Waarom ik donor ben

Deze zomer komt iedere Nederlander in het donorregister te staan. Het is daarom belangrijk om voor deze tijd een keuze te maken en deze te laten registreren. Ondanks dat de meeste mensen in mijn directe omgeving geen donor zijn, ben ik dat wel. Het is tenslotte je eigen keuze die je niet zou moeten laten beïnvloeden door de keuze van je familie of vrienden. Ik deel vandaag graag de reden waarom ik mezelf heb laten registreren als donor.

Het lijkt me heel erg mooi om het leven van iemand te redden. In mijn gedachten ben ik langs het kanaal aan het hardlopen en zie ik aan de overkant een kindje wat nog niet kan zwemmen in het water vallen. Hij probeert te trappen en slaan met zijn armen, maar het lukt hem niet om zijn hoofdje boven water te houden. Zonder ook maar een seconde na te denken spring ik ook in het koude water om het kindje te helpen en veilig aan de kant te brengen. Kletsnat, ijskoud maar vol trots klim ik via het trappetje weer omhoog. Hopend dat omstanders al 112 hebben gebeld en ons een jas of deken willen lenen zodat we niet onderkoeld hoeven te raken. De kans dat dit ooit echt gebeurd – en dat ik het leven van dat jongetje kan redden – is heel erg klein. Ergens hoop ik ook dat het nooit het water in hoef te springen, maar een held zijn en iemands leven redden lijkt me fantastisch.

Daarom ben ik donor. Ik leef gezond (ik rook niet en drink nauwelijks alcohol) en ben gezegend met organen die goed functioneren. Helaas geldt dit niet voor iedereen. Er zijn nog steeds veel te veel mensen waarbij hun orgaan ze in de steek laten. Een nieuw orgaan is voor hun dan de enige mogelijkheid om te kunnen blijven leven. Door donor te zijn kan ik alsnog het leven van meerdere mensen redden door hun een stukje van mij te schenken wat ik zelf niet meer nodig heb. Ik hoop alleen dat mijn longen niet worden gegeven aan een persoon die jarenlang een kettingroker is geweest en dat mijn lever niet wordt gedoneerd aan een alcoholist. De kans dat dit wel gebeurd bestaat en dat neem ik maar voor lief. De gedachte dat ik een persoon en zijn of haar familie dolgelukkig kan maken met mijn andere organen weegt voor mij veel zwaarder mee. Hoe mooi is het als zij dankzij jou niet meer doodziek in bed hoeven te liggen? Of op een draadje moeten balanceren van leven en dood?

Overigens is het ook mogelijk om per orgaan aan te geven of je het wilt doneren of niet. Zo heb ik twee organen uitgesloten, omdat ik het geen prettig idee vind dat ze dat bij me weg gaan halen. Ook als ik dan al niet meer leef. Helaas is de kans dat ik ook daadwerkelijk mijn organen kan doneren heel erg klein (1 op de 200). Alleen als ik op de intensive care afdeling van het ziekenhuis kom te overlijden kunnen mijn organen worden gebruikt. Toch is het voor mij een weloverwogen keuze geweest om me te laten registreren als donor.

Heb jij al een keuze gemaakt?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *