Race verslag: Tilburg Ten Miles 2019

hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman orange zonnebril sunglasses good sport watch sporthorloge GPS Garmin running shoes hardloopschoenen hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman medaille medal raceday hardloopwedstrijd bibnumber startnummer Tilburg Ten Miles 10EM

Vorig jaar liep ik voor het eerst de Tilburg Ten Miles. Ondanks dat ik totaal geen energie had door een druk weekend, sleepte ik mezelf ondersteund door alle aanmoedigingen naar de finish. Het was zo’n leuke wedstrijd dat ik hem nog een keer wilde lopen. Zodra de inschrijvingen open waren heb ik dus meteen mijn startnummer gekocht. Dit keer stond ik wederom aan de start van de ten miles omdat dit een goede voorbereiding is voor de halve marathon van Eindhoven. Wel heb ik er nu voor gezorgd dat ik de dag ervoor op tijd naar bed ging en een goede maaltijd nam zodat ik voldoende energie zou hebben om er een mooie wedstrijd van te maken.

Of ik de wedstrijd überhaupt zou lopen was de dag ervoor nog maar de vraag. Sinds begin augustus kamp ik met een blessure die in de week voor de Tilburg Ten Miles heel erg naar voren kwam. Zaterdagochtend stond ik dus al voor 8 uur op de stoep bij de fysio die me gelukkig goed nieuws bracht; ik mocht starten. Met heel veel zin stond ik dus in het startvak te wachten totdat ik aan de wedstrijd mocht beginnen. Toen het eenmaal zo ver was liep ik meteen met een grote glimlach op mijn gezicht. Ja, mijn enkel deed pijn, maar ik keek om mij heen en kon alleen maar genieten. De eerste kilometers vlogen dan ook voorbij.

Wat ik heel erg bijzonder vond was dat ik me heel bewust was van de pijn in mijn enkel. Iedere stap die ik maakte voelde ik de overbelaste spier. Ik bedacht me dat ik wellicht de pijn voelde juist doordat ik er zoveel aan dacht. En precies op dat moment (het 3 kilometerpunt was ik toen al gepasseerd) was de pijn opeens verdwenen. Waarschijnlijk waren mijn spieren vanaf dat moment warm genoeg aangezien ik hem de rest van de wedstrijd niet meer heb gevoeld.

hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman orange zonnebril sunglasses good sport watch sporthorloge GPS Garmin running shoes hardloopschoenen hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman medaille medal raceday hardloopwedstrijd bibnumber startnummer Tilburg Ten Miles 10EM

Ik vond het onwijs leuk om weer even over de campus van Tilburg University te lopen, dat is tenslotte herkenbaar terrein waar ik vaak met mijn boekentas heb gelopen. Ook wist ik dat daar een drankpost was (heel fijn met de zon die best fel aan het schijnen was) en zouden mijn ouders in de straat die volgde staan. Lachend voor de camera vertelde ik ze dat het goed ging en hoorde ik mijn vader nog zeggen dat ik niet op moest geven. Dat laatste was ik ook niet van plan om te doen.

Vanaf kilometer 7 kreeg ik het zwaar. De exacte reden wist ik niet dus ik probeerde eerst nog stug door te lopen. Ondanks dat het mijn doel was om zoveel mogelijk te genieten van deze wedstrijd (ik was immers geblesseerd en de sfeer was enorm goed) lukte het mij niet om het idee van het lopen van een PR uit mijn hoofd te zetten. Ik besloot dus om naar een hardloopgenootje te luisteren en op dat punt al een van mijn belletjes te nuttigen in plaats van een stuk later wat ik normaal zou doen. Helaas bleek deze niet helemaal meer goed te zijn. De substantie was erg raar en niet zoals ik gewend was. Hij viel dus ook niet goed waardoor ik me misselijk begon te voelen en last kreeg van mijn buik. Tempo maken zat er op dat moment even niet in. Doorlopen – en niet gaan wandelen – was het enige waar ik aan kon denken. Ik heb tientallen keren willen opgeven, maar het idee dat een stukje wandelen het niet makkelijker zou gaan maken en de woorden van mijn vader heeft me gelukkig weten te weerhouden.

In de laatste kilometers – toen ik echt kon gaan beginnen met aftellen – ging het gelukkig al weer wat beter. Ik had besloten om niet nog een gelletje te nemen maar de cola snoepjes die ik ook bij me had. Die bevielen gelukkig wel goed waardoor de laatste kilometers steeds beter gingen. Aan het einde van de Armhoefstraat kreeg ik nog een leuke verrassing; mijn ouders stonden daar opeens! Totaal onverwacht, maar heel erg leuk dat ze net voor een vervelend heuveltje stonden om me nog een keer aan te moedigen. Toen ik dat heuveltje in de zestiende kilometer eenmaal had overleefd zag ik ook nog eens een oud-klasgenootje van me staan. Ik had dus genoeg energie voor de laatste kilometer gekregen.

Van vorig jaar herinnerde ik me dat er niet een, maar twee finishbogen stonden. Ik wist dus dat toen ik onder de eerste boog doorliep ik er nog niet was. Wat ik echter niet wist was dat ze dit jaar nog groter hebben uitgepakt en maar liefst een stuk of vijf bogen hadden neergezet. Dit was heel erg verwarrend want na iedere boog verwachte ik een bocht naar links waarnaar de echte finish zichtbaar zou worden. Maar deze bocht kwam maar niet. Uiteindelijk besefte ik me dat ik mijn eindsprint veel te vroeg had ingezet terwijl ik mijn tempo zoveel mogelijk probeerde te behouden. Toen de bocht eindelijk in zicht was kon ik nog eventjes aanzetten, een paar mensen inhalen en lachend over de finish komen. Gesloopt maar blij realiseerde ik me dat ik ook geblesseerd een PR kan lopen.

Het was me niet gelukt om mezelf wijs te maken dat een tijd net boven mijn vorige PR prima zou zijn. Dat een parcours record van ruim 10 minuten al een hele prestatie is met die overbelaste enkel van mij. Dat genieten van het feestje in Tilburg de reden was dat ik kwam, niet een snellere tijd op de klok neerzetten. En dus vocht ik maar door met het gewenste resultaat. Mijn officiële tijd is 1:48:13, dat is 1:31 minuut sneller dan mijn vorige PR die ik een paar maanden geleden nog liep. De Tilburg Ten Miles was wederom een fantastische wedstrijd. Het publiek, de muziek en de gezelligheid zorgen voor ontzettend veel sfeer. Dat heeft er samen met mijn lieve supporters voor gezorgd dat ik 16,1 kilometer lang met een glimlach op mijn gezicht heb gelopen en de finish heb gehaald. Tilburg bedankt!

Heb jij de Tilburg Ten Miles al eens gelopen?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *