Race verslag: Loop naar de pomp

Loop naar de pomp hardlopen hardloopwedstrijd rennen startnummer Asics Nike Stox compressie tubes Nike New Balance running Schijndel Meijerstad

Afgelopen zaterdag liep ik mijn laatste wedstrijd van deze zomer. Mijn hele vakantie lang dacht ik dat ik 12 kilometer zou lopen, maar na een laatste check bleek dat 10km te zijn. Twee rondjes van vijf. Ik wist dat een PR mogelijk zou kunnen zijn, aangezien ik deze gelopen heb tijdens de Tilburg Marathon toen ik nog geen 2 maanden hard liep. In de tussentijd heb ik meer ervaring op gedaan, ben ik beter en sneller geworden. Bovendien was het niet meer zo ontzettend warm als in de voorgaande weken. Maar toen ik terug kwam van vakantie was ik niet fit en had ik maar twee dagen om back in the game te komen. Zou het me gelukt zijn om mijn persoonlijk record te verbreken?

Toen ik afgelopen donderdag weer wakker werd in Nederland was het tijd om een rondje te gaan hardlopen. Die ochtend had ik mijn laatste afspraak bij mijn fysio om aan mijn looptechniek te werken en kreeg ik de opdracht om de goede techniek steeds een minuutje uit te voeren. Helaas ging dit rondje alles behalve makkelijk en moest ik zelfs meerdere keren eventjes stoppen. Uiteindelijk maakte ik de training af en liep ik in totaal 5 kilometer. Maar zo kon ik die wedstrijd niet lopen en dus besloot ik om vrijdag weer mijn hardloopschoenen aan te trekken. Ik liep 6 kilometer en dit ging al een heel stuk beter. Helaas bleek twee dagen achter elkaar hardlopen na ruim een week rust niet zo’n verstandig idee, want mijn kuiten voelden erg stijf aan. Toch ging ik weer geloven dat het me zou lukken om de hele wedstrijd uit te lopen.  Maar een PR? Daar wilde ik nog niet over dromen.

Zaterdag kwam de hele dag de regen met bakken uit de hemel vallen. Erg veel zin om hier ruim een uur doorheen te rennen had ik niet, maar als het op 14 oktober ook regent blijf ik ook niet binnen zitten. En dus reed ik naar Schijndel waar de Loop naar de pomp plaats zou vinden. Waarom deze wedstrijd zo heet weet ik ook niet, want ik heb nergens een pomp gezien. Daar hoorde ik dat de wedstrijd niet om 18:00 uur zou starten zoals op de website stond, maar pas een half uurtje later. Na het startschot voelden mijn benen als pudding. Ze hadden echt geen zin om voorruit te gaan en mijn kuiten deden pijn. Het slappe gevoel dat werd veroorzaakt door wat gezonde spanning verdween al snel, maar de spanning in mijn kuiten bleef aanhouden. Het lukte mij ook niet echt om in de flow te komen en het feit dat ik al vrij snel helemaal achterop belanden en het me niet goed lukte om andere lopers in te halen hielp niet echt.

Loop naar de pomp hardlopen hardloopwedstrijd rennen startnummer Asics Nike Stox compressie tubes Nike New Balance running Schijndel Meijerstad motor

Halverwege het eerste rondje wist ik zeker dat ik de laatste loper was. Achter mij was niemand meer te bekennen en er was een groot gat gevallen tussen mij en de twee vrouwen voor mij. Deze race moest ik helemaal alleen lopen, er was geen groepje waar ik bij aan kon sluiten wat op het juiste tempo liep zoals bij de Veldhoven 10 Miles. Ondanks dat ik het niet makkelijk had kon ik mijn hoop op een PR niet uit mijn hoofd zetten. Als ik een pace onder de ‘7.00 zou houden, dan móést het lukken. En dus bleef ik mezelf pushen om in de 6 te lopen terwijl ik in mijn hoofd berekeningentjes aan het maken was. Ik merkte dat ik veel sneller vooruit ging als ik liep met de goede techniek die ik van de fysio moest oefenen. Steeds als mijn tempo omlaag ging of ik weer een kilometer had gelopen ging ik dus op deze manier lopen om zo moeiteloos mijn pace met een halve minuut per kilometer te verlagen.

Meerdere keren dacht ik dat ik misschien maar beter na het eerste rondje kon stoppen en het gewoon moest houden bij de 5km. Of wat langzamer aan doen, want een PR was toch helemaal niet nodig? Maar toch bleef ik doorzetten en wilde ik het niet zomaar opgeven. Het ging niet geweldig en het ging al helemaal niet vanzelf zoals in Veldhoven, maar ik ging nog vooruit. En zolang ik vooruit ging bleef ik volhouden. De laatste kilometers reed de volg motor achter me aan, wat erg bijzonder was om een keer mee te maken. Ook best een gek gevoel omdat ik wist dat ik helemaal niet zo langzaam ging, ik lag immers wonder boven wonder nog steeds op koers voor een PR.

Toen ik de een na laatste bocht doorkwam zag ik fotograaf mama al staan. Breed lachend legde ik de laatste 500 meter af. Opeens waren mijn benen niet meer zwaar, deden mijn kuiten geen pijn meer en had ik nog energie over. Met een moeiteloze eindsprint kwam ik als aller laatste over de finish in een tijd van 1:06:02. Een onofficiële tijd omdat mijn resultaat niet bij de uitslag van de wedstrijd staat terwijl ik wel met een chip heb gelopen. Maar mocht mijn eigen geregistreerde tijd via mijn Garmin kloppen, dan heb ik 6 minuten en 2 seconden van mijn PR afgelopen. ZES minuten. Holy fuck, dat is veel. Ik hoopte op 2 minuten zodat ik eindelijk sub 1:10:00 zou lopen, dat ik zó snel liep had ik echt niet durven dromen. Helaas werd deze prestatie niet beloond met een medaille, maar dat maakt me niet minder trots.

Wanneer liep jij voor het laatst een PR?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *