Sandra loopt de halve, update #6

hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman

In deze blogpost waarin ik schreef over mijn hardloopdoelen voor 2019, schreef ik dat ik graag een PR op de 5 kilometer wilde lopen (dat is inmiddels gelukt!), maar dat mijn ultieme doel nog steeds het lopen van een halve marathon tijdens een wedstrijd is. Een lange tijd stond daarvoor 26 mei omcirkeld in mijn agenda, de marathon van Tilburg leek me namelijk de ideale wedstrijd om een halve marathon te lopen. 

Misschien heb je inmiddels wel gehoord dat deze marathon (en dus ook de halve marathon) is afgelast door teveel financiële onzekerheid. Dat vind ik ontzettend jammer omdat ik er niet alleen naartoe had gewerkt, maar ook naar uit had gekeken. Vorig jaar heb ik tijdens dit evenement de kwart marathon gelopen en ook tijdens de Tilburg Ten Miles was de sfeer zo ontzettend goed dat ik graag weer in Tilburg wilde lopen. Daarnaast heb ik er natuurlijk ook gestudeerd waardoor ik een soort ‘connectie’ heb met deze stad. Ik baalde dus ook flink toen ik de e-mail kreeg waarin stond dat hij niet door zou gaan. 

Omdat het goed ging met mijn trainingen (ik liep inmiddels alweer wat langere duurlopen) besloot ik om een nieuw evenement te zoeken zodat ik alsnog in het voorjaar een poging zou kunnen wagen tot het lopen van een halve marathon. Op vele aanraden van mijn volgers op Instagram is daar Maastrichts Mooiste uitgekomen op 16 juni. Deze vind dus bijna een maand later plaats wat mij extra tijd geeft om rustig op te bouwen en me goed voor te bereiden op deze wedstrijd. 

Hoe gaan die voorbereidingen dan? Die gingen in eerste instantie best prima. Zoals ik zei liep ik inmiddels al weer langere duurlopen van meer dan 10 kilometer waardoor ik gevoelsmatig al over de helft zat. Helaas ging het mis na mijn duurloop van 15 kilometer; al vrij snel erna merkte ik dat mijn heupblessure – die vorig jaar roet in het eten gooide tijdens mijn plannen om de halve marathon van Eindhoven te lopen – weer terug was gekomen. De napijn die ik kreeg na de korte training die ik een paar dagen later deed bevestigde dit vermoeden. 

Inmiddels weet ik dat deze blessure niet overgaat met rust nemen, dat heb ik immers de vorige keer al geprobeerd. Ik heb wederom een fysio- en podotherapeut gezien en heb besloten om gewoon door te blijven trainen. Tijdens het hardlopen heb ik geen pijn in mijn heup en inmiddels ben ik erachter gekomen dat de pijn minder wordt en zelfs weg gaat als ik ga wandelen met schoenen waar mijn zooltjes inzitten. Voorlopig draag ik mijn zooltjes dus gewoon dagelijks in plaats van alleen tijdens het hardlopen, op deze manier valt er prima te leven met mijn blessure en hoeft hij mijn plannen dit keer niet te dwarsbomen. 

In de afgelopen weken heb ik wel wat rustiger aangedaan. Zo heb ik veel van mijn trainingen opgesplitst in stukjes van 1000 meter waardoor ik na iedere gelopen kilometer eventjes een korte pauze nam voordat ik weer verder liep. Ik ben heel erg benieuwd of het me nu nog lukt om een lange duurloop aan een stuk te lopen omdat ik dit dus niet meer gewend ben. Of ik nog steeds het doorzettingsvermogen heb om een 10 miles uit te lopen zal ik komend weekend ondervinden als ik aan de start sta van een hardloopwedstrijd. Hoe dat zal gaan kunnen jullie uiteraard aanstaande maandag lezen in een race verslag. 

Heb jij ook een doel waarvoor je aan het trainen bent? 

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *