Waarom ik geblesseerd en ongetraind toch aan de start verscheen

halve marathon hardlopen Eindhoven rennen Nike finish medaille medal

Na een zomer lang kei hard getraind te hebben voor de halve marathon van Eindhoven werd ik ziek en niet veel later kreeg ik ook een verkoudheid. Ondanks dat ik tussendoor nog een PR op de 10 kilometer liep, werd de Tilburg Ten Miles me daarna teveel en raakte ik geblesseerd. Hierdoor moest ik tot de halve marathon rust nemen en mocht ik niet hardlopen. Toch stond ik  geblesseerd en ongetraind aan de start van de halve marathon. Waarom liet ik mezelf niet uit het veld slaan?

Een van de voornaamste redenen waarom ik die halve marathon niet uit mijn hoofd wilde zetten waren mijn trainingen afgelopen zomer. Ik heb vaker wel dan niet mijn wekker om 5/6 uur ’s ochtends gezet om een duurloop te doen bij zonsopkomst voordat het te warm werd. Ik heb kei hard getraind en vele meters gemaakt. En alhoewel al deze kilometers er na twee keer ziek zijn en anderhalve maand van blessureleed voorafgaand aan de wedstrijd niet meer in mijn benen zaten – en ik dus “ongetraind” aan de start verscheen – zaten ze nog wel in mijn hoofd. In het begin van mijn trainingsperiode, toen ik nog aan het trainen was voor de Cruyff Foundation Run, verbaasde ik mezelf over wat mijn lichaam en geest aankon, ik wist helemaal niet dat ik fysiek en mentaal zo sterk was. En de trainingen gingen lekker. Zonder moeite kon ik steeds een stukje verder komen en voor het eerst maakte ik echt progressie op sportief gebied. In het turnen wat ik altijd heb gedaan – en nog steeds doe – moet ik soms wel maanden of jaren trainen om iets nieuws te leren. In het hardlopen kwam ik iedere week een stukje verder of ging ik een stukje sneller. Dat gaf me een onwijs goed gevoel waardoor ik niet wilde stoppen met lopen.

Alle trainingen die ik heb afgevinkt hebben mentaal wat met me gedaan. Ze hebben me sterker gemaakt. Had ik last van gespannen kuiten? Dan liep ik door. Had ik last van pijn in mijn schouders? Dan gooide ik mijn armen los en liep ik door. Was ik moe? Dan liep ik door. Ik denk dat je nu wel begrijpt dat, wat er ook gebeurde en hoe zwaar ik het fysiek ook had, ik liep altijd stug door en liet me door niets of niemand tegenhouden. Dat heeft me mentaal gevormd. Het sporten heeft me ontzettend veel doorzettingsvermogen gegeven. Dat doorzettingsvermogen had ik al doordat ik in het turnen ondanks vele mislukte pogingen en vallen door moet blijven gaan om te kunnen groeien. In het hardlopen is het niet anders ondanks de snellere progressie. Ik ga door totdat ik mijn doel heb bereikt en daardoor heb ik geleerd dat ik prima kan lopen met gespannen kuiten of een ander pijntje. De adrenaline zorgde er wel voor dat ik minder last ervan had en anders was het ‘mind over matter.’ Ik liet mezelf niet zo snel uit het veld slaan omdat ik mentaal veel sterker was.

Een andere reden waarom ik geen seconden heb gedacht dat het misschien verstandiger was om deze wedstrijd over te slaan en mijn droom even te vergeten, waren de medische specialisten die mij onderzochten en behandelden. Zowel mijn huisarts als mijn fysiotherapeut gaven aan dat ik prima de halve marathon zou kunnen lopen. Doordat zij allebei hebben gezegd dat ik niets in mijn lichaam kapot maak als ik wel gewoon van start zou gaan heb ik er niet eens over nagedacht om de wedstrijd aan me voorbij te laten gaan. De droom was te groot en ik wilde kosten wat het kostte de finishlijn halen en dat heb ik dus gedaan.

Heb jij wel eens geblesseerd een wedstrijd gelopen?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *