Running talk: Een lange duurloop

hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman orange zonnebril sunglasses good sport watch sporthorloge GPS Garmin running shoes hardloopschoenen hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman brug bridge

Ongeveer eens per maand (wellicht dadelijk wat vaker) loop ik een lange duurloop. Een écht lange duurloop. Voor mij is dat wanneer ik meer dan 20 kilometer loop of langer dan 2 uur onderweg ben. Als ik zo lang aan het lopen ben gaat er natuurlijk van alles door mij heen. Tijdens mijn laatste lange duurloop van 22,3 kilometer was ik me erg bewust van al die gedachtes. Ik besloot ze eens uit te schrijven en te delen in een blog. Wellicht komen deze gedachten je heel bekend voor.

Soms vind ik het vooruitzicht van het lopen van een lange afstand een beetje beangstigend. Ik vraag me dan af of ik wel fit genoeg ben om het te kunnen. Als ik niet specifiek voor een wedstrijd aan het trainen ben, dan maak ik met mezelf een afspraak. Ik begin gewoon met lopen en dan kijk ik hoe ik me voel. Heb ik na 4 kilometer nog steeds pap in mijn benen? Dan draai ik me om en maak ik er een kort duurloopje van 8 kilometer van. Heb ik toch gelopen, maar niet mezelf volledig uitgeput. Een week later kan ik het dan alsnog opnieuw proberen.

Op zulke momenten helpt het aanpassen van mijn route ook. Soms heb ik geen zin om een lange rechte weg te lopen die heel saai is. Door mijn route te veranderen naar een leuker rondje krijg ik ook meer motivatie om de duurloop af te maken. Als ik écht twijfel of ik de hele afstand wel kan lopen heb ik nog een laatste reddingsmiddel. Mijn ouders wonen namelijk op ongeveer 11 kilometer afstand van mij. Ik kan dus naar hun huis lopen en weer terug. Mocht ik bij mijn ouders aankomen en geen stap meer verder kunnen zetten, dan is mijn moeder vaak wel bereid om me naar huis te brengen. In het ergste geval pak ik de trein terug. Het is nog nooit nodig geweest, maar zulke gedachtes zijn wel geruststellend.

hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl nature woman orange zonnebril sunglasses good sport watch sporthorloge GPS Garmin running shoes hardloopschoenen hardlopen running runninggirl hardloopster vrouw meisje dame girl hardloopschoenen runningshoes duurloop easy longrun 23km half marathon halve marathon 23km

In het begin van mijn duurloop ervaar ik dus vaak twijfel. Kan ik dit wel? Ik word meestal hypersensitief en voel ieder klein dingetje. Ik moet dan mijn best doen om mezelf ervan te overtuigen dat het lopen hartstikke goed gaat. Meestal is dat namelijk ook zo. Ik ben gewoon erg goed geworden in het uitvergroten van kleine dingen in mijn hoofd. Als ik me realiseer dat het goed gaat, kan ik vaak ook doorgaan. Ik probeer ook niet te denken aan de hele afstand die ik nog moet lopen. Als je al een half uur aan het lopen bent en je moet dan nog 20 kilometer, dan klinkt dat erg ver. In plaats daarvan hak ik het altijd in stuks. Ik loop van energie gelletje naar energie gelletje. Nog maar 4 kilometer tot aan het volgende gelletje klinkt namelijk een stuk beter.

Nadat ik het moeilijke begin heb overleefd en mijn gedachten lekker de loop heb kunnen laten komt het punt halverwege je duurloop. Je realiseert je dan dat je de afstand die je zojuist hebt afgelegd nog een keer moet lopen. Meestal voel ik me op dat punt goed genoeg dat ik denk dat ik het wel kan. Ik ben dan vaak ook erg aan het genieten van het lopen. Vaak loop ik ook de helft heen, draai me om en loop dan terug. Het voelt dan ook als een soort opluchting, dat ik niet nóg verder hoef. Als ik niet voor een doel aan het trainen ben, dan is dit vaak ook het moment dat ik even een minuutje pauze neem. Ik neem dan een slokje water en maak mijn foto voor Instagram.

Dan komen de laatste kilometers. Je zou misschien verwachten dat deze het zwaarste zouden zijn. Je hebt er immers al een behoorlijke afstand opzitten. Voor mij is dat juist niet zo. Deze laatste kilometers ben ik meestal aan het ‘vliegen’. Als je er al 15 kilometer op hebt zitten en er nog maar 5 hoeft, dan voelt dat als heel weinig. 5 kilometer is maar een klein rondje, dat kan ik nog wel lopen. Meestal geven deze gedachtes me zoveel energie dat ik mijn tempo onbewust ga versnellen. Na iedere stap die ik zet voel ik me beter en beter. Ik begin me bijna onoverwinnelijk te voelen. Uiteraard ben ik in de laatste meters doodop en kijk ik wel honderd keer op mijn horloge om te zien of ik er al ben. Met het laatste beetje energie wat ik nog over heb probeer ik er dan een eindsprintje uit te persen.

De opluchting en voldoening als ik er ben en mijn horloge uit mag drukken is enorm. Ik heb het gewoon weer geflikt! Wanneer mag ik nog een keer?

Hoe ervaar jij lange duurlopen?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *