Over schaatsen op natuurijs

Ik houd van schaatsen. Ik ben er mee opgegroeid. In 1999, toen ik nog maar 4 jaar oud was, behaalde ik mijn eerste schaatsdiploma. Sindsdien ga ik iedere winter schaatsen. Na een week lang iedere dag op Instagram foto’s van mensen die aan het schaatsen voorbij te zien komen, wilde ik ook niets liever dan zelf het ijs op gaan.

Dat ging niet zomaar…

Ik werd (zoals je in mijn weekverslag kon lezen) afgelopen week ziek. Ik werd verkouden en grieperig en heb uiteindelijk een Coronatest moeten laten doen voordat ik weer het huis uit mocht. Die bleek gelukkig negatief te zijn. Dan was er nog het dingetje met gladde wegen. Met weer zoals dit blijf ik het liefste binnen. Fietsen (of autorijden) in de sneeuw is gewoon niet aan mij besteed. Maar ja, hoe kom je dan bij het ijs? Dan was er nog de angst dat het ijs niet dik genoeg was. Het liefste zou ik dan op een sloot schaatsen waarbij het water maar tot mijn knieƫn zou komen. Als aller laatste hinder op de weg (alsof dit niet genoeg was) mocht ik absoluut niet vallen. Ik heb mijn vinger gekneusd; hierop vallen zou extreem pijnlijk zijn.

Toch gegaan

Ik zette al mijn angsten opzij en ben op zaterdagochtend net na zonsopkomst alsnog gegaan. De route naar het meer heb ik deels moeten lopen/schuifelen en deels kunnen fietsen. Eenmaal daar klom ik het ijs op en trok ik mijn schaatsen aan. Dat was een beetje onhandig, maar wel te doen. Toen kon ik heel voorzichtig gaan schaatsen. Ik vond dat nog best spannend. Het ijs was op sommige plekken pikzwart, er zaten vele scheuren in en op sommige plekken gevaarlijke kuiltjes of hobbels. Als een oud omaatje ben ik heel voorzichtig het eerste rondje gaan schaatsen. Ik merkte al vrij snel dat het donkere ijs (waar je het water door ziet schijnen) veel fijner schaatst dan het witte ijs omdat hier minder mensen overheen zijn gegaan.

Ik schaatste wat rondjes en vond en kreeg steeds meer vertrouwen. Na een tijdje ben ik weer naar de kant gegaan om eventjes op een bankje uit te rusten. Dat was wellicht niet zo’n heel slim idee. Het was als eerste super moeilijk om met schaatsen aan op de kant te klimmen en weer terug omlaag. Als tweede kreeg ik ontzettende kramp in mijn teen zodra ik weer op het land stond. Dat was niet zo prettig. Na een paar minuutjes te hebben gezeten besloot ik dan ook om maar weer terug het ijs op te gaan. Dit was echt intens genieten! Het ene rondje na het andere schaatste ik met een grote glimlach op mijn gezicht.

Uiteindelijk ben ik weer van het ijs af gegaan omdat ik het rond een uur of 11:00 te druk vond te worden. Ik was de dag ervoor negatief getest op Corona en dat wilde ik graag zo houden. Dat was een goede beslissing want een paar uur later kwam er een oproep online waarin mensen werden verzocht niet maar naar het meer te gaan omdat het er te druk was geworden. Lopend met mijn fiets in mijn hand wilde ik even een eiwitreep eten voordat ik weer naar huis zou fietsen. Die bleek helemaal bevroren te zijn! Ach, zo heb ik afgelopen weekend weer een mooi avontuur beleefd.

Ben jij nog gaan schaatsen?

Cheers!
Sandra-Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *