De spagaat

Voor niet-turners is de spagaat een onbegrijpelijk fenomeen en krijgen ze al pijn in hun liezen bij de gedachte er alleen al aan. Voor wedstrijdturners is het verplicht om hem met beide benen te kunnen. Ik heb het idee dat de spagaat gezien wordt als het boegbeeld van flexibiliteit; “als je de spagaat kan, dan ben je wel heel erg lenig.”

Een training begint standaard altijd met een warming-up gevolgd door oefeningen om de spieren op te rekken. Maar in de recreatiegroep waar ik altijd zat werd de spagaat over geslagen. Wij hadden er geen belang bij om hem te kunnen, bovendien zat (bijna) iedereen er een kilometer vanaf waardoor wij hem toch niet zouden kunnen leren. Als kind – toen ik nog veel kraakbeen had – kon ik altijd de split, maar naarmate ik ouder werd werd deze steeds moeilijker. Zo’n vier jaar geleden kreeg ik het idee in mijn hoofd dat ik wel lenig wilde zijn, en dat ik dus wel de split weer wilde kunnen. Tot mijn verbazing kwam ik dichter in de buurt van een spagaat dan van een split. En dus ben ik die sinds dat moment iedere week gaan oefenen. Na het rekken en strekken deed ik nog eventjes een spagaat, met beide benen.

Ik zag vooruitgang en merkte dat ik leniger werd. Met mijn benen gespreid kon ik steeds gemakkelijker met mijn neus naar mijn knie en zelfs met mijn buik op de grond naar het midden toe. Na verloop van tijd lukte de spagaat. Met mijn linkse been voor en mijn rechtse been achter. Natuurlijk was ik wel een beetje trots en blij dat hij me gelukt was. Iedere training bleef ik hem eventjes herhalen. De laatste keer dat ik de spagaat kon was in 2016; mijn spieren waren niet warm genoeg waardoor ik mijn hamstring scheurde. Het duurde een hele tijd voordat hij hersteld was en daarna duurde het behoorlijk lang voordat ik weer durfde te rekken. Van oprekken was nog helemaal geen sprake, want ik was bang dat als ik hem teveel zou oprekken ik hem weer zou scheuren.

Dit jaar leek het me een goed plan om als doel te hebben om de spagaat weer te kunnen. Ik heb er altijd stiekem toch wel een beetje van gebaald dat hij me niet meer lukte. Het klonk als een soort van fabeltje, iets waarvan je verzint dat je het hebt gedaan maar wat helemaal nooit is gebeurd. Een ongeloofwaardige droom waarvan ik ben wakker geworden. Vorige week deden we de laatste tien minuutjes van de training wat flexibiliteitstraining. In duo’s de beenspieren een beetje oprekken en steeds net wat verder. Zowel liggend met een gestrekt been naar je toegetrokken als zittend in de spagaat. Tot mijn verbazing kwam ik opeens behoorlijk ver, ik kreeg nog een extra duwtje in mijn heupen en daar was hij dan: de spagaat. Ik probeerde hem nog een keer zelf zonder hulp en jawel hoor, ik kon hem weer. Armen netjes naar de zijkant gestrekt en benen plat op de grond. Dolblij. Nu nog hopen dat ik hem vanavond bij de training nog steeds kan en anders weet ik wat me te doen staat.

Ben jij een beetje lenig?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *