Race verslag: Halve marathon Eindhoven 2019

hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman orange zonnebril sunglasses good sport watch sporthorloge GPS Garmin running shoes hardloopschoenen hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman medaille medal raceday hardloopwedstrijd bibnumber startnummer race hardloopwedstrijd

Op 13 oktober stond ik wederom aan de start van de halve marathon van Eindhoven. De zon scheen behoorlijk en in de loop van de dag werd het steeds warmer. Hierdoor wilde ik verstandig doen en ben ik van strategie veranderd. De finishlijn halen was voor mij belangrijker dan mijn beoogde tijd lopen, dus had ik besloten om rustig aan te doen. Of het me is gelukt om rustig aan te doen en ik dit jaar wél de finish heb gehaald lees je in dit verslag.

Voor de start wisselde mijn emoties heel erg. Het ene moment voelde ik – mede door de warmte – de zenuwen in mijn buik en het andere moment was daar niets van te merken, had ik er ontzettend veel zin in en kon ik niet wachten om te mogen starten. In het startvak probeerde ik mijn spieren nog een beetje los te maken en mijn kuiten te rekken. Heel goed lukte dit niet dus ik hoopte maar dat het voldoende zou zijn. Met name mijn rug zat nog erg vast, maar dit had ik wel vaker en liep ik er meestal wel uit. Nadat het startschot klonk en ik over de eerste matten heen liep voelde het hardlopen heel erg onwennig. Ik voelde me een beetje zoals een vis op het droge. Mijn benen voelde aan alsof ze van jelly waren en ik had ook nog een klein beetje last van mijn enkel. Ook van deze ‘kwaaltjes’ wist ik dat ze na een paar kilometer weg zouden gaan en dat was  gelukkig ook het geval.

Het was 24 graden met een strakblauwe lucht. Heel wat anders dan de kou en regen waar ik de afgelopen weken in heb getraind. De spons die ik voor de start nat had gemaakt was al meteen kurkdroog waardoor ik al vrij snel last kreeg van de warmte. Gelukkig niet op dezelfde manier als vorig jaar, maar wel voldoende om te voorkomen dat ik lekker kon lopen. De eerste paar kilometer gingen nog redelijk snel voorbij en ik was toch een beetje trots dat het me is gelukt om langzaam te starten. Al vanaf de eerste paar kilometers had ik het zwaar en lukte het me niet om te genieten. Dat ik steeds langzamer ging lopen deed me op dat moment niets meer omdat mijn motivatie om door te blijven lopen uit mijn kleine teen moest komen.

Een groot deel van de wedstrijd heb ik gedacht aan vorig jaar. Aan hoe zwaar ik het toen had en afvragend waar het punt was dat ik niet meer verder kon. Ook heb ik veel aan de lieve mensen om mij heen gedacht. Ik keek heel erg uit naar het 12 kilometerpunt waar mijn ouders zouden staan om me aan te moedigen, maar ik keek misschien nog wel meer uit naar kilometer 18. Dan zou ik langs mijn nieuwe woning lopen en het gezicht van mijn lieve vriend zien. De route vanaf daar kon ik wel dromen en het idee dat de mensen die me daar rijendik zouden aanmoedigen mij nog een laatste energie boost zouden geven was ook niet verkeerd. Het allermeest keek ik uit naar de finish. Niet zozeer naar het moment dat ik zou mogen stoppen met lopen, maar naar het moment dat ik in de armen van mijn vriend kon vallen en hem een dikke knuffel kon geven.

Met die gedachten bleef ik doorlopen, hoe zwaar het ook was en hoe graag ik ook zou willen wandelen. Het gekke was dat mijn benen nog best wel prima aanvoelden. Van mijn enkel blessure had ik helemaal geen last meer en ook mijn kuiten waren niet stijf geworden. In de laatste kilometers voelde ik echt wel ‘iets’ in mijn gewrichten – even dacht ik zelfs dat mijn heupblessure van vorig jaar terug zou zijn – maar geen serieuze pijntjes. Mijn benen waren behoorlijk fris en konden nog best wel een stukje doorgaan, versnellen zelfs. De rest van mijn lichaam zat wel helemaal vast. Met name mijn rug en nek voelde alles behalve prettig. Daarnaast had ik vlagen waarin ik me veel te warm voelde en direct mezelf moest koelen en vlagen waarin ik het ijskoud had. Mijn shirt was helemaal doorweekt doordat ik niet zo goed uit de bekertjes kon drinken en steeds de helft per ongeluk over mezelf heen gooide. Met name op de Oirschotsedijk waar veel schaduw was had ik kippenvel over mijn hele lichaam. Ook vond ik het mentaal heel erg zwaar en moest ik mezelf echt pushen om door te gaan.

Mijn ouders die op het afgesproken punt klaar stonden om mij aan te moedigen hadden al snel in de gaten dat ik het zwaar had. In plaats van snel foto’s te maken en huiswaarts te keren besloten zij heel lief om een paar kilometer met mij mee te fietsen. Ik aan de linkerkant op de weg, zij aan de rechterkant op het fietspad. Het gaf me steun en motivatie, maar het was ook vervelend omdat ik niet kon doen alsof ik het naar mijn zin had. Ik was aan het afzien en dat zagen zij. Terwijl ze naast me fietsten had ik een moment dat ik me écht heel slecht voelde – zo slecht dat ik dacht dat ik van mijn stokje zou gaan. Het was bijna tijd voor mijn tweede gelletje dus nadat ik tegen mijn vader gezegd heb dat ik me heel beroerd voelde heb ik die ook maar genomen. Gelukkig hielp het enorm en voelde ik me vrijwel direct erna al weer een stuk beter.

Desondanks was het wel heel leuk om wederom over het 18 septemberplein, de Markt en Statumseind te lopen. Er hing een enorm goede sfeer en wetende dat ik bijna bij de finish zou zijn raapte ik mijn laatste beetje energie bij elkaar om te versnellen en er zo snel mogelijk te zijn. Ik wist dat de finish op de Vestdijk was en de weg in de laatste kilometer ken ik op mijn duimpje. Toch verbaasde het me toen er bocht na bocht kwam en de finish nog steeds niet in zicht was. Maar toen ik eindelijk de vlaggenzee in de lucht zag hangen wist dat ik er bijna was, trok ik nog een eindsprintje en had ik het gehaald. Ik heb nooit getwijfeld aan het feit of ik de finish wel zou halen. Ik heb ook geen seconde gehad waarin ik serieus heb overwogen om te stoppen of te gaan wandelen. Het was alles behalve makkelijk, maar doorgaan was mijn enige optie. Ik kon het gewoon niet maken om mijn vrienden en familie, maar vooral mezelf, wederom teleur te stellen.

hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman orange zonnebril sunglasses good sport watch sporthorloge GPS Garmin running shoes hardloopschoenen hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman medaille medal raceday hardloopwedstrijd medal medaille Eindhoven blob

Na de finish stond mijn vriend me bij het eerste dranghek al op te wachten en kreeg ik een lach op mijn gezicht toen ik hem zag. Na een knuffel gaf hij mij een eiwitreep en een flesje water aan die ik zittend op de grond nuttigde. Ik was op en mijn batterij was helemaal leeggezogen. Ik moest mijn energievoorraad nodig aanvullen. Toen ik de reep ophad zei mijn vriend lachend dat ik mijn medaille maar moest gaan halen, die had ik immers verdiend. Dat leek mij wel een goed idee aangezien ik er zo hard voor heb gevochten. Als Bambi op ijs stond ik op en liep ik naar de medailles toe waar ik een prachtig exemplaar om mijn nek kreeg gehangen.

Op dat moment werd ik overspoeld met emoties. Ik pakte mijn medaille stevig vast waarna de tranen over mijn wangen begonnen te rollen. Ik voelde vanalles, maar het meest overweldigde voelde ik blijdschap omdat het me is gelukt om de finish te halen. Tot mijn verbazing werd er in het finishgebied alleen drinken uitgedeeld en geen fruit zoals normaal wel het geval is. En laat dat nou net hetgeen zijn wat ik nodig had om terug te keren naar het land der levenden. Gelukkig hadden we nog de sleutel van onze oude woning tegenover het station en lag daar nog wat brood in de vriezer.

Met gemengde gevoelens kijk ik terug op deze halve marathon. Aan de ene kant baal ik heel erg dat ik na maandenlang hard trainen niet het gewenste resultaat heb behaald. Mijn officiële tijd is 2:30:31, en dat ik zelfs voor mij geen tijd om trots op te zijn helaas. Ik denk dat ik het zo zwaar had door een combinatie van de warmte en een gebrek aan trainingskilometers en duurlopen in mijn schema waardoor ik mezelf niet mentaal heb voor kunnen bereiden op deze lange afstand. Aan de andere kant ben ik ontzettend blij dat ik na zo’n zware wedstrijd de finish heb behaald. Het was een gevecht, maar ik heb de strijd gewonnen.

Heb jij ook gelopen in Eindhoven of ergens anders? En hoe is het bij jou gegaan?

Cheers!
Sandra-Anna

Een gedachte over “Race verslag: Halve marathon Eindhoven 2019

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *