Over waarom ik nooit een minimalist zal zijn

Ik vind het heel erg leuk om op YouTube te kijken naar video’s waarin mensen hun hele huis overhoop halen om vervolgens de Kon Mari methode toe te passen en het overgrote deel van hun spullen de deur uit gooien. Het gevolg is vaak dat ze een heerlijk opgeruimd en schoon huis overhouden. Ondanks dat ik ook van een opgeruimd en schoon huis houd en mijn opruimwoede heel erg wordt aangewakkerd door het kijken van zulk soort video’s denk ik niet dat ik ooit een minimalist zal worden.

Ik ontken het vaak maar zal nu toch echt toe moeten geven dat ik gewoon ontzettend veel spullen heb. Gebruik ik alles? Bij lange na niet. En toch kan ik er geen afstand van doen. Ik denk dat ik hier te materialistisch en sentimenteel voor ben. Toegangskaartjes van 5 tot 10 jaar geleden zwerven nog steeds ergens door ons huis omdat daar een herinnering aan zit. Zo erg is het. Daarnaast vind ik het ook heel erg moeilijk om afstand te doen van spullen, ook als ik ze al in geen jaren meer heb gebruikt. Ik ben dan bang dat ik spontaan toch de behoefte krijg om ze te gebruiken nadat ik het weg heb gegooid.

Nadat ik laatst weer een hele reeks opruim video’s heb bekeken heb ik mijn kledingkast opgeruimd en twee propvolle vuilniszakken weg kunnen doen. Ik kan het dus wel. Ik moest van mezelf streng zijn en mocht alleen dingen bewaren die ik écht nog aantrek. Het super mooie rokje dat ik nog niet zo heel lang heb maar die te groot is geworden is dus ook met pijn in mijn hart in die vuilniszak beland. Een rokje wat veel te groot is – hoe mooi hij dan ook is – trek ik niet meer aan. Ik denk dat als ik nog een keer kritisch door al mijn kleding ga ik er best nog een paar items uit kan halen die ik weg zou doen. Maar het jurkje dat ik speciaal voor mijn diploma uitreiking kocht wat ik in de toekomst waarschijnlijk niet of nauwelijks aan zal trekken blijft gewoon in mijn kledingkast hangen. Ik ben en blijf een sentimentele trut.

Al die toegangskaartjes en andere sentimentele papiertjes wat ik heb bewaard mogen wel de vuilnisbak in. Ook zonder mijn entreebewijs van Disney kan ik me herinneren hoe magisch ons bezoek aan het park was. Daarentegen blijf ik alle startbewijzen van mijn hardloopwedstrijden en startnummers van mijn turnwedstrijden wel houden. Niet bij alle wedstrijden (zeker niet de turnwedstrijden) heb ik een medaille gekregen dus dat startbewijs is voor mij een stukje papier wat aantoont wat ik allemaal heb bereikt. En die medailles blijven ook zeker nog even in mijn glazenkistje liggen.

Ik ben misschien ook wel een lichte hoarder. Zo liggen er bordspellen in de kast die we bijna niet gebruiken maar zal ik deze nooit weg doen. Stel dat er mensen komen die zin hebben om dat spel te spelen… Ik kan ook geen reden bedenken waarom ik mijn oude Gameboy Colour of Nintendo DS Light zou houden. Ik gebruik ze nooit meer – ook niet heel af en toe – en heb er weinig sentimentele gevoelens voor. En toch doe ik ze niet weg omdat het ‘zonde’ is. Een huis zoals die van Charlottewaarbij ze lege kastjes heeft omdat ze deze mooi vindt, maar geen spullen bezit om ze mee te vullen zal ik dus niet snel hebben ondanks dat ik wel mijn best doe om op te ruimen en overbodige spullen weg te doen.

Ben jij minimalistisch?

Cheers!
Sandra-Anna

Een gedachte over “Over waarom ik nooit een minimalist zal zijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *