Sandra loopt de halve, update #7

hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman medaille medal raceday hardloopwedstrijd Batavierenrace roze trui Eindhoven team hardloopwedstrijd Nijmegen Enschede

Het is inmiddels alweer een hele tijd geleden sinds mijn laatste hardloop update. Destijds kreeg ik te horen dat mijn geplande halve marathon was afgelast en had ik inmiddels al een vervanger gevonden. De trainingen leken heel erg goed te gaan, totdat mijn blessure na een lange duurloop weer terug keerde en ik een tandje terug moest doen. Gelukkig heb ik niet stil hoeven te zitten en kon ik (rustig) door trainen. Gisteren was het nog precies een maand totdat ik een nieuwe poging ga doen om de halve marathon te lopen. Tijd om jullie bij te praten over de afgelopen tijd.

De eerst volgende uitdaging die me te wachten stond sinds mijn laatste update was de Vrijstad Vianen Loop waar ik ingeschreven stond voor de 10 Engelse mijl (16,1 kilometer). Ik was hier toch wel lichtelijk voor gespannen omdat dit  mijn eerste lange duurloop zou zijn die ik onafgebroken zou gaan lopen. In dit race verslag is te lezen dat deze wedstrijd zowel mentaal als fysiek een uitdaging was. Ik had het zwaar, maar ik wist ook dat ik het nodig had om hem volledig hardlopend uit te lopen. Dat is me uiteindelijk gelukt met een PR van ruim 10 minuten. Ik was ontzettend trots op mezelf en had eindelijk bevestiging dat mijn trainingen de goede kant op gingen en dat ik nog wel in staat was om een langere afstand te lopen.

Waar ik me daarna zorgen om ging maken was om het feit dat ik na die 10EM absoluut geen stap verder meer kon zetten. Ik was helemaal leeg en dat had niets met mijn sportvoeding te maken. Die 16,1 kilometer was gewoon op dat moment mijn max. Eerlijk gezegd denk ik dat ik mijn max die dag al een stuk eerder had bereikt maar ben ik stug doorgelopen omdat ik natuurlijk de finish wilde bereiken. Hoe zou ik – als dat me al zoveel moeite kostte – in God’s naam ooit 5 kilometer verder moeten lopen? Deze zorgen bleken zoals gewoonlijk helemaal nergens voor nodig. Toen ik twee weken later weer voor een lange duurloop de deur uit ging stonden er 18 kilometers op de planning. Echter ging die training zo goed dat ik spontaan besloot om er een halve marathon van te maken. ’s Ochtends had ik nog geen idee hoe ik 18 kilometer zou kunnen lopen, ’s middags had ik er met een relatief gemak een halve marathon opzitten. Soms gaan de dingen niet zoals je ze verwacht.

Afgelopen week liep ik wederom een lange duurloop, deze keer van 23 kilometer. Ik moet toegeven dat ik het toen een stuk zwaarder had. De dag ervoor had ik natuurlijk de Batavierenrace gehad. Dat betekend dat ik ontzettend vroeg op moest staan (om 4 uur ’s nachts), twee dagen achter elkaar moest hardlopen (normaal zit er minimaal een rustdag tussen), ook nog eens snel heb moet lopen de dag ervoor want het was tenslotte een wedstrijd (dan neem ik normaal gesproken wat extra rust), veel heb gewandeld (ik heb zo’n 20.351 stappen gezet) en daarnaast had ik ook nog eens ruim 11 kilometer op top snelheid gefietst. Dat waren geen ideale omstandigheden om een duurloop te lopen en dat merkte ik. Mijn benen voelde op zich wel prima aan, maar er zat totaal geen snelheid in. Mijn beoogde tempo heb ik  niet vol kunnen houden dus ik probeer mezelf maar wijs te maken dat een echt langzame duurloop ook wel eens goed is. Als zelfs Kipchoge af en toe met een pace van 6’00 loopt zal het vast niet erg zijn als ik ook een keertje iets langzamer loop dan mijn beoogde halve marathon tempo. Toen ik tijdens die duurloop 21.1 kilometer had gelopen wilde ik zo ontzettend graag stoppen en naar huis wandelen. Maar ik bleef de laatste twee kilometer nog even doorzetten, wetend dat ik hier tijdens de echte halve baat bij zou hebben omdat het dan ‘korter’ aan zou voelen.

Waar ik me het meest over heb verbaasd deze week was dat mijn benen op woensdag (2 dagen na dat heftige weekend) mega goed aanvoelde. Ik ben van mezelf gewend dat ik minstens een halve week moet herstellen en ik pas op vrijdag weer een fatsoenlijke training kan doen. Hierom doe ik ook niet iedere week een lange duurloop, maar een keer in de twee weken. Ik deed een fartlek training en verbaasde me enorm over mijn gesteldheid. Ik voelde helemaal niets in mijn benen; geen spanning of een restjes spierpijn. Bovendien zat er ontzettend veel snelheid in en liep ik met een pace die ruim een minuut per kilometer sneller is dan gewoonlijk. Zou ik dan nu eindelijk topfit zijn? Ik hoop het enorm want ik kijk er heel erg naar uit om over een maandje te knallen tijdens Maastrichts Mooiste!

Voor welk doel ben jij momenteel aan het trainen?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *