Race verslag: Tilburg Ten Miles

Tilburg Ten Miles hardlopen rennen runner hardlopen hardloop wedstrijd

Al maandenlang stond 2 september in mijn agenda geblokkeerd en na de sfeer geproefd te hebben tijdens de kwart marathon die ik in Tilburg liep keek ik hier heel erg naar uit; de Tilburg Ten Miles. Maar sinds ik terug ben van vakantie (waar ik een paar dagen ziek was) ben ik niet meer zo fit als voorheen. Dat in combinatie met het turnkamp waar ik op vrijdag en zaterdag leiding was en bar weinig heb geslapen, zorgde niet voor ideale omstandigheden om 16.1 kilometer te gaan hardlopen. Ik was moe, had geen energie in mijn benen en het was 24 graden met volop zon.

’s Ochtends stapte ik al vroeg in de trein die me naar Tilburg zou brengen zodat ik mijn Raboloper shirt nog kon ophalen voordat ik een klasgenootje ging aanmoedigen die gisteren haar eerste 5km wedstrijd liep. Tijdens het wachten voelde ik de zon op mijn hoofd branden en zag ik aan de lopers dat ze het zwaar hadden. Ondanks dat ik al weken naar deze wedstrijd had uitgekeken, had ik er opeens totaal geen zin meer in. Ik voelde me alles behalve fit, had het al veel te warm tijdens het stilstaan en wist bij voorbaat al dat het een zware wedstrijd ging worden.

Tilburg Ten Miles Medaille medal wedstrijd

Toch besloot ik om mijn hardloopkleren aan te trekken en af te spreken met mijn clubgenootjes van Asterix die de Tilburg Ten Miles ook gingen lopen. Door het warme weer paste ik mijn game-plan aan; in plaats van met hetzelfde tempo te lopen als tijdens de Loop naar de pomp, ging ik gewoon op mijn dooie gemakje lopen. Zelfs nog langzamer als tijdens mijn lange duurlopen.  Helaas werd het dan wel een race tegen de klok want ik wilde er zo’n 2:20:00 over doen, maar na 2:05:00 mocht je niet meer finishen… Toen we in het startvak stonden besloten we last-minute om toch nog even een bezoekje te brengen aan een dixie. Ik was nog niet binnen de hekken toen ik het startschot al hoorde klinken. Gelukkig liepen ze nog langzaam naar de start waardoor we ons nog bij de rest konden voegen. De wedstrijd was begonnen.

Dat het een zware wedstrijd ging worden werd me al meteen duidelijk; na 300 meter wilde ik al uit de wedstrijd stappen. Ik had totaal geen energie, het was warm en ik had er gewoon geen zin in. 16.1km lopen in deze omstandigheden is alles behalve ideaal. Ik besloot om niet al meteen op te geven en nog een stukje door te lopen. Maar het deprimerende gevoel bleef hangen. Ook toen ik tegen mezelf zei dat ik de knop moest omzetten, positief moest gaan denken en moest gaan genieten van het parcours was er niets om van te genieten. Het was druk, ik werd van alle kanten ingehaald (dat krijg je als je te ver vooraan in het startvak start) en andere lopers gaven me duwtjes of tikten mijn voeten aan. Stapje voor stapje kropen de kilometers heel erg langzaam voorbij. Maar ook toen we over het terrein van de universiteit liepen waar ik heel erg naar uit gekeken had, lukte het me niet om te genieten.

Tilburg Ten Miles Asterix Finish medaille medal

Ongeveer halverwege kreeg ik er lol ik, realiseerde ik me wat een voorrecht het was dat ik zonder pijn kon lopen en had ik het fijne gevoel wat ik tijdens mijn duurloop van 21.15km ook had. Ik vond het leuk. Helaas hield dat gevoel niet heel lang vast want na een paar kilometer was het als sneeuw voor de zon verdwenen. Vanaf de Bredaseweg vroeg ik me af hoe ver het nog zou zijn tot ik bij de haven was. Het bleek nog heel erg ver te zijn. Maar eenmaal daar zorgde mijn klasgenootje en haar vriend die langs het parcours stonden om me aan te moedigen, ervoor dat ik met een lach op mijn gezicht verder liep. Tijdens de kwart marathon was deze straat  verschrikkelijk, nu was het een en al gezelligheid. En het beste zou nog komen in de Armhoefstraat; mensen stonden langs de kant alle lopers aan te moedigen met een wijntje of flesje bier in hun hand, muziek werd zo luid afgespeeld dat ik mijn eigen muziek niet meer kon horen en overal waren er spandoeken, vlaggetjes en sproeiers. Het was een groot feestje met een fantastische sfeer.

16.1 kilometer lang heb ik gedacht dat ik de finish niet zou halen. Toen ik bij het 15 kilometer punt was zag ik dat ik net iets meer dan 1:50:00 uur erover gedaan had en dat het nog mogelijk was om onder de 2 uur te finishen. Ik zette de versnelling in en met een eindsprintje wat niet echt een eindsprint te noemen was kwam ik in 2:00:17 over de finish. Ik kon wel huilen van blijdschap. Ik weet niet hoe, maar het is me gelukt om binnen de tijd over de finish te lopen en een medaille binnen te slepen. De Tilburg Ten Miles was mijn generale repetitie voor de halve marathon van Eindhoven. Ze zeggen toch altijd dat je na een slechte generale een goede première krijgt? Laat dat dan alsjeblief waar zijn.

Heb jij ook wel eens een wedstrijd gelopen waarvan je niet had verwacht dat je de finish zou halen?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *