Volgende week is het zo ver…

Hardlopen bossen natuur running

Over precies 5 dagen sta ik aan de start van mijn allereerste hardloopwedstrijd; de Cruyff Foundation Run. Toen ik anderhalve maand geleden begon aan deze uitdaging, vond ik het best spannend. Zou het mij lukken om in zes weken van 0 naar 5 km te gaan? Voor mijn gevoel was een trainingsperiode van maar zes weken best krap. Ik twijfelde of het voldoende zou zijn om voorbereid aan de start te kunnen staan en de hele wedstrijd zonder wandelen uit te kunnen lopen.

Foto: Christien Fonken Fotografie

Toen ik opzoek ging naar schema’s om als beginner 5 km te leren hardlopen, vond ik alleen maar schema’s die 13 weken duren. Zolang had ik helemaal niet en dus maakte ik mijn eigen schema. In het eerste schema wat ik in mijn hoofd maakte begon ik met de 2.5 km die ik tijdens mijn eerste run liep. Deze zou iedere week een keer herhalen en een keer uitbreiden met 500 meter. Dat zou betekenen dat ik in de week voor de wedstrijd pas 5 km zou lopen. Maar ik liep iedere run zo rustig dat ik totaal geen moeite had met de geplande afstand. In tegendeel zelfs, ik moest mezelf iedere keer tegenhouden om niet te ver te lopen. Dat is me niet gelukt, want na zo’n 2/3 weken liep ik al voor het eerst 5 km hard. Doordat ik al zo snel mijn doel had bereikt, voelde die zes weken opeens heel erg lang aan. In totaal heb ik er 14 trainingen opzitten, afgelopen woensdag heb ik zelfs al 7.5 km gelopen. Dat geeft mij meer dan voldoende vertrouwen dat het mij zal lukken om de Cruyff Foundation 5K Run te finishen zonder te hoeven wandelen tussendoor.

Het enige waar ik nog een beetje ongerust over ben is mijn tempo. Deze is nog steeds behoorlijk laag, wat op zich niet zo heel erg is. Maar mijn vader wil graag met mij samen lopen, maar zijn tempo ligt een stuk hoger dan het mijne. Ik wil hem niet tegenhouden zodat hij langzamer zou lopen dan hij kan, maar ik weet dat ik het niet vol ga houden om 5 km in zijn tempo te lopen. Dat is waarschijnlijk het probleem waar iedere ervaren hardloper tegenaan loopt als hij/zij gaat lopen met een beginner. Hij heeft meerdere keren aangegeven dat hij het niet erg vind om langzamer te lopen, en als ik dan door de adrenaline van de wedstrijd net wat sneller loop dan normaal kunnen we hopelijk een tempo vinden wat in het midden ligt.

In het begin toen ik me net had ingeschreven voor deze wedstrijd en aan de eerste paar runs begon had ik bijna ieder dag wel kriebels in de meest positieve zin van het woord. Het leek mij super gaaf om de wedstrijd te lopen, en zowel ’s avonds als ik probeerde te slapen als tijdens het hardlopen probeerde ik me in te beelden hoe het daadwerkelijk zou zijn. Hoe is het parcours? Zijn er mensen aan de kant die ons aanmoedigen? Gaan mijn vader en ik samen over de finishlijn komen? Krijgen we een medaille? Ga ik de tijd lopen die ik graag zou willen? Inmiddels is dat gevoel al een paar weken weg. Ik ben er minder mee bezig de laatste tijd doordat ik met mijn hoofd bij mijn tentamens was in plaats van bij deze wedstrijd. Ik vermoed wel dat het de komende dagen weer zal gaan kriebelen. Het moment komt toch wel steeds dichterbij en wat gezonde spanning en veel enthousiasme zal er hoogstwaarschijnlijk wel komen.

Ik heb in ieder geval inmiddels al alle informatie gekregen die ik nodig heb en me voldoende voorbereid lijkt me. Ik heb ontzettend veel zin in mijn allereerste hardloopwedstrijd en kijk heel erg uit naar het moment dat ik trots over de finishlijn zal lopen.

Hoe verliep jouw eerste wedstrijd?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *