Nog maar 2 weken te gaan

Over minder dan twee weken (12 dagen om precies te zijn) sta ik niet op de balk in de trainingshal, maar in Maastricht tijdens de NSTC1. Dit is de eerste wedstrijd van dit seizoen,  mijn eerste wedstrijd na mijn tweede operatie en het is mijn eerste wedstrijd waarin ik niet uitkom voor de E.S.T. Suca, maar voor de T.S.T.V. Saltare. Ik zal dus niet in een zwart met rood turnpakje verschijnen, maar mijn oefening turnen in het blauw. En alhoewel ik er heel erg naar uitkijk, krijg ik het ook een beetje benauwd als ik besef dat er niet veel trainingsuren meer zitten tussen nu en 18 november.

Foto’s: Christien Fonken Fotografie

Want die trainingsuren kan ik hard gebruiken. In principe heb ik 7 uur training per de week, maar helaas lukt het mij niet om alle uren te pakken. Voornamelijk omdat ik daar met mijn studie echt de tijd niet voor heb. Ik denk dat ik blij mag zijn als ik twee keer per week in de zaal kan staan. Maar ook omdat ik merk dat als ik teveel train, mijn kuit blessure waar ik vorig jaar last van had en waardoor ik de wedstrijd in Groningen af had moeten zeggen, weer op komt dagen. Ook nu terwijl ik dit type voel ik mijn kuitspier kloppen. Gelukkig heb ik er lang niet altijd last van en verwacht ik niet dat ik deze wedstrijd ook mis zal lopen. Maar het zorgt er wel voor dat ik minder kan trainen dan ik eigenlijk wil.

Mijn balkoefening oefenen gaat eigenlijk wel prima, daarbij voel ik mijn kuitspier nauwelijks. Maar bij die verdraaide salto, waar ik het juist nodig heb om het veel te oefenen, komt hij wel steeds even om het hoekje kijken. Ik weet dat dit niet het moment is om het te forceren (want dan lig ik er weer een paar maanden uit), maar dat ik rustig aan moet doen. Kwaliteit over kwantiteit. De paar salto’s die ik kan oefenen moeten tellen, maar dat lukt nog niet altijd. Afgelopen maandag bijvoorbeeld turnde ik drie salto’s. Alle drie de keren viel ik. Afgelopen woensdag turnde ik vier salto’s. Alle vier de keren stond ik. Of het geluk of wijsheid is weet ik niet,  maar het is wel zaak dat ik er snel achterkom en er wijsheid van ga maken.

Dus om de vraag maar gewoon te stellen; Sandra ben je klaar voor de wedstrijd? Nee. Mijn balk oefening lukt redelijk goed, ook de moeilijke elementen die me geen hogere D-score gaan brengen willen voor de verassing eens meewerken. Behalve op de hoge balk. Pas vorige week bedacht ik me dat het misschien wel eens verstandig is om mijn oefening niet alleen op 30 centimeter hoogte te oefenen, maar ook op 120 cm. Ik vraag me nu ook heel erg af waarom ik in God’s naam bedacht heb dat mijn oefening moeilijker moest. Ik loop alleen maar meer risico, puur om mezelf te bewijzen dat ik wel kan turnen. Wellicht dus dat ik besluit mijn A-elementjes eruit te halen en op safe te spelen. Het enige wat het mij kan opleveren is een val. Nu ik mijn gedachtes verwoord, begint het steeds logischer te worden om de moeilijke elementen (die me geen hogere score gaan opleveren) even te laten voor wat het is en pas bij de volgende wedstrijd uit de hoge hoed te voorschijn te toveren. Dan turn ik deze balkoefening nagenoeg hetzelfde als tijdens NSTC2 2017 in Eindhoven. Maar mijn kennende ga ik het gewoon oefenen, mezelf een klein beetje forceren geen bang katje te zijn, en besluit ik na het inturnen op de wedstrijd welke elementen er in mijn oefening komen.

Zoals in deze blog te lezen was, ben ik flink aan het oefenen op een salto. Dat zal ook beslissend zijn of ik wel of geen vloer zal turnen tijdens de NSTC1. Op de tumbling met een dikke mat in de kuil lukt hij al wel oké, land ik hem staand, en spring ik hem zonder angst. Onderstaande trainingsvideo laat wel zien dat er nog flink wat werk aan de winkel is. Behalve dat ik hem niet op een tumbling maar op een vloer moet turnen en niet in een valkuil met mat kan landen, is er ook nog behoorlijk wat te verbeteren betreft mijn techniek. Als mijn sexy sokken je niet teveel afleiden van het hele gebeuren, dan is te zien dat ik na mijn afzet nog erg veel vooruit duik in plaats van omhoog spring, ik mijn armen wel meeneem, maar in plaats van deze mooi recht te hebben, heb ik T-rex armpjes, en tot slot maak ik me niet klein genoeg en strek ik mezelf te vroeg uit. Nu ik mijn salto eindelijk op beeld heb staan weet ik waar ik aan moet werken. Of het me gaat lukken om dit allemaal binnen 12 dagen en zo’n 4 trainingen aan te passen en hem op vloer te springen betwijfel ik. Maar misschien verras ik mezelf nog wel.

Er is de komende tijd dus nog genoeg te doen om ervoor te zorgen dat ik tijdens de NSTC1 er zonder een val vanaf breng. Ik heb ook geen score die ik graag wil behalen. Mijn doel is om de oefening uit te turnen, en het zal erg leuk zijn als de score die van mijn vorige overtreft. Zo niet, dan is het ook prima. Dat ik er sta is voor mij al een overwinning op zich. Nu nog zorgen dat ik me aan die gedachte vast blijf houden.

Wat is jouw volgende wedstrijd? En ben jij er al wel helemaal klaar voor?

Cheers!
Sandra-Anna

2 gedachten over “Nog maar 2 weken te gaan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *