Race verslag: Vrijstad Vianen Loop 10EM

hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman medaille medal raceday hardloopwedstrijd

Nadat ik hoorde dat de marathon van Tilburg niet doorging en ik Maastricht’s Mooiste als vervangende hardloopwedstrijd had gevonden om de halve marathon te lopen paste ik ook mijn trainingsschema aan. Ik had opeens wat extra weken om rustig op te bouwen en lange duurlopen te lopen. Om mezelf te pushen hier echt voor te gaan schreef ik me ook in voor een paar wedstrijdjes die ik zou lopen als training. Een daarvan was de Vrijstad Vianen Loop waar ik gisteren 10 mijl (16,1 kilometer) liep.

Op zaterdag had ik al mijn checklist voor hardloopwedstrijden uitgeprint en het grooste deel van de spullen die ik op zondag mee moest nemen ingepakt of klaar gelegd. Heel fijn want dan hoefde ik er op de dag van de wedstrijd niet zo over na te denken. Na een goed ontbijtje en het smeren van mijn lunch vertrok ik richting Vianen; een klein dorpje in de buurt van Utrecht wat er oud maar gezellig uitziet. Nadat ik mijn startnummer opgehaald had bedacht ik me dat ik nog moest lunchen en at ik twee witte boterhammen met jam aangezien ik niet zoveel honger had. Daarna liep ik weer naar mijn auto om me om te kleden en vervolgens was het wachten begonnen. Het was nog ruim 1,5 uur tot de start en die heb ik kunnen doden door een gezellig praatje met andere lopers te maken.

Ik dacht dat het gisteren ideaal hardloopweer zou zijn; de zon scheen, het was maar 9 graden en er stond een klein windje. In het startvak had ik het behoorlijk fris dus ik dacht dat mijn outfit (lange light en longsleeve) wel prima zou zijn. Met nog 10 minuten tot de start besefte ik dat ik toch echt nog naar het toilet moest. Een paar minuten voor de start met een verhoogde hartslag alsof ik versnellingslopen heb gedaan stond ik weer klaar in het startvak. Net als altijd zo vlak voor een wedstrijd had ik opeens geen zin meer om te lopen. Omdat mijn voorbereiding niet ideaal was doordat ik al een lange tijd geen duurlopen meer heb gedaan en in plaats daarvan mijn trainingen steeds opknipte in stukjes van 1000 meter twijfelde ik of ik nu aan een stuk zou kunnen lopen zonder te wandelen tussendoor en of ik de finish wel zou kunnen halen aangezien ik deze afstand niet meer heb gelopen sinds begin september. Tot overmaat van ramp kwam ik er een paar minuten voor de start achter dat mijn opgeladen iPod opeens helemaal leeg was waardoor ik ruim 16 kilometer zonder muziek zou moeten lopen. Dat vond ik behoorlijk vervelend aangezien ik hier mijn energie een doorzettingsvermogen uit haal.

Het was maar een kleine groep mensen die deze afstand liep en na het startschot gingen zij er als een speer vandoor waardoor ik al snel als laatste loper eindigde. De organisatie was gelukkig heel vriendelijk, stelde me gerust en zei dat ik maar gewoon lekker moest blijven lopen en dat ik het onwijs goed deed. Hierdoor had ik – ondanks dat ik gevolgd werd door een motor en fietser – niet het gevoel dat ik opgejaagd werd maar dat ik gewoon rustig door kon blijven lopen en deze langzame duurloop af mocht maken zonder tijdslimiet. De eerste drie kilometer leken voorbij te vliegen, naast dat ik ook veel te snel liep was de omgeving aan het water onwijs mooi. Toch vond ik het een mentale strijd doordat ik op een paar koeien en een pauw na die me aanmoedigde totaal geen afleiding had en het een beetje saai was.

hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman medaille medal raceday hardloopwedstrijd

Na 5 kilometer was er een drankpost en doordat het veel warmer was dan ik het verwacht (ik had beter een korte broek en t-shirt aan kunnen doen) besloot ik dat ik een heel bekertje water op moest drinken om genoeg vocht binnen te krijgen ondanks dat ik met een bidon in mijn hand liep waar ik iedere kilometer een paar slokjes van nam. Toen maakte ik de fout dat ik te snel en teveel water dronk waardoor mijn buik niet lekker aanvoelde. Ik kreeg ook een paar steken waarbij het niet hielp om mijn buikspieren aan te spannen. Maar ik was pas op 1/3 van de wedstrijd en wilde nog niet opgeven. De pijn en het ongemakkelijke gevoel was nog uit te houden en dus liep ik stug door.

Bij 10 kilometer had ik het zwaar en kreeg ik een mentale strijd, ik wilde heel graag even gaan wandelen maar ik vond ook dat ik door moest zetten. Ik bedacht me dat dit het moment is wat bepaald hoeveel doorzettingsvermogen ik opbouw in mijn weg naar de halve marathon toe en besloot om gewoon door te blijven lopen. Het ging nog best prima, desnoods ging ik gewoon wat langzamer lopen zolang ik maar door bleef gaan. In de verte zag ik een hardloper wandelen en de motor die achter me reed kwam eventjes naast me rijden om te vertellen dat hij vond dat het onwijs knap was wat ik deed, dat ik heel erg goed aan het lopen was en ik dus die andere loper in zou gaan halen. Het praatje wat hij toen met mij maakte was erg fijn en zorgde voor een beetje afleiding. Vol nieuwe energie kon ik de loper – die uiteindelijk geblesseerd bleek te zijn en uitgestapt is – inhalen.

In de kilometers die daarna volgde besefte ik me dat het nog maar een klein stukje was tot aan de finish. Inmiddels liep ik weer op het parcours van de 10 kilometer en telde de borden ook in kilometers af in plaats van in mijlen. Nog maar 4 kilometer, dat is toch niet zo heel veel? 4 kilometer moet ik makkelijk kunnen lopen! Maar energie voor een versnelling had ik niet. Gelukkig vond ik die in de laatste twee kilometers alsnog toen ik zag dat ik echt een PR zou kunnen gaan lopen. Met nog 1 mijl te gaan zag ik de kerk die bij de finish stond. Tot mijn teleurstelling liep het parcours niet naar de kerk maar de andere kant op voor een laatste lus. Voor me zag ik een loper en vroeg ik me af of ik haar in zou kunnen halen. Het parcours liep omhoog via een viaduct en dat maakte me een beetje boos. Ik was moe en had 15 kilometer in de benen, welke idioot bedenkt dan in God’s naam dat het een goed idee is om in de laatste kilometer een heuvel in het parcours te gooien?! Maar de motor kwam weer naast me rijden en bevestigde mijn gedachten: “Die kun je hebben!” zei hij tegen mij. Ik zette aan en kreeg een ontzettend goed gevoel doordat ik in de laatste kilometer nog een loper in kon halen en dus niet als laatste zou eindigen.

Eenmaal de poort door was het nog maar een heel klein stukje tot aan de finish. Toen ik de bocht om kwam zag ik heel veel mensen op terrasjes zitten, eindelijk was er publiek dat me aan kon moedigen en me naar de finish toeschreeuwde. Ik zette weer aan en zag dat er nog geen 1:50:00 op de klok stond waardoor ik mijn eindsprintje inzette in de hoop onder deze tijd te finishen. Overladen met emoties kwam ik over de finish in een officiĆ«le tijd van 1:49:44, een PR van 10 minuten en 18 seconden. Ik ging over het dranghek hangen om even bij te komen van de inspanning en alle emoties. Ik besefte op dat moment dat het me is gelukt om de 10 mijl uit te lopen en ook nog eens een dik PR te lopen. Ik deed waar ik voor gekomen was met een gemiddelde pace van 6’50 en ben ontzettend trots op deze prestatie.

Van de vrijwilligers kreeg ik van alles in mijn handen gedrukt; van een appel tot aan een medaille en van een flesje AA drink tot een buff. De complimentjes vlogen om mijn oren en ik kon niets anders doen dan van oor tot oor glimlachen. Nadat ik de lieve mensen van de organisatie heb bedankt was het tijd om het thuisfront te bellen en weer voldaan huiswaarts te keren.

Wat was de laatste wedstrijd die jij hebt gelopen?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *