Sandra loopt de halve, update #10

Ruim twee weken geleden vertelde ik in deze blogpost dat ik weer geblesseerd ben. Dat is natuurlijk nooit leuk, maar kwam me nu wel heel erg slecht uit doordat de halve marathon van Eindhoven steeds dichterbij komt. Met nog minder dan drie weken te gaan begint de tijd nu toch echt wel te dringen. Ik maak me inmiddels geen illusies meer dat mijn blessure is genezen voordat ik aan de start mag verschijnen. Vandaag geef ik een kleine update over hoe de trainingen gaan en hoe het met mijn fitheid (en blessure) is gesteld.

De Tilburg Ten Miles is en blijft mijn enige en laatste duurloop in aanloop naar de halve marathon van Eindhoven. Uiteraard had ik het graag anders gezien, maar op dit moment zit er helaas niet meer in. Met mijn conditie is het gelukkig een stuk beterĀ gesteld. Ik ben fit genoeg om deze lange afstanden te kunnen lopen. Echter zorgt de overbelasting in mijn enkel – en het advies van mijn fysio – ervoor dat lange duurlopen even uitgesloten zijn. Ik moet nu een stapje terug nemen om op 13 oktober kei hard te kunnen knallen. Mijn trainingen pas ik dus ook aan. Vaak kort ik ze in en loop ik in een veel rustiger tempo. Ik doe er goed aan door nu even niet meer voluit te gaan, maar door maximaal 60% te geven. De overige 40% bestaat uit rust zodat ik (en met name mijn enkel) op tijd kan herstellen waardoor de blessure niet erger wordt.

Ik dacht dat ik inmiddels mijn leven had verbeterd en braaf naar de aanwijzingen van mijn fysio zou luisteren. De oefeningen die ze me mee heeft gegeven om mijn enkel soepel te houden en sterker te maken doe ik ook braaf tweemaal per dag. Maar ze zou het liefst zien dat ik de komende zes weken een duurloopje van een half uur langzaam ga uitbouwen naar een duurloopje van een uur. En die halve marathon op 13 oktober? Ik zou er beter aan doen om die aan mijn neus voorbij te laten gaan. Dat gaat dus mooi niet gebeuren.

Ik ben eigenwijs geweest en heb afgelopen vrijdag de Lichtjesroute Run gelopen. In een klein groepje hebben we een gedeelte van de lichtjesroute gelopen. In totaal liep ik 12 kilometer en doordat ik met een groepje liep was het tempo behoorlijk langzaam. Veel langzamer dan mijn gebruikelijke duurlooptempo. Doordat het pikkedonker was zag ik helaas een paar loszittende tegels over het hoofd waardoor ik een seconde later plat op de grond lag. Mijn knie kreeg het zwaar te voortduren en is nuĀ nog steeds hartstikke dik, blauw en open. De pijn valt gelukkig wel mee, maar fijn is anders. Boontje komt om zijn loontje.

Over pijn gesproken; de pijn in mijn enkel is helemaal weg. De blessure zit er nog steeds – ik voel hem wel – maar de pijn is na die langzame duurloop opeens verdwenen. Ik kreeg geen reactie erna en ook de volgende dag bleef de pijn weg. Ik kan weer pijnvrij wandelen en zelfs bij de trap aflopen, wat het meest pijnlijk was, voel ik helemaal niks. Ik ga nu mijn best doen om niet overmoedig te worden en alsnog volledige trainingen mee te doen, maar ik duim wel dat de pijn wegblijft. In ieder geval voor de komende drie weken. Duim jij met mij mee?

Waar ben jij voor aan het trainen?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *