Almost game time!

Op het moment dat ik deze blogpost type is het donderdagavond en is het nog maar twee nachtjes slapen tot de wedstrijd. In de afgelopen twee weken sinds deze blogpost is er heel wat gebeurd tijdens mijn trainingen. Zo heb ik genoeg vertrouwen gekregen in mijn balk oefening, ben ik er pas afgelopen zondag erachter gekomen dat de eisen zijn aangepast wat voor een lichte paniekaanval zorgde en heb ik met mijn trainer afgesproken dat ik vanavond mijn angst opzij ga zetten en de salto gewoon op vloer ga springen. Genoeg om even bij te praten dus.

Foto: Christien Fonken Fotografie

Mijn balk oefening gaat eigenlijk wel lekker. Ik turn alle elementen inmiddels behoorlijk stabiel, alleen het op de balk komen is nog niet heel erg soepel. Door mijn pols gaat het helaas niet anders en moet ik dit maar voor lief nemen. Mijn trainer gaat iedere training iedereen die meedoet aan de wedstrijd even af om op ieder toestel zijn/haar oefening te bekijken en nog wat laatste tips te geven. Dit is echt super fijn, hierdoor kan ik de laatste foutjes er nog uithalen en feedback voor de wedstrijd in plaats van erna ontvangen. Gelukkig lukt het mij ook om zijn commentaar mee te nemen en in mijn oefening te verwerken.

Maar afgelopen zondag kreeg ik dus een lichte paniekaanval. Ik kwam er per toeval achter dat de eisen zijn aangepast en er nu een heel ander systeem met verbindingswaarde wordt gehanteerd. Niet alle eisen begreep ik helemaal, dus de angst dat ik een week voor de wedstrijd een compleet andere oefening moest gaan aanleren werd voor mijn ogen al werkelijkheid. Gelukkig waren er genoeg lieve en behulpzame meiden die de tijd hebben genomen om het mij uit te leggen en met mij mee te denken voor een oefening. Behalve dat ik mijn moeilijkere 1/2 draai op balk niet mag uitvoeren verandert er eigenlijk vrij weinig. Een hele opluchting dus.

Vorige week besefte ik ook dat de salto die mijn vloer oefening zou gaan redden, helaas niet meer haalbaar is binnen de korte tijd die ik nog heb. In mijn hoofd melde ik me bij de wedstrijdtafel al af voor vloer, zodat ze me niet zouden omroepen. Maar afgelopen woensdag dacht ik opeens “fuck it, ik ga het gewoon doen.”  Even laten zien aan iedereen wat ik kan, en wat ik in huis heb. Hij zal vast niet mooi of goed uitgevoerd zijn, hell, de kans is behoorlijk groot dat ik zal vallen. Maar dat maakt me inmiddels niets meer uit. Ik wil het gewoon doen. As we speak, heb ik hem nog nooit op vloer geturnd, vanavond zal de eerste keer zijn. Mijn trainer vroeg gisteren aan me waar ik bang voor was, waarom ik hem niet op vloer durfde te turnen. Mijn polsen zijn de voornaamste reden. Ondanks dat ik weet dat ik hem niet hoog genoeg spring en de kans zo’n 95% is dat ik op mijn billen val; het risico dat ik voorover val, mezelf moet opvangen en iets in mijn pols beschadig is te groot om te nemen. En dus hebben we afgesproken dat ik hem vanavond voor het eerst met twee vangers zal turnen. Eentje die ervoor gaat zorgen dat ik niet voorover kan vallen, en een die ervoor gaat zorgen dat ik niet op mijn stuitje land. Ik ben heel erg benieuwd of het me gaat lukken en ook dankbaar dat ze me willen helpen.

Ik kan me nog een wedstrijd in Maastricht herinneren waarin ik per sé een salto wilde springen op grote trampoline zodat ik de maximale moeilijkheidswaarde kon turnen. Dood eng vond ik het. En als gevolg stelde ik het oefenen ervan uit tot de laatste 5 minuten van mijn training op vrijdagavond, de avond voor de wedstrijd. Ik had toen maar 5 minuten en de inturntijd om de knop om te zetten en het te doen. Toen is het me gelukt en heb ik hem nog geland ook. Sterker nog, de salto die ik tijdens de wedstrijd sprong, was de beste salto die ik ooit op een grote trampoline heb geturnd. Als het zo ook gaat zijn met mijn salto op vloer tijdens mijn wedstrijd in Maastricht aanstaande zaterdag, dan teken ik ervoor. Wat ik met dit verhaal wilde vertellen, is dat ik nog een beetje hoop heb dat het goed komt. Zoals ik al zei hoef ik hem niet perse vlekkeloos te turnen of te landen. Ik wil het gewoon doen. Ik wil hem durven. Dan pas ben ik tevreden, en daar ga ik over zo’n 2 uur werk van maken.

Voor zaterdag heb ik een aantal doelen voor mezelf opgesteld: ik wil graag mijn balkoefening uit turnen zonder te vallen of grote wiebels, op vloer wil ik mijn oefening afsluiten met een knaller van een salto, en op beide toestellen wil ik graag in de top 10 eindigen. Dat laatste zal waarschijnlijk niet zo’n probleem zijn. Ik heb al gezien dat er in totaal maar elf meiden meedoen in mijn niveau, en ik heb gehoord dat in ieder geval twee daarvan geen balk turnen. Een van mijn doelen is dus al bereikt nog voordat ik aan de wedstrijd ben gestart. Hoe de wedstrijd precies is verlopen zal ik uiteraard maandag met jullie delen.

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *