Race verslag: CPC halve marathon

hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman orange zonnebril sunglasses good sport watch sporthorloge GPS Garmin running shoes hardloopschoenen hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman medaille medal raceday hardloopwedstrijd medal medaille CPC Den Haag halve marathon half halb raceday runningbib

Op zondag 8 maart stond ik na een maandenlange voorbereiding aan de start van de CPC in Den Haag. Even was het onduidelijk of hij wel door zou gaan in verband met het Corona virus, maar gelukkig werd besloten dat het veilig genoeg was om alle 35.000 lopers toch van start te laten gaan. Ik ging niet alleen de CPC lopen omdat ik mooie verhalen over deze wedstrijd heb gehoord, maar ook omdat hij begin maart plaatsvond en ik hoopte dat het goed loopweer zou worden. Dat werd het ook met 10 graden Celsius en half bewolkt. Alleen de sterke wind was iets minder prettig. Ben je benieuwd naar hoe ik het er dit keer vanaf heb gebracht? Lees dan snel verder!

Omdat ik in de laatste startwave was ingedeeld, startte mijn wedstrijd pas om 15:00 uur. Na een vrij korte nacht heb ik de hele ochtend gespannen op de bank gezeten terwijl ik mijn race plan bedacht en wel honderd keer bijstelde. Gelukkig waren de zenuwen als sneeuw voor de zon verdwenen toen ik eenmaal in Den Haag was. Ik vond het zelfs moeilijk te geloven dat ik echt een halve marathon ging lopen. Ik merkte echt wel dat ik met duizenden andere lopers in een startvak stond, maar voor mijn gevoel was dat om een kort rondje van 5 of 10 kilometer te lopen.  Ik denk dat ik me nog niet helemaal realiseerde wat ik die dag ging doen.

Toen het startschot afgevuurd werd begon ik met een grote glimlach aan mijn wedstrijd. Den Haag was mooi en ik had zin om hier te gaan lopen. Ik hield me ook meteen rustig. Voor de verandering was mijn eerste kilometer niet veel te snel. Dat kan natuurlijk ook komen doordat ik in de afgelopen maanden sprongen vooruit heb gemaakt. Het tempo wat in oktober (bij de halve marathon van Eindhoven) nog als een eindsprint voelde, was nu mijn duurloop tempo geworden. Helaas ging het al vrij snel mis. Nog voor het eerste kilometerpunt voelde ik een steek in mijn zij opkomen. Even was ik hoopvol dat het bij een vage pijn op de achtergrond zou blijven, maar al snel werd duidelijk dat het alleen maar pijnlijker werd. Bijna ondragelijk zelfs. Stoppen wilde ik dit keer echt niet doen, dus probeerde ik op de pijnlijke plek te drukken om de pijn zo weg te duwen. Dat hielp enigszins, want iedere keer als ik losliet was de pijn veel erger.

hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman orange zonnebril sunglasses good sport watch sporthorloge GPS Garmin running shoes hardloopschoenen hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman medaille medal raceday hardloopwedstrijd medal medaille CPC Den Haag halve marathon half halb raceday runningbib

Na een paar kilometer waren de meest pijnlijke steken voorbij getrokken en bleef er alleen nog een onprettig gevoel op de achtergrond hangen. Na een aantal kilometer kwam ik de pacers voor 2:10:00 uur tegen en besloot ik om aan te haken. Inmiddels merkte ik ook dat het een stuk warmer was dan ik had verwacht. Het was 10 graden, half bewolkt en er stond een flinke wind. Bovendien was er regen voorspeld. Hierdoor had ik besloten om een t-shirt aan te doen en daar overheen mijn regenjasje. Voor de eerste keer had ik mijn startnummer op mijn regenjasje bevestigd in plaats van op het shirt eronder. Ik had namelijk niet verwacht dat ik hem uit zou trekken. Helaas had ik het mis. Een voor een probeerde ik de magneetjes van mijn jasje los te maken en aan mijn shirt vast te maken. Het heeft meer dan een kilometer geduurd om dit voor elkaar te krijgen, maar uiteindelijk is het gelukt en kon ik mijn jasje uittrekken en om mijn middel knopen.

Ondertussen was er door dit hele gedoe een klein gat gevallen tussen mij en de pacers en heb ik de eerste drankpost gemist. Met een kleine versnelling probeerde ik het gat weer te dichten. Dat lukte ook, maar ik merkte dat ik eigenlijk even mijn tempo wilde verminderen om weer op adem te komen. Niet veel later besloot ik dat deze tijd toch te ambitieus was voor die dag en heb ik ze alsnog laten gaan om vervolgens mijn eigen race te lopen. Daar kwam helaas nog een ongemak bij doordat mijn linkervoet begon te slapen. Dit nare gevoel probeerde ik zoveel mogelijk te negeren door te genieten van de mooie omgeving en door aan de lieve mensen thuis te denken.

Pas toen mijn slapende voet ongeveer halverwege de wedstrijd wakker begon te worden kon ik echt lekker gaan lopen. Wel werd het helaas steeds warmer en kreeg ik een gevoelstemperatuur van boven de 20 graden. Bij de drankposten pakte ik daarom steeds een bekertje water aan wat ik voor een deel opdronk. Het laatste laagje water goot ik over mijn hoofd heen ter verkoeling. Ondanks dat ik wist dat de pier pas bij het 15e kilometerpunt zou zijn, bleef ik me wel afvragen wanneer we er zouden zijn. Toen het moment eenmaal daar was werd ik meteen uit mijn droom gehaald. Ja, het was mooi. Maar die heuvel op was niet heel prettig. Gelukkig heb ik van dit laatste stuk enorm kunnen genieten en heb ik onwijs lekker en steady gelopen.

hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman orange zonnebril sunglasses good sport watch sporthorloge GPS Garmin running shoes hardloopschoenen hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman medaille medal raceday hardloopwedstrijd medal medaille CPC Den Haag halve marathon half halb raceday runningbib

De laatste vier kilometers zouden rechtdoor naar de finish zijn, met alleen nog een laatste bocht een paar honderd meter voor de finishboog. Van tevoren was me ook verteld dat we door de richting van de wind in deze laatste kilometers de wind in onze rug zouden voelen. Met windkracht 5 was het heel fijn geweest om zo naar de eindstreep te worden geblazen. Helaas bleek al snel dat de wind was gedraaid en we deze sterkte wind recht van voren kregen. Ik wilde heel graag versnellen, maar ik merkte dat dit door de wind gewoon niet mogelijk was. Bovendien moesten we (net zoals het hele parcours eigenlijk) steeds weer bruggen over waardoor ik meer hoogtemeters heb gemaakt dat ik van tevoren had verwacht.

Die laatste kilometers leken wel oneindig lang te duren. Wanneer zou ik er nu eindelijk zijn? In de verte zag ik een geel kilometerbordje, maar deze gaf helaas ’20’ aan. Nog ruim een kilometer. In mijn hoofd vertaalde ik dat naar een bepaald stukje lopen vanaf mijn huis of 2,5 rondjes om de baan. Ondanks de tegenwind probeerde ik nog even alles te geven wat er in me zat. Toen ik de bocht om was en de finish in zicht was zette ik mijn eindsprintje in. Een man die de hele tijd voor me liep (en een goede sprint had) probeerde ik nog in te halen door vol gas te geven. Een meter voor de finish was het me gelukt.

Toen ik mijn horloge uitzette zag ik staan dat ik 21.1 kilometer had gelopen, maar ik kon het nog steeds niet helemaal geloven. Zelfs niet toen ik de medaille van de halve marathon aangereikt kreeg. Gelukkig hielpen mijn benen me er iedere stap aan herinneren dat het toch echt zo was. En hoe?! Ik heb gewoon een vet PR van bijna 12 (!!!) minuten gelopen. Mijn officiële tijd is 2:16:01 en dat vind ik voor deze omstandigheden (tegenwind van windkracht 5) behoorlijk knap van mezelf. Ik kan voor het eerst dus echt tevreden zijn met de tijd die ik op de halve marathon heb gelopen. De eerste helft ging niet goed, maar gelukkig wist ik mezelf te herpakken en kon ik van de tweede helft onwijs genieten. Het besef dat ik daadwerkelijk een halve marathon heb gelopen kwam pas de volgende dag.

Heb jij al wel eens een (halve) marathon gelopen?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *