Sandra loopt de halve, update #2

Hardlopen rennen running Nike Stox compressie tubes New Balance zonsopkomst ochtend oranje halve marathon

Het aftellen is nu toch echt begonnen en de ‘time2race’ watchface is inmiddels al geïnstalleerd. Als ik er niet uit mezelf iedere dag aan zou denken, word ik er nu wel aan herinnerd. Toen ik nog niet hard liep en hoorde dat mensen iedere dag wel aan hun doel denken vond ik dat maar raar. Natuurlijk gaan er dagen voorbij dat je er niet aan denkt, meer dan dat je er wel aan denkt. Maar nu ik zelf zo’n doel heb weet ik dat het waar is. Echt. Iedere. Dag. Soms met kriebels in mijn buik van de zenuwen, andere dagen met heel veel enthousiasme, maar meestal vraag ik me gewoon af hoe het allemaal zou zijn. Dat ik al flink aan het trainen ben lijkt me duidelijk.

Waar was ik ook alweer gebleven na mijn vorige update? Oh ja, ik had net 15km gelopen. Super trots dat ik was. Dat ik vervolgens twee dagen niet kon lopen van de pijn in mijn knieën heb ik geloof ik voor me gehouden. Daarna deed ik voornamelijk korte loopjes; ik zal ze geen herstelloopjes meer noemen aangezien ik toch te snel wil gaan daarvoor. Precies twee weken na deze fantastische 15 kilometer liep ik een wellicht nog mooiere 18km. Al een week lang had ik het plannetje in mijn hoofd om naar mijn ouders te lopen, 14km in totaal. Als ik dan een stukje om zou lopen (ik ken de weg immers op mijn duimpje), zou ik op een mooie 16km uitkomen.

Ik had een flesje water meegenomen voor onderweg, een route in mijn hoofd opgeslagen die ik zou gaan lopen, en heel veel snoepjes in mijn zak die me nog wat extra energie zouden geven na iedere 4km. Het was ’s ochtends erg vroeg (ik geloof rond 6 uur) en de zon kwam nog niet boven de bomen uit. Heerlijk, want nu werd ik getrakteerd op een mooie zonsopkomst terwijl het nog niet te warm was om te rennen. Er was nog maar weinig verkeer waardoor ik bij stoplichten door kon lopen. Toen ik het plaatsnaambordje zag kreeg ik toch een kippenvel momentje, het was zo fijn om weer in mijn oude vertrouwde dorp te zijn. Bovendien was het een geruststellende gedachten dat ik in iedere wijk wel iemand wist te wonen waar ik aan zou kunnen bellen mocht ik het echt niet meer volhouden.

Maar volhouden deed ik, ik ging zelfs nog een stukje verder dan die 16km. Na nog een extra rondje langs het kanaal zette ik mijn horloge op precies 18km stop. Mijn knieën voelden stijf aan dus ik ging maar meteen even rekken, strekken en buigen. Daarna nog een paar honderd meter naar huis wandelen. Mijn vader was de hond al aan het uitlaten, mijn moeder lag nog in bed. Vind je het gek, het was 8 uur ’s ochtends in het weekend. Toen ze naar beneden kwam zat ik aan de keukentafel te smullen van mijn wel verdiende ontbijt. Verrast was ze zeker.

Die 18km smaakte naar meer en ik begon een patroon te zien. Steeds maakte ik mijn lange duurloop 3km langer en zaten er twee weken tussen. Dus 3, 4 of 5 augustus zou ik 21km kunnen gaan lopen. In mijn ogen is dat het stomste wat je kunt doen. Als je 21 kilometer kunt lopen, kun je er echt nog wel 100 meter bij doen. En ja, dan heb je dus een halve marathon gelopen. Het probleem was alleen dat ik op vrijdag en zaterdag moest werken. Zaterdag vermoedelijk tot laat in de avond (ik zou pas rond 1 uur ’s nachts thuis zijn), voordat je dan in bed ligt is het natuurlijk nog later en veel slaap heb je dan niet gehad als je wekker al om 5 uur ’s ochtends afgaat. Maar ik had wel wat hersteltijd nodig tussen die halve marathon en de eerste dag dat ik zou moeten werken. Anderhalve week was misschien te vroeg, maar nog een week langer uitstellen wilde ik niet. Ik wilde hem lopen en het liefst vandaag nog.

Woensdag 1 augustus begon ik de nieuwe maand om 5 uur ’s ochtends. Na mijn vaste ritueel te hebben gedaan van plassen, omkleden, lenzen indoen, haar doen, horloge aan, warming-up en nog een keer plassen kon ik een half uur later de deur uit. Tijdens die run wilde ik meerdere keren stoppen, maar alle keren ging ik gewoon door. Stoppen was om 14 oktober immers ook geen optie. Wederom werd ik getrakteerd op een adembenemende zonsopkomst. Helaas miste ik dit keer een doel. De vorige keer kon ik heel fijn naar mijn ouders toe lopen, dit keer liep ik maar een beetje doelloos door Eindhoven om maar kilometers te maken. Ik had net zo goed tien keer in mijn straat op en neer kunnen rennen. Maar het ging goed, ik had wederom voldoende water en snoepjes bij me om me van energie en hydratatie te voorzien. Na 2 uur en 40 minuten te hebben gelopen was er geen menigte die me aanmoedigde of een finishboog die me toelachte. Ik moest het enkel doen met mijn horloge dat aangaf dat ik 21.15km heb gelopen. Blijdschap.

De rest van de dag voelde ik weer stijfheid in mijn knieën. Ik kreeg de opmerking dat mijn gekke manier van lopen er wel eens voor zou kunnen zorgen dat ik mijn knieën overbelast. Toch maar iets aan gaan doen. De dag erna belde ik de fysio op om een afspraak te maken met een knie-specialist. Alle vermoedens waren juist en dus ga ik samen met haar aan mijn wandel en looptechniek werken. Hoe dat gaat zal ik in de volgende update vertellen.

Inmiddels weet ik dus wel zeker dat het me gaat lukken om die halve marathon uit te lopen op 14 oktober. Nu is het nog zaak om niet geblesseerd te raken en om wat sneller te worden. Want deze tijd is een prima 0-meting, maar niet de tijd die ik zou willen lopen tijdens mijn eerste echte halve marathon.

Hoe gaan jouw voorbereidingen?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *