Van hyperventilatie naar een halve marathon

Hardlopen rennen running Nike Stox compressie tubes New Balance zonsopkomst ochtend oranje halve marathon

Jarenlang heb ik last gehad van hyperventilatie. Tijdens een aanval voelt het alsof je geen lucht meer binnen krijgt. Met name de eerste keer was dit behoorlijk beangstigend omdat ik dacht dat ik ging stikken. In werkelijkheid krijg je tijdens een aanval juist teveel zuurstof binnen. Bij mij heeft de hyperventilatie ervoor gezorgd dat ik niet meer kon sporten, omdat ik bij inspanning een aanval kreeg. Hierdoor is mijn conditie zo erg achteruit gegaan dat ik op een gegeven moment niet eens meer twee trappen op kon lopen en altijd met de lift moest. Als je me toen had verteld dat ik een paar jaar later een halve marathon zou uitlopen, had ik je nooit geloofd.

Hoe het begon

In de brugklas kreeg ik na de gymles voor het eerst een hyperventilatieaanval. Op de fiets terug naar huis werd het alleen maar erger waardoor ik uiteindelijk met spoed naar mijn huisarts ben gegaan. Daar werd ik gekalmeerd en kreeg ik een plastic zak waar ik de rest van de avond nog door heb geademd. Het gevoel dat ik zou gaan stikken was heel erg naar. Door de angst om nog een aanval te krijgen, kreeg ik twee dagen later alsnog een hyperventilatieaanval. Daarna kreeg ik regelmatig een aanval, gewoon uit het niets tijdens de les. Ook tijdens het sporten waarbij je doorgaans sneller adem gaat halen, kon ik mijn ademhaling niet onder controle houden.

Toen kwam ik in een vicieus cirkeltje terecht waar ik niet zo gemakkelijk meer uitkwam. Ik deed ondertussen niet meer mee met gym (want van rennen moest ik hyperventileren) waardoor mijn conditie snel achteruit ging. Uiteindelijk heb ik ademhalingstherapie gekregen waar ik methodes leerde om mijn ademhaling weer onder controle te krijgen tijdens een aanval. Dat werkte en naar verloop van tijd namen ook de aanvallen af. Maar mijn conditie was nog steeds bedroevend slecht.

De knop ging om

Tijdens de herfstvakantie besloot ik dat ik er genoeg van had. Ik wilde ook weer meedoen met gym net zoals mijn klasgenoten dat konden. Ik besloot te gaan hardlopen om mijn conditie op te bouwen. Ik haalde de hoek van de straat maar net voordat ik weer puffend op adem moest komen. Als een ware interval training liep ik steeds kleine stukjes waarna ik weer bij moest komen. Maar mijn conditie ging vooruit en na een paar weken kon ik eindelijk het hele rondje rennen. Wat was ik trots! Het voelde voor mij mega ver, terwijl het in werkelijkheid nog geen 2 kilometer was.

De dag voordat ik gym had gaf ik zoals iedere week turnles aan een groep meiden. Tijdens die training ging er iets mis waardoor ik mijn voet brak. Of hij echt gebroken was zal ik nooit weten aangezien er geen foto van is gemaakt. Door de pijn kon ik niet meer steunen op die voet, laat staan lopen. De gymles van de dag erna waar ik zo naar uit had gekeken en naartoe had gewerkt moest ik wederom overslaan. Net als alle gymlessen van de maanden die volgden aangezien ik nog erg lang mank bleef lopen. De blessure aan mijn voet was zo demotiverend dat ik in de jaren die daarna volgde nooit meer een poging heb gedaan om mijn conditie te verbeteren.

Hoe het me toch is gelukt

Het geven van turn trainingen heeft er bij mij voor gezorgd dat ik het turnen nog leuker ging vinden. Ik wilde het daarom graag vaker doen. Van 1 uur in de week turnen ben ik naar 3,5 uur turnen per week gegaan. Daarna ben ik overgestapt naar een andere vereniging waardoor ik 5,5 uur per week zelf turnde, meerdere keren per week training gaf en ook nog eens een cursus volgde om een licentie te halen als trainer. Ik turnde veel en nam de trainingen serieus. Ik ging er niet meer heen voor de gezelligheid, maar wilde mezelf verbeteren.

Toen mijn vader begin vorig jaar aan mij vroeg of ik samen met hem 5 kilometer wilde gaan hardlopen tijdens de Cruyff Foundation Run blufte ik dat ik dat wel zou kunnen. Ik turnde immers drie keer per week en stond niet meer hijgend bovenaan de trap. Toen ik ook daadwerkelijk moest gaan trainen kreeg ik gelijk. Langzaam maar zeker was door het vele turnen mijn conditie vooruit gegaan. Het eerste rondje wat ik liep was al meteen 2,5 kilometer – dat was verder dan ik destijds liep. Conditioneel gezien kon ik zelfs nog doorlopen, maar omdat ik wist dat het belangrijk was om rustig op te bouwen deed ik dat niet.

Ik wilde beter zijn dan mijn vader. Ik vond immers dat ik jonger en fitter was dan hij. Maar mijn vader is een stuk langer en sneller dan ik ben. Die 5 kilometer zou mij nooit lukken om even snel, laat staan sneller, dan hem te lopen. Daarom besloot ik om op een andere manier van hem te gaan winnen. Door verder te gaan lopen. Ik kwam er al vrij snel achter dat als ik op een langzaam tempo liep, ik dit urenlang vol zou kunnen houden. Dus dat deed ik. Ongeveer twee maanden nadat ik voor het eerst ging hardlopen liep ik mijn eerste 10 kilometer en ontstond het doel om ooit de halve marathon van Eindhoven te lopen. Na langzaam op te bouwen liep ik op 1 augustus voor het eerst 21.1 kilometer. Daarna raakte ik geblesseerd en moest ik weer opnieuw mijn conditie opbouwen. Dat ging dit keer een stuk beter waarna ik uiteindelijk in juni voor het eerst een halve marathon tijdens een wedstrijd liep.

Heb jij ook wel eens een hele slechte conditie gehad?

Cheers!
Sandra-Anna

Een gedachte over “Van hyperventilatie naar een halve marathon

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *