Verslag: NSTC1 Maastricht

De eerste wedstrijd van dit seizoen zit erop. Ik heb het overleefd, mijn kuiten ietsjes minder. Op balk ben ik 5e geworden en op vloer 7e in D6. Ik had drie doelen voor mezelf opgesteld: 1. Mijn balk oefening zonder val uitturnen, 2. de salto op vloer springen en 3. in de top 10 eindigen. En ondanks dat ik alle doelen heb behaald die ik mezelf had gesteld, ben ik niet echt tevreden over de wedstrijd en baal ik gewoon een beetje.

Mijn eerste toestel had ik pas in de vijfde ronde van de tweede wedstrijd, om 17:20. Dat betekende dat ik eerst nog bijna een hele wedstrijd moest “wachten” voordat ik eindelijk mocht shinen. In die tussentijd heb ik uiteraard niet gewoon gewacht, maar mijn clubgenoten kei hard aangemoedigd. Uren lang hobbelde ik van de ene kant van de zaal naar de andere kant om zoveel mogelijk oefeningen te kunnen zien. En ik zeg hobbelde, omdat lopen niet echt ging. De pijn in mijn kuit was overweldigend aanwezig bij iedere stap die ik zette. De dag ervoor – op vrijdag – was ik nog bij de fysio geweest. Ze heeft hem voor mij ingetapet en gezegd dat ik, nu ik zo dichtbij ben, maar gewoon even door de pijn heen moet bijten en door moet zetten. Mijn blessure is geen ernstige en eentje die relatief snel geneest, ik zal dus ook geen blijvende schade aanrichten. Tijdens het opwarmen en het inturnen heb ik de pijn moeten verbijten, wat niet echt voor een lekkere start van de wedstrijd zorgde.

Mijn balk oefening ging helaas niet zoals gehoopt. Ondanks dat ik hem in de turnhal wel meer dan vijftig keer zonder fouten heb geturnd, was dat op de wedstrijd niet te zien. Door de enigszins aanwezige zenuwen ontbrak de focus bij mij. Het begon met het opkomen tot stand, daar waren mijn benen een beetje krom – dat wist ik en nam ik voor lief. Bij mijn 1/2 pirouette had ik een kleine evenwichtsstoring, waarschijnlijk 0.3 aftrek. Bij de streksprong had ik vervolgens mijn buikspieren niet goed aangespannen (een combinatie van gebrek aan focus, teveel buikspieroefeningen gedaan voor de fysio en rugpijn) waardoor ik weer uit balans raakte, dit keer goed voor een aftrek van 0.5. De rest van de oefening ging ontzettend snel voorbij. Zo snel zelfs dat ik (nu ik het terug kijk en mee tel) mijn houdingselement geen twee volledige tellen heb vastgehouden, jammer. De overige elementen gingen wel top en bij mijn afsprong stond ik. Tja, ik ben er misschien niet vanaf gevallen, maar al die evenwichtsstoringen waren nergens voor nodig. Daar baal ik gewoon van, omdat ik weet dat ik het zonder kan. Ook in een wedstrijd, want tijdens mijn vorige liet ik dezelfde elementen wel goed uitgevoerd zien. Wat het niet minder zuur maakt is dat er maar 0.3 verschil in de totale score is tussen mijn score en de gedeelde tweede plaats. Zonder mijn fout was ik dus 2e geworden en dat is flink balen. Ik vind het ook behoorlijk lastig om het uit mijn hoofd te zetten, om niet constant te denken “als ik dit had gedaan, dan…” of “als er dat niet was gebeurd, dan…” Dit heb ik nu eenmaal niet gedaan, en dat is nu eenmaal wel gebeurd. Laat het los, volgende keer beter. Maar ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Als ik aan mijn wedstrijd denk, dan denk ik opgelucht dat ik in ieder geval niet ben gevallen. Maar dat ben ik helaas wel. Op vloer. Met de salto. Verassend. De laatste training voor de wedstrijd sprong ik, zoals verwacht, voor het eerst de salto. Eerst 3x achter elkaar tot stand op tumbling, vervolgens op vloer. Ik was moe, had pijn, maar deed hem toch. Twee keer lukte hij me tot stand, maar het belangrijkste was dat ik hem eindelijk durfde te turnen. Tijdens het inturnen ben ik hem nog gaan oefenen. Ik had gevraagd of mijn vriend erbij wilde staan om mijn plekje te veroveren zodat ik veilig kon springen zonder dat iemand anders daar opeens iets ging doen. En uiteraard was het ook een fijne gedachte dat er iemand stond die me kon vangen mocht het mis gaan en me van de laatste tips voorzag. Na een paar keer gesprongen te hebben – en gevallen – kwam mijn trainer er ook bij. Hij moedigde me ook aan en was er van overtuigd dat hij moest lukken. Een paar vallen later ging ik verder met het inturnen van de andere onderdelen. Shit, ik had nog helemaal niet besloten welke 1/1 draai ik ging doen! Last minute nog even geprobeerd. Toch maar de steeksprong 1/1 draai, vond mijn kuit erg leuk.

De oefening zelf ging voor mijn gevoel erg goed. Volgens mij turnde ik mijn elementen toch enigszins netjes. Het probleem was alleen dat ik nog behoorlijk wat moest nadenken. Ik had geen oefening klaar, alleen maar losse elementen. Dus na ieder element moest ik nog even een danspasje improviseren (en ik kan helemaal niet dansen of improviseren) en snel bedenken welk element erna kwam. De salto had ik voor het laatst bewaard, om mijn oefening met een knaller af te sluiten. Dat was het idee tenminste. Alleen stom van mij, eindigde ik in een andere hoek dan waar ik hem opgewarmd had. Het beeld in mijn hoofd klopte daarom niet en de vloer voelde opeens heel anders aan. Halverwege mijn aanloop realiseerde ik me dat dit hem niet ging worden. Toch sprong ik hem (voor mijn gevoel de slechtste die ik ook heb gesprongen) en lande ik op mijn billen. Nog een danspasje, een draait en ik kon glimlachend mijn oefening eindigen. Later hoorde ik van mijn trainer dat ik halverwege mijn aanloop naar de salto opeens afremde, waarschijnlijk was dat het moment wanneer ik besefte dat hij niet ging lukken. Maar ik hoorde ook dat het blijkbaar de hoogste salto is die ik ooit heb gesprongen. Over mijn vloer oefening kan ik niet echt balen. Ik heb het toch maar gewoon mooi gedaan ondanks alle tegenslagen. Gek genoeg heb ik totaal geen pijn gevoeld tijdens de hele oefening, waarschijnlijk heeft de adrenaline dat verstoten. Ik ben toch wel blij dat ik ondanks alle blessures (het zijn er inmiddels drie) een oefening heb kunnen turnen die aan alle eisen voldoet en dat ik de salto gewoon heb gesprongen. Ik heb misschien een lage score gekregen, maar ben blij dat ik het toch heb gedaan.

Balk deed ik om te winnen, vloer deed ik om plezier te maken. Dat eerste is me helaas niet gelukt, dat laatste des te meer. Wellicht dat ik me de volgend keer meer ga focussen op vloer en niet alleen op balk. Ik merk in ieder geval dat ik er veel meer plezier uit haal, zeker nu ik een manier heb gevonden om ook nog een enigszins acceptabele D-score te kunnen turnen. Mijn vriend opperde dat de oefening op muziek turnen wel kan helpen bij het verhogen van mijn score. Ik denk dat het überhaupt oefenen van de elementen en van te voren een routine hebben, ook behoorlijk wat kan schelen. Wanneer de volgende keer gaat zijn, dat weet ik nog niet. Wellicht 24 februari in Groningen, maar dat ik op 12 mei in Utrecht sta, dat staat al vast. Met oefening op een muziekje, dat beloof ik.

Hoe was jouw laatste wedstrijd gegaan?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *