A touch of gold

Vorige week was ik voor het eerst bij het Univé Gymgala wat net zoals vorig jaar plaats vond in de Ziggo dome. A touch of gold is de grootste gymsport-show van Europa met de beste acts van binnen- en buitenland. Vandaag vertel ik je graag wat ik ervan vond, inclusief foto’s.

Toen we de enorme zaal binnen liepen hoefden we gelukkig niet op de stoeltjes te kijken naar het juiste rijnummer; wij zaten helemaal vooraan op de eerste rij. Eenmaal gestationeerd op onze plaatsen, kon ik mijn verbazing niet op over hoe dicht we met onze neus op het podium zaten. We zaten zo’n twee meter van de tumbling vandaan, en zelfs als ik mijn camera helemaal uitgezoomd had en achteroverleunde paste de hele zaal net niet helemaal op mijn scherm. De mensen die in de krappe goot tussen onze stoeltjes en het podium liepen konden we met gemak aanraken. Doordat we zo dicht bij de kant van de rekstok zaten, stonden de grote trampolines, ringen en balk een stuk verder weg. Maar al met al was het niet alleen comfortabeler maar ook fijner om te kijken naar de sporters op de vloer dan naar het beeldscherm. We zaten zo dichtbij dat we met onze eigen ogen erg goed konden zien wat er gebeurde. Doordat we op de eerste rij zaten, had ik als kleintje (1,62 m) ook geen last van grotere mensen die voor me zitten en mijn zicht belemmeren. Deze zitplaatsen zijn wat mij betreft voor herhaling vatbaar.

De show werd geopend door Romy Monteiro en vier achtergrond danseressen. De dans vond ik niet heel bijzonder, maar haar stem maakte dit helemaal goed. De jongens en meisjes van het jong Oranje team mochten, nadat ze gezamenlijk een dansje hebben gedaan, hun kunsten op verschillende toestellen laten zien. Wat mij opviel was dat het niveau van de turners in deze demo ontzettend varieerde. Terwijl sommige op vloer meervoudige schroeven lieten zien, hielden anderen het bij een voorwaartse salto. Verder mocht de dansgroep Flawless in beide akte van de show laten zien wat zij in huis hebben. Ik werd er niet echt door overdonderd en was niet zo onder de indruk van hun dansjes. Waar ik wel van onder de indruk was, was DDF Crew die en te gekke performance neerzette met touwtje springen. Het was niet alleen ontzettend knap wat ze deden, ze lieten dit ook op een humoristische manier zien en waren echt aan het entertainen. Tijdens hun demo was ik aan het wachten totdat ze een salto sprongen tussen de touwtjes. Dit gebeurde niet, maar ik hoefde niet lang teleurgesteld te zijn want in de tweede akte kregen ze nog een kans die ze met beide handen hebben genomen. In plaats van één salto, deden twee heren tegelijk die salto! Ook hun tweede demo was een waar plezier om naar te kijken.

Zo’n twee weken geleden kreeg ik te horen dat Carlijn Blekkink naar nek gebroken had. Vanzelfsprekend was ze dus niet aanwezig tijdens de show, waar ik behoorlijk van baalde. Na zo’n succesvol jaar samen met haar synchroonspring partner Tara Fokké keek ik er naar uit om haar live te zien. In plaats daarvan werd ze vervangen door de Nederlands Kampioenne van 2017. Dat ze niet zo op elkaar ingespeeld zijn en weinig tijd hadden om te repeteren was te zien. De sprongen waren niet van het niveau wat ze normaliter laten zien, het was niet altijd synchroon en sprongen werden slordig afgemaakt. Erg jammer, maar natuurlijk wel te verwachten en ze absoluut niet kwalijk te nemen. De grote trampoline act met doorzichtige muur er tussenin was wat mij betreft wel een succes. Afgezien van het pak met led verlichting van een van de springers die het niet deed, deden zij het wel ontzettend goed en wisten ze zelfs een verhaal over te brengen tijdens het springen.

Wat ik ook teleurstellend vond was dat het Olympische team ritmisch gymnastiek van Wit Rusland alleen maar dansten. De hoepels, linten en knotsen waren nergens te bekennen en in mijn ogen is dat hetgeen wat ritmisch gymnastiek zo uniek maakt. Het acro team vaardigde maar twee meiden af in plaats van een heel team. In de pauze moesten ze nog even oefenen maar het zag er prima uit. Wel was het overduidelijk te zien dat deze meiden uit België komen. Hier in Nederland leef ik in een te moderne wereld om überhaupt ook maar te bedenken om een act op Avé Maria te doen. De acro groep die werd geïnspireerd door Game of Thrones deden het een stuk beter.

Waar ik ook naar uit had gekeken waren de tumblers uit Groot Brittanië. Zowel junioren als senioren stuiterde in rood/wit/blauwe glitter pakjes op de tumbling. Flikflakken en gestrekte (tempo)salto’s volgde elkaar in hoog tempo op om vervolgens met een meervoudige salto of schroef op de mat te landen. De act was niet foutloos of spectaculair, maar wel vermakelijk. Wat wel spectaculair was, was de act van twee Canadese broers die elkaar blindelings vertrouwen. Een mix van acro en een circus achtige trappiste kwam eraan te pas. De ene broer gooide de andere in de lucht die vervolgens om al zijn assen heen draaide. Zo goed, dat ze dit zelfs geblinddoekt konden. Verder was er een dame die aan aerial tissue deed, dat is met van de lange doeken waar je in hangt om jezelf vervolgens naar beneden te laten vallen. Tijdens de funastics in 2016 heb ik dit geprobeerd en zelf ervaren hoe pittig het is. Je moet er behoorlijk sterk en behendig voor zijn om dit te kunnen. Ik was dan ook erg onder de indruk van hetgeen wat zij liet zien.

Ook was Face Team aanwezig voor een demo. Zij combineren mini trampoline springen met basketbal en zijn hierin behoorlijk geoefend. De ballen vlogen je om de oren en als een soort Japanse krijgers wisten ze er een leuke demo van te maken. Nog meer bonus punten voor hen, want zij waren de enige act die mensen uit het publiek niet alleen betrokken door ze mee te laten klappen, maar door daadwerkelijk een meisje uit het publiek in hun act mee te laten doen. Uiteraard was ook het Nederlandse Oranje team van de partij. Bart Deurloo ontbrak wat hij zit momenteel in Thailand, maar voor de rest was de hele garde compleet. De vrouwen kwamen als eerste al dansend op, vervolgens kwamen de mannen er iets minder soepeltjes achteraan. Vermakelijk om te zien was het wel. Een voor een lieten ze hun kunsten op een toestel zien. Bram mocht nog even samen met Michiel stuiteren op vloer en zoals te verwachten stonden Lieke en Sanne Wevers samen op de balk. Helaas niet zo vlekkeloos en zoals gepland met de nodige wiebels en een val als gevolg. Gelukkig was het publiek erg sportief en kreeg Lieke na haar val een aanmoedigend applaus.

Maar de act waar ik het meest om heb moeten lachen was toch wel het box duel tussen Bram en Epke. Celine en Eythora hielden op hun hakken de naambordjes hoog terwijl Bram de Wereld Kampioen uitdaagde. In hun badjassen kwamen ze op, maar met een ontbloot bovenlijf slingerde ze om de beurt aan de rekstok. Dat ze de mooiste act voor het laatst hadden bewaard was wel duidelijk. De Oostenrijkse Zucaroh bracht je met hun 54 koppen tellende team mee naar Hawï. Hun act was adembenemend en spectaculair. Doordat ze met zoveel man op de vloer stonden was er overal wel iets te zien. Bovendien was het van ontzettend hoog niveau en doordat ze alle disciplines binnen de gymsport beoefenen ook steeds verassend.

Wel was het even flink schrikken toen er binnen opeens vuurwerk werd ontstoken. Gelukkig konden we in de pauze hier even van bijkomen. Ik had het wel te doen met mensen die en traumatische ervaring hadden of dachten dat het een bomaanval zou zijn. Ik vond het jammer dat de acts niet op elkaar aansloten. Wellicht omdat het op deze manier met aankondiging een stuk makkelijker is, maar het lijkt mij mooier als alles in elkaar overloopt zoals het decor van een musical.

Ik heb van iedere minuut van de show genoten en echt een onwijs leuke avond gehad. De lichteffecten waren gaaf, maar de cameramannen en fotografen stonden veel in de weg en verpeste soms een beetje het beeld. Helaas waren ook een aantal acts hetzelfde als die van vorig jaar. Ondanks dat ik daar niet bij was, heb ik er wel beelden van terug gezien. Voor degene die trouw ieder jaar gaan was het waarschijnlijk niet vernieuwend. Wij hebben de kaartjes voor de show gekregen,* maar ik denk niet of het mij ruim €100,- waard is om deze show te bekijken. Het was ontzettend leuk en ik heb er zeker van genoten, maar het was naar mijn mening helaas niet spectaculair genoeg om dit zijn geld waard te zijn.

Cheers!
Sandra-Anna

*Ik had twee vrijkaartjes gekregen als dank voor mijn werk als vrijwilliger bij de KNGU.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *