Sandra loopt de halve #5

Hardlopen rennen running Nike Stox compressie tubes New Balance zonsopkomst ochtend natuur halve marathon

Met nog minder dan een week tot de halve marathon van Eindhoven te gaan, komt het nu toch wel heel erg dichtbij. Na meer dan een maand looprust gehad te hebben mocht ik vorige week voor het eerst proberen om een klein stukje hard te lopen ondanks dat mijn blessure nog niet weg is. Hoe dat is gegaan vertel ik vandaag.

De medische specialisten die ik had geraadpleegd gingen er in eerste instantie van uit dat ik een geïrriteerde slijmbeurs had in mijn heup. Dat zou – met de juiste medicatie en het nemen van rust – na een week toch wel hersteld moeten zijn, en dat was het niet. Wellicht dat de slijmbeurs inderdaad geïrriteerd was, maar daarnaast was dus ook de aanhechting van mijn pees geïrriteerd. Die irritatie is hoogstwaarschijnlijk voortgekomen uit een overbelasting aangezien die spier helemaal vanuit mijn heup naar mijn voet loopt. Bij de dokter heb ik ruim een week geleden nog een spuit met ontstekingsremmers gekregen en daar moet ik het mee doen.

Doordat de irritatie eind september toen ik een afspraak bij de fysio had nog duidelijk aanwezig was, leek het haar verstandiger om het hardlopen nog eventjes uit te stellen. Op mijn verjaardag heb ik 24 minuten gefietst in plaats van 2.4 kilometer hard gelopen. Op woensdag mocht ik weer een klein rondje proberen en als dat pijnvrij ging mocht ik tot 5 kilometer lopen. Hier kneep ik hem wel een beetje voor. De dagen ervoor was de pijn in mijn heup meer aanwezig dan voorheen, ik ging er dus ook niet vanuit dat ik de 5km aan zou tikken. Maar niets was minder waar. Tijdens het lopen had ik totaal geen pijn in mijn heup; ik voelde helemaal niets. Helaas voelde ik wel de spanning in mijn kuiten die dagen erna nog bleef. En echt genieten van mijn eerste rondje in een maand tijd heb ik niet kunnen doen omdat ik een drinkgordel uit ging testen die ik tijdens de halve marathon wilde gaan dragen. Helaas bleef die totaal niet zitten waardoor ik hem de hele tijd gefrustreerd omlaag moest duwen.

Hardlopen rennen running Nike Under Armour  lucht Stox compressie tubes New Balance zonsopkomst ochtend natuur halve marathon

Ik merkte wel overduidelijk dat hardlopen absoluut niet hetzelfde is dan fietsen. Dit vergde zoveel meer energie dan de dubbele afstand op de fiets. Gelukkig kon ik het conditioneel allemaal nog wel aan, dus hoef ik me daar geen zorgen om te maken. Waar ik me wel nog zorgen om maakte was de na-pijn die ik kreeg toen mijn spieren weer afgekoeld waren. De pijnlijke plek in mijn heup was weer zeer duidelijk aanwezig en dit keer op de voorgrond getreden. Bij iedere meter die ik liep voelde ik hem. Gelukkig trok dit na een dag of twee ook weer weg. Volgens mijn fysio is zo’n reactie achteraf helemaal niet gek of iets om me ongerust over te maken. Het feit dat ik weer redelijk snel hiervan hersteld was, was een goed teken. En daarom mocht ik afgelopen weekend nog een klein duurloopje doen van tussen de 5 en 10 kilometer.

Zoals je al kunt raden heb ik 10 kilometer gelopen, dan kon ik nog een laatste keer de energie snoepjes testen die ik van plan was te eten tijdens de halve marathon en is de stap naar 21.1 km ook een stukje kleiner. Helaas ging het niet zonder slag of stoot. Nog voor ik 1.5 kilometer gelopen had begon ik de spanning in mijn kuiten al te voelen waardoor ik niet meer lekker kon lopen. Rond de 3km begonnen mijn voeten opeens te slapen. Ik wist niet eens dat het mogelijk was, maar dit liep zo vervelend dat ik de spanning in mijn kuiten die ik eerst bij iedere stap die ik zette voelde, opeens naar de achtergrond verdwenen was. Toen het na 5km nog steeds niet weg was besloot ik maar om eventjes te stoppen. In eerste instantie wilde ik dat niet doen, want volgende week tijdens de halve marathon ga ik ook niet stoppen. Maar toen realiseerde ik me dat het nog niet 14 oktober was, ik hier zeer waarschijnlijk geen last van ging krijgen en dus best eventjes kon stoppen om van dat vervelende gevoel af te komen.

Wat ik erg verassend vond om te zien was dat mijn hardslag in de eerste 5 kilometers rond de 170 lag. Nadat ik eventjes was gestopt was mijn gemiddelde hartslag nog maar 100 slagen per minuut. Toen mijn voeten weer normaal deden kon ik de rest van het rondje afmaken, maar voelde ik wel weer mijn kuiten en ook een beetje mijn heup. Ik probeerde zoveel mogelijk te genieten ter afleiding. Ondanks de pijntjes ben ik toch blij dat ik heb doorgezet. Ik kan me nu nog niet voorstellen dat ik volgende week meer dan de dubbele afstand ga lopen. Maar ik weet dat het helemaal goed gaat komen.

Voor de rest van de week moet ik wederop looprust houden. Mijn lichaam heeft de tijd en rust nodig om weer te herstellen. Wel mag ik nog wat alternatieve trainingen doen – zoals fietsen – om toch in beweging te blijven. En dan op zondag natuurlijk de halve marathon waar ik al zo lang naar uitkijk.

Ben jij er ook bij op 13 of 14 oktober?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *